Cocó Stout ontdekte dat het vertrouwen winnen van interviewkandidaten veel tijd kost

Terwijl ik rondliep over de minormarkt in Utrecht, viel mijn oog op het bekende kraampje van CampusDoc. Tijdens deze minor maak je in zes maanden tijd een korte documentaire (20 tot 25 minuten) die je uiteindelijk probeert te verkopen aan de NPO. Tot mijn blijdschap werden mijn duopartner en ik toegelaten. Toen begon het avontuur echt.

In februari reisden we met de klas naar New York, waar we intensieve lessen kregen van mensen uit het vak. Zo leerden we onder andere hoe je AI kunt inzetten tijdens het maakproces, kregen we les van documentairemakers die voor Netflix werken en gingen we in gesprek met documentairemakers die in oorlogsgebieden een documentaire maakte. Deze periode opende echt mijn ogen voor het vak.

Terug in Nederland kregen we nog enkele lessen, maar al snel werden we in het diepe gegooid: in slechts zes weken tijd moesten we een volledige documentaire maken. Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe ontzettend moeilijk het is om het vertrouwen van mensen te winnen. In een tijd waarin veel mensen sceptisch zijn over de media, is het een grote stap om je persoonlijke verhaal te delen voor de camera. En vertrouwen kost tijd – iets wat we nauwelijks hadden.

Ons oorspronkelijke onderwerp bleek uiteindelijk niet haalbaar, omdat we er niet in slaagden dat vertrouwen op te bouwen. Een enorme tegenslag, want we verloren kostbare tijd. Mijn duopartner en ik besloten daarom om een onderwerp dichter bij huis te zoeken, in onze eigen stad: Delft. Hier kwamen we terecht bij Leo van Vliet, de laatste ambachtelijke slager van de stad. Het kostte even, maar uiteindelijk wisten we zijn vertrouwen te winnen.

Door de tijdsdruk moesten we snel beginnen met draaien, zónder script. Achteraf gezien was dat een risicovolle keuze. Het leverde spontane momenten op, maar ook onbruikbaar materiaal. Dat had ik liever anders aangepakt. Een script biedt meer rust en duidelijkheid. Zo zijn in een documentaire de overgangen ontzettend belangrijk, dit moet je van tevoren goed bedenken. Zonder script is dit best pittig, en levert uiteindelijk een ontzettend grote edit klus op.

Wat goed ging, was de samenwerking binnen ons team. Mijn duopartner Marit in ‘t Veen en ik namen de regie op ons, en werkten daarbij met een externe cameraman. Ondanks de tijdsdruk en de stress, wisten we elkaar scherp te houden en elkaars kwaliteiten goed te benutten. De communicatie met onze cameraman verliep ook soepel. Hij begreep goed wat we wilden overbrengen en wist dat visueel krachtig neer te zetten. Hierdoor verliep het draaien verrassend vlot, en zijn de beelden erg mooi.

Wat ik tijdens dit proces geleerd heb, is hoe belangrijk voorbereiding en flexibiliteit zijn. De verhalen liggen vaak veel dichterbij dan je denkt. Ik dacht altijd dat je voor een sterke documentaire ver weg moest gaan of iets groots moest vinden. Maar het echte verhaal lag gewoon om de hoek.