Journalist Lejo Siepe duikt in zijn eigen familiegeschiedenis

Mijn vader overleed in 2009. Mijn moeder in 2012. Bij het uitruimen van het huis vind ik een weggemoffeld trouwboekje waarin geknoeid is met de trouwdatum van mijn ouders. Achter mijn eigen naam - ik ben de oudste - staat ‘gew’. Wat betekende dat? De afkorting staat voor gewettigd. Ik kom er gaandeweg achter dat ik niet de biologische zoon ben van de man die ik altijd als mijn vader had gezien. Het verhaal van mijn leven zal ik moeten herschrijven. En hoe verhoud ik mij nu tot mijn verleden?

Het oude verhaal is achterhaald. Ik moet op zoek naar nieuwe verhalen. Wat herinner ik mij van mijn kindertijd? Van mijn jeugd, het opgroeien in het gezin, de verhouding met mijn ouders? De opvoeding, het bedrog en de gevolgen. Mijn hele verleden komt nu in een ander daglicht te staan. 

Nu blijkt dat ik zelf - als persoon en journalist - ineens onderdeel ben van een verhaal. Wat is de balans tussen de journalistieke uitgangspunten en mijn persoonlijk verslag? Mijn particuliere zoektocht naar mijn afkomst vormt als het ware de ruggengraat van het maatschappelijk onderwerp: afstandsmoeders, ongehuwde vrouwen, de adoptiewet van 1956 en de maatschappelijke omstandigheden in de jaren 50, 60 en 70.

Ik ben de alwetende verteller van mijn eigen hoogstpersoonlijke verhaal. Dat is subjectief. Door mij tegelijkertijd als journalist op te stellen probeer ik de omstandigheden en feiten uit die tijd te onderzoeken en daarmee mijn familiaar onderzoek te legitimeren.

Ik interview familieleden, betrokkenen en aanverwanten om een duidelijker beeld te krijgen. Wat zijn de grenzen van de privacy? En op welke manier reconstrueer je het eigen verleden. Ik vraag documenten op, duik de verschillende archieven in en toets dat aan de vele gesprekken.

Ik stel mezelf in dit boek kwetsbaar op. Door gebruik te maken van journalistieke middelen en methodes (interviews, reportages, verslag van de gebeurtenissen, persoonsbeschrijvingen, aangevuld met uitgebreid archiefonderzoek en bronnen- en literatuuronderzoek) probeer ik mij een beeld te vormen van de omstandigheden van die tijd en mijn visie daarop.

Daarmee verweef ik mijn persoonlijk verhaal van mijn moeder en haar onverwachte zwangerschap naar een breder maatschappelijk verhaal van de circa 25.000 Nederlandse vrouwen die hetzelfde is overkomen maar die hun baby moesten afstaan.

Mijn boek is een openhartig zelfonderzoek naar een verborgen familiegeschiedenis en het herschrijven van herinneringen. In mijn journalistieke loopbaan begroef ik mij vaak in andermans verhalen; nu moest ik mezelf nauwkeurig onderzoeken en herinneringen aan gebeurtenissen van vroeger opnieuw duiden.