Eigen baas in het thuiskantoor. Gastcolumn Haroon Ali

Ik wacht ondertussen op feedback van een opdrachtgever, op een artikel dat ik precies op tijd inleverde. Maar drie dagen later heb ik nog niets gehoord. Dus ik doe wat boodschappen en dan de was. Het is fijn dat ik deze klusjes overdag kan doen, buiten de spits om. Ik geniet ook van de rust in huis. Kantoortijgers vragen soms of ik de gezelligheid met collega’s niet mis. Maar ik ben liever in de avonden en weekenden sociaal. En die eindeloze, onnodige vergaderingen blijven me zo bespaard.

’s Middags maak ik een wandeling met mijn hond, de enige kantoorgenoot die ik om me heen wil hebben. Hij houdt me gezelschap, maar valt me niet lastig met irritante vragen. Het park doet ons beiden goed. Maar einde middag krijg ik de langverwachte mail van de opdrachtgever. ‘Heel leuk onderwerp’, lees ik aan het begin van de complimentensandwich. ‘Er staan veel interessante observaties in.’ Maar het moet helaas toch anders. Zo anders, dat ik het stuk eigenlijk opnieuw moet opbouwen.

Ik zucht en steun, omdat ik precies heb gedaan wat ik in mijn gedetailleerde briefing aankondigde. Maar een andere chef die het artikel daadwerkelijk heeft gelezen, wil toch een andere focus en vorm, of juist dat ik het doe zoals anderen het doen. Oh ja, en het moet korter, gooi er maar 500 woorden uit – ook al hadden we 2.000 woorden afgesproken. Toch zal ik maar voor 1.500 woorden betaald krijgen. ‘Kun je maandagochtend een nieuwe versie sturen? Dan moet de eindredactie het hebben. Dank!’

Ik zou eigenlijk willen zeggen: stik erin. Ik was op tijd met mijn stuk, maar omdat jullie zaten te dromen, moet ik nu het weekend doorwerken. Ik zou ze eigenlijk ook willen houden aan de briefing waar ze zélf akkoord op gaven, en die nu niets meer waard is. Ik heb die irritatie in het verleden wel eens geuit, maar dat waren vervelende telefoongesprekken, waardoor ik het stempel ‘moeilijk’ kreeg. Als freelancer moet je kritiek incasseren, maar mag je het nooit terugkaatsen.

Mijn hond houdt me gezelschap, maar valt me niet lastig met irritante vragen

Dus ik adem diep in en uit, en e-mail pas terug als ik ben gekalmeerd. ‘Ik ga ermee aan de slag. Maandagochtend gaat niet lukken, maar ik zorg dat ik het voor de lunch stuur – eerder lukt helaas niet.’ Een redelijk compromis, vind ik zelf. En stiekem wil ik de redactie ook even laten zweten. Ik bestudeer de opmerkingen in de kantlijn. Sommige punten vragen inderdaad om verduidelijking, maar andere spreken toch voor zich? Toch moet ik alles serieus nemen, want wie betaalt, die bepaalt.

Maar eerst hang ik de was op, wat voor mij meditatief is. En ik zet een kop groene thee, want in dit thuiskantoor drinken we alleen ’s ochtends koffie en ’s middags thee. Ik ben mijn eigen baas. En hoewel ik moet dansen naar de pijpen van opdrachtgevers, en moet meebewegen met hun grillen, wil ik als neurotische controlfreak wel zélf mijn dagritme bepalen. Dus zal ik zondagmiddag met een frisse blik door alle feedback heen gaan, en maandagochtend de rest doen.

Terwijl ik mijn gedachten orden, ebt de irritatie weg. Over een uurtje komt mijn vriend thuis, die sinds een paar maanden ook freelancer is, maar dan als eindredacteur voor tv, en dus vooral op locatie werkt. Ik knal opzwepende muziek door mijn koptelefoon en werk wat kleinere klusjes weg voor het weekend. Ik stuur een paar facturen, altijd goed voor het humeur. Ik krijg een uitnodiging voor een panelgesprek en vraag wat hun budget is. Ik noteer een nieuw verhaalidee dat ik tijdens de wandeling opdeed.

Dan komt mijn vriend ons huis binnenlopen, die enthousiast wordt begroet door mijn harige kantoorgenoot. De roedel is weer compleet. Ik haal mijn laptop, boeken en papieren van de eettafel, die overdag mijn bureau is, met uitzicht op ons balkon en de gedeelde, weelderige binnentuin. Mijn vriend trekt een fles wijn open, en dan bespreken we onze volle, maar nooit saaie werkdagen.

De media blijft een onzeker vakgebied, vooral als zzp’er. We moeten steeds meer doen voor minder geld. En toch wil ik na twaalf jaar freelancen niet anders meer. Door weg te gaan bij een redactie kreeg ik de tijd en vrijheid om mijn horizon te verbreden. Ik was een paar jaar reisjournalist en leefde als een avonturier. Ik werk nu aan mijn derde boek. Ik mag op uiteenlopende bijeenkomsten spreken, en soms zelfs lessen delen over mijn werk als eigengereide freelancer. Kennelijk doe ik toch iets goed.