— woensdag 10 april 2019, 13:34 | 0 reacties, praat mee

Iedereen aan de journalistieke games

Foto: Truus van Gog

Kort door de bocht, veel te beperkt en ronduit slecht. Mijn eerste reactie toen ik onlangs de in Turkije gebouwde journalistieke game Ethics: A Journalist’s Way uittestte was niet mals. In de smartphone-game neem je de rol aan van een journalist uit een fictief land, die het volk, de georganiseerde misdaad, de overheid en zijn eigen gezin tevreden moet houden. Lukt dat niet, dan is het ‘game over’.

Mijn aversie zat hem vooral in hoe ver Ethics op het eerste gezicht van de realiteit lijkt te staan. In de echte wereld hoor je je als journalist niet bezig te houden met het blij maken van overheden en de misdaad. Maar wil je in Ethics overleven, dan kun je niet anders. De game dwingt je je ethiek – in ieder geval soms – overboord te gooien om te overleven.

Voor journalisten in Nederland niet echt de realiteit. Maar, bedacht ik na wat meer speeltijd, voor journalisten in totalitaire regimes aan de orde van de dag (je kunt mijn volledige recensie van Ethics hier lezen).

Gaandeweg zag ik dat Ethics me nieuwe inzichten verschafte. Door zelf te ervaren hoe lastig het in totalitaire regimes kan zijn om journalistiek ethische keuzes te maken, maakte de game me iets duidelijk dat jarenlang nieuws optikken over journalisten in verre oorden niet was gelukt. Dat journalisten in zulke landen het zwaar hebben, dat weet iedereen. Maar hoe moeilijk het voor hen kan zijn om hun werk te doen, dat leer je veel beter door het te erváren.

En daar ligt de kracht van journalistieke games: door spelers onderdeel van het verhaal te maken, zorgen ze ervoor dat informatie beter blijft hangen dan bij een passief medium als televisie. Nieuw zijn zulke games allerminst (The New York Times experimenteerde er tien jaar terug al mee), en in het afgelopen decennium waren er telkens weer perioden waarin journalistieke games even een boost kregen. Maar tot structurele inzet van games in de journalistiek heeft dat tot nu toe niet geleid.

En dat is ergens ook wel logisch. Redacties zijn onderbemand en hebben het al druk genoeg met hun normale werk. Een goede game ontwikkelen kost daarnaast tijd én geld. En de financiële opbrengst ervan is doorgaans ook vrij laag. Toch verschijnen er sporadisch mooie voorbeelden van journalistieke games op het web, zoals Heb jij een Chinese partijbons in je (de Volkskrant, 2017) en De groene havenbaas (Vers Beton, 2018), die je respectievelijk laten zien hoe de Chinese politiek werkt en inzicht geven in hoe ingewikkeld het is om de Rotterdamse haven te verduurzamen.

Beide producties worden geroemd om de manier waarop ze het publiek een inzicht verschaffen dat met alleen geschreven tekst veel moeilijker over te brengen zou zijn. Rijk word je als medium niet van journalistieke games. Maar wil je je publiek een verhaal écht laten ervaren, dan zijn daar weinig betere manieren voor. En dat is ook heel wat waard.

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.