Rianne van der Molen over haar eerste podcast: ‘Waarom ik me niet moet verschuilen achter mijn microfoon’

‘Je klinkt als een journalist’, zegt mijn eindredacteur Jair Stein nadat ik hem wat opgenomen stukjes audio stuur. Hij bedoelt het niet bepaald als compliment. ‘Je bent zijn dochter, dat wil ik horen!’

Ik hum instemmend en schrijf netjes zijn feedback op. Maar wat hij bedoelt? Pas als ik de fragmenten van het allereerste interview nog eens terugluister, hoor ik het. De eerste keer dat ik met mijn vader in gesprek ga, vuur ik koeltjes de ene na de andere vraag op hem af. Ik ben vooral bezig met de techniek – ‘Is het geluid wel goed genoeg? Wat kraakt daar nu?’ – en het zoeken naar verdieping. Hoe kan ik hem bijvoorbeeld zo gedetailleerd mogelijk laten vertellen?

Het is inderdaad geen gesprek tussen een vader en een dochter, zo merk ik ook, zelfs al gaat het vaak over mij. Ik vraag hem of hij nog wel een vader kon zijn na dat ongeluk, wat het met hem doet dat hij amper emoties heeft en hoe hij het vond dat mijn moeder - midden in zijn herstelperiode - onverwacht zwanger van mij raakte.

Hoewel ik misschien wel juiste vragen stel, ontstaat er geen dialoog. En als ik mensen wil raken met mijn verhaal, zo stelt eindredacteur Stein later, moet ik me niet verschuilen achter mijn microfoon en me minder opstellen als objectieve journalist. Maar kan dat wel?

Als ik denk aan de podcast die ik wil maken, heb ik grootse doelen. Persoonlijk wil ik graag weten of ik een betere band met mijn vader kan opbouwen, want ook zonder opnameapparatuur is onze interactie minimaal. Verder wil ik dat er meer aandacht komt voor onzichtbaar hersenletsel, laten zien wat het effect is van zwaar letsel in een gezin, zijn verrassende gedrag verklaren én aantonen dat mensen met hersenletsel nog steeds vaak te laat geholpen worden. Dus zoek ik naar cijfers en onderzoeken en spreek met experts over het geheugen, over hechting en natuurlijk veel over hersenletsel. 

Als ik aan Stein de eerste versie van de podcast laat horen, legt hij weer de vinger op de zere plek. ‘Weet je wat je doet?’, zegt hij. ‘Als het ergens een beetje emotioneel dreigt te worden, gooi je er een expert in. Dan ben ik er meteen uit.’

Als ik die experts met een beetje pijn in het hart wegknip of verder inkort, hoor ik hoe het verhaal anders wordt. Opeens ontstaat een vertelling. Waar weliswaar heel veel in besproken wordt, maar met steeds iets minder afstand.                             

Beluister hier de podcast