Afstudeerprijs Villamedia 2019

— vrijdag 21 juni 2013, 09:52 | 0 reacties, praat mee

Tussen ‘like’ en retweeten

© Maaike Putman

Quote-journalist Nikki Sterkenburg (28) vindt sociale media in economisch barre tijden een zegen. Je creëert er een eigen lezerspubliek mee en je kan jezelf ermee onderscheiden: ‘Voor andere media ben je ineens een autoriteit omdat je net dat beetje extra informatie geeft.’

‘Hallo schat! Met je moeder. Ja, ik zag je nog langskomen op het Journaal. Je stond weer lekker met je blackberry in beeld hoor!’ Volgens mij zijn er weinig beelden waarop ik niet met dat ding in handen sta. Voor de Osdorpse bunker, de Amsterdamse rechtbank of het Bossche Gerechtshof waar ik – al dan niet omringd door collega-journalisten – mijn vingers los laat gaan op de knopjes van het toetsenbord van mijn crackberry. Voor een jonge journalist zoals ik zijn sociale media in tijden van bezuinigingen en veranderingen een zegen. Natuurlijk is er behoefte aan kwaliteitsjournalistiek en goed doorwrochte stukken, getuige de gretigheid waarmee geld gekiept wordt voor een prematuur initia­tief als De Correspondent. Maar tegelijkertijd symboliseert Twitter een andere ontwikkeling binnen de journalistiek; namelijk de vraag naar hapklare brokstukken nieuws – al dan niet doorspekt met oneliners en spitsvondigheden – bedoeld om de snel afgeleide nieuwsconsument te verleiden om jou en de ontwikkeling van je verhaal langere tijd te volgen, net als bij het script van een voortschrijdende televisieserie.

Gelukkig werk ik bij een titel die haar redacteuren doorgaans de ruimte geeft om naam en faam te maken. Immers, Quote kreeg pas echt grote bekendheid toen ’s lands bekendste beroepsrebel met bretels aan het roer kwam. Hij klom jarenlang als een moderne muckraker op een zeepkist om misstanden aan de kaak te stellen en af en toe een relletje te veroorzaken. Dat ik daar nu – naast de huidige hoofdredacteur Mirjam van den Broeke – als enige vrouwelijke journalist werk en veel schrijf over georganiseerde misdaad en witteboordencriminaliteit, valt natuurlijk ook op.

Ik ben in het voorjaar van 2010 tijdens mijn studie begonnen als freelancer en in september 2011 kwam ik in dienst bij Quote. Tot februari 2012 gebruikte ik Twitter vooral om anderen te volgen, maar die maand kwam het blad uit met mijn coververhaal over de foutste advocaten van Nederland: ‘Tuig in toga’. Een aantal fervente Twitteraars – onder wie Marianne Zwagerman – plugden het uit zichzelf actief op de sociale media en riepen hun volgers op mij in de gaten te houden. Twee maanden later gebeurde hetzelfde, toen ik samen met Crimesite-hoofdredacteur Wim van de Pol een exclusief verhaal van 18 pagina’s had geschreven over de afhandeling van de Erfenis Endstra en de rol van broer Haico Endstra daarbij.

Waar ik me voorheen nogal timide opstelde bij collega-journalisten en gerust twintig minuten in de gangen van een rechtbank heen en weer kon drentelen voor ik iemand aan durfde te spreken, werd ik nu ineens op een journalistenborrel aangesproken door iemand die vroeg: ‘Ben jij dé Nikki van Quote?’ Of dan stond ik na de yogales mijn matje op te rollen en zei het meisje dat net negentig minuten naast me had staan stretchen: ‘Mijn vriend volgt jou op Twitter’. Een vreemde gewaarwording, daar mensen door mijn persoonlijke tweets ook ineens op de hoogte bleken van het wel en wee van mijn hond Spritz.

