Olga Oost werkt achter de schermen, maar trad voor deze podcast op de voorgrond

Ik heb geen kinderwens en drie jaar geleden strandde mijn relatie om precies die reden. We deelden acht jaar lang ons leven en we gingen heus niet zomaar uit elkaar. Toch leek het of mensen mij niet serieus namen in mijn keuze voor een kinderloos bestaan. Hoe vaak heb ik de vraag “ben je niet bang dat je spijt krijgt?” wel niet gekregen?

Ik had zoveel liefdesverdriet en ik dacht: deze ellende moet toch ergens goed voor zijn? Ik ben radioredacteur en het idee voor de podcast ‘Niet in mijn buik’ was geboren.

Want ik bedank niet alleen voor dat moederschap, ik overweeg ook me te laten steriliseren. Ik herinner me nog goed de blik in de ogen van de gynaecoloog toen ik haar daarnaar vroeg. Daar wilde ze alleen over nadenken als ik eerst een bezoekje bracht aan de psycholoog. En al die zwangere vrouwen in de wachtkamer dan? Die hoeven toch ook niet langs een therapeut? Ze wilde voorkomen dat ik later spijt zou krijgen van zo’n definitieve ingreep, vertelde ze me.

Dat is iets wat me fascineert: dat die spijtvraag alleen aan mensen zonder kinderwens wordt gesteld. Terwijl de keuze voor een kind toch onomkeerbaarder is dan een sterilisatie, waarbij je altijd ivf of een herstelingreep kan proberen.

Precies daar had ik een boeiend element in een sowieso al actuele discussie rond dalende geboortecijfers te pakken. Radio 1 zag – en hoorde – er wel een podcast in.

Als radioredacteur ben ik gewend me juist áchter de schermen te bewegen. Waarom moet ik uitgerekend met dit onderwerp, over levenskeuzes, liefde en over seks, naar buiten treden, vraag ik me vaak af.

Want spannend, dat is het. Al die opmerkingen: wacht maar, je eierstokken gaan vanzelf rammelen. Of: je weet niet wat je mist. En dan de interviews voor mijn podcast. Hoe kijkt Bijbelse huisvrouw Bonicia – die zegt: vrouwen zijn geboren om te baren – naar mij? Waarom vond die gynaecoloog mijn bezoekje aan de psycholoog zo nodig?

Tijdens het opnemen van ‘Niet in mijn buik’ overleed mijn oma. Ineens voelde ik waarom mensen kinderen willen. Ik ben trots op mijn genen. Er gaat een leven weg, en ik zet er niet één bij. Wie ben ik eigenlijk, om dat eindpunt in mijn familielijn te markeren?

In een andere podcast, Loket voor het Leven van Trouw, hoorde ik een prachtig verhaal over de kracht van generaties. Theatermaker Ozan Aydoğan, die soms last heeft van plankenkoorts, vertelt: “Als ik een auditie doe, doe ik die niet alleen. Ik beeld me in hoe ik daar sta, omringd door al mijn voorouders”.

Ik denk op spannende momenten aan die goede raad. Omgeven door alle mensen die er vóór mij waren, durf ik ineens veel meer. Maar het geeft me ook verdriet. Kan ik wel iets overbrengen, iets bijdragen? Misschien voor vrouwen die, net als ik, geen kinderen willen. Dat ze - na het luisteren naar ‘Niet in mijn buik’ - maar weten: we zijn niet alleen, niet gek, en die keuze mag bestaan, zonder dat die steeds in twijfel wordt getrokken.