Het aantal volgers groeide gestaag, maar steeg pas echt snel vanaf de zomer van 2012. Toen leerde ik dat je mensen aan je weet te binden wanneer je uitgebreid, grondig en langdurig verslag doet van een ‘soap’ die de natie bezighoudt: de commotie rondom advocaat Bram Moszkowicz. In de aanloop naar zijn tuchtzaak voor de Raad van Discipline schreef ik een reeks artikelen voor blad en site. Het vormde de opmaat voor een Twitter-marathon vanuit de zittingszaal, waar ik vliegensvlug verslag deed wat er gebeurde en wat er gezegd werd. Geloof me, het duurt even voor je de spelling van #Moskofiets #Moszkowicz onder de knie hebt, maar als hij er eenmaal in zit, dan gaat hij er ook niet meer uit. Mijn tweets werden niet alleen ingeladen op de site van Quote, maar mijn opmerkingen over de penibele financiële situatie van ’s lands bekendste advocaat haalden ook de site van NRC Handelsblad. Tijdens zijn hoger beroep, in het voorjaar van 2013, haalde ik er meerdere media mee en gaf ik ook interviews aan Shownieuws en PowNews over de zaak.

Ook een zitting in de zaak rondom Badr Hari leverde veel aandacht op. Als ik de respons mag geloven kwam dat mede doordat ik steeds als eerste twitterde, vergeleken met andere collega’s in de zaal. Dat kwam niet alleen door het snelle toetsenbord van mijn telefoon (op een touch­screen van een iPhone ben je toch langzamer, dus dat mijn blackberry drie keer per dag vastloopt neem ik maar voor lief), het hielp natuurlijk ook dat ik de pleitnota van advocaat Bénédicte Ficq had gekregen en steeds drie, vier pagina’s vooruit las. Daardoor had ik genoeg tijd om te beschrijven hoe Badr erbij zat, en kon ik aandacht schenken aan de aanwezigheid van Evert Santegoeds – waarvan we net ontmaskerd hadden dat hij ook als media-adviseur voor de kickbokser optrad. En we waren als redactie ook net bezig met een portret van uitgever Yves Gijrath, die in die

periode manager van Badr was. Kortom, genoeg stof om de zaak extra te becommentariëren. Het vraagt enige multitasking en na zo’n dag heb ik drie dagen RSI-klachten aan mijn duim, maar je biedt je volgers wel de hele ervaring aan. Voor hen is het alsof ze er zelf bij zitten en ook nog eens de benodigde achtergrond hebben om het te volgen. Voor andere media ben je ineens een autoriteit om op te voeren, omdat je net dat beetje extra informatie geeft. En dat allemaal opgedeeld in hapklare brokjes van 140 tekens.

Natuurlijk is het als journalist vleiend wanneer invloedrijke personen als Wouke van Scherrenburg (34.600 volgers) of Alexander Klöpping (bijna 124.000 volgers) je in de gaten houden. Of wanneer je een DM van Saskia Noort krijgt die voor haar nieuwe boek een achtergrondgesprek met je wil voeren over de vastgoedwereld.

Met zoveel schijnwerpers en veren dreig je nog wel eens uit de bocht te vliegen, vooral wanneer je te veel gericht bent op scoren. Ik heb mezelf zeker wel eens op popsterrengedrag betrapt, terwijl net als bij artiesten een goed product je op de langere termijn verder brengt dan een chronische vorm van aandachtsziekte. Daarom is het altijd van belang dat twitteren en de tegenwoordig haast verplichte zelfprofilering enkel een middel is om je werk onder de aandacht te brengen.

In feite zijn wij twitterende journalisten de kolonisten van het Wilde Wereldwijde Web. Want waar uitgeefhuizen, krantenconcerns en omroepen worstelen met dalende winstcijfers en begrotingen, kunnen wij rustig op ons gemak pionieren en uitvinden wat werkt. We zijn de nieuwe poortwachters van het nieuws en vertellen anderen wat we ze zouden moeten lezen en volgen. Natuurlijk weten onze werkgevers wel dat ze ‘iets’ met digitaal moeten doen, maar in een krimpende markt is het lastig daar budget voor te vinden.

Gelukkig maar, zou je bijna zeggen. Want ze kunnen ons misschien in economisch lastige tijden ontslaan, maar dan behoud je nog je sociale kapitaal en je eigen lezerspubliek. En het biedt mij persoonlijk ook nog eens een platform om te laten zien dat ik ook interesse heb in onderwerpen die niet per definitie ‘Quotesk’ zijn, zoals de radicalisering van moslimjongeren.

Bekijk meer van

Dossiers

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.