Renze Klamer over zijn eigen late night talkshow bij RTL4: ‘Ik vind wel dat ik mijn visitekaartje heb afgegeven’

De eerste maand van talkshow Renze was geslaagd

‘Ik zou daar nooit volmondig ja op antwoorden, want het kan altijd beter. Maar over het algemeen vond ik het geslaagd, zeker voor zo’n kort eerste seizoen. Ik had er lol in, dat ten eerste. Het was fijn om ruim een jaar na het stoppen van De Vooravond weer tv te maken. Ik was bang voor een nieuwsluwe zomer, maar daar was nauwelijks sprake van. Zowel RTL als ik zijn tevreden met een gemiddeld kijkcijfer van rond de 600.000.

Ik heb ook bepaalde onderwerpen op de kaart kunnen zetten, zoals de zorgfraude. Ik hoorde daar voor het eerst over toen ik inviel bij EenVandaag op NPO Radio 1. Ik interviewde Aad de Groot van zorgver­zekeraar DSW en mijn mond viel open van verbazing toen ik hoorde dat criminelen de samenleving voor miljarden oplichten. Daar wilde ik ook op televisie wat mee doen, aandacht voor het probleem vragen, een minister aan tafel krijgen… Kortom een beetje wrikken. Alles bij elkaar heb ik wel het gevoel dat ik na de eerste maand RTL mijn visitekaartje heb afgegeven.’

Bij talkshows gaat het maken van goede televisie altijd boven het voeren van een goed gesprek

‘Idealiter gaan die twee juist hand in hand. De beste gesprekken zijn die waarin het een beetje schuurt. Dat is zo in je persoonlijke leven, maar ook op tv. Dus ja, als ik een boze boer en een GroenLinks-Kamerlid tegenover elkaar heb zitten, dan zoek ik die spanning wel op. Het kan best zijn dat sommige gesprekken niet per se bijdragen aan meer begrip in dit gepolariseerde land, zoals sommige critici beweren, maar ik weet wel dat het nooit mijn intentie is om te polariseren - ik ben eerder een verbinder. Je kunt naar mijn mening ook beter met elkaar aan tafel gaan zitten dan dat je vanuit je huiskamer anoniem lelijke berichten de wereld in slingert. Vergeleken met Twitter is een talkshow nog hartstikke lief.’

Om succesvol te kunnen zijn, moet een talkshow zoveel mogelijk op andere talkshows lijken

‘Daar ben ik het niet mee eens, maar natuurlijk opereer je binnen het kader van wat een late night-talkshow is: met relevante gasten praten over het nieuws van de dag. Maar daarbinnen is er alle vrijheid om je eigen stempel te drukken.

Het was mijn streven om een show te maken waarvan mensen zouden zeggen: ja, ik herken de stijl van Renze. Ik ben vrij relaxed, leun soms letterlijk achterover als een uitzending lekker loopt. En ik streef naar een sfeer waarin iedereen aan tafel zich vrij voelt om mee te praten. Daar zit al een verschil met Op1, dat qua sfeer wat droger is, ook omdat er geen publiek is. Soms is er wel overlap met Op1 in de onderwerpen. Als een vrouw op de rug van een dolfijn springt, dan slaan veel media daar op aan. Of ik zo’n onderwerp niet liever laat lopen? Nee, natuurlijk niet! Wij hadden die jongen die het allemaal had gefilmd, dan wil ik wel weten hoe het zit. Bovendien: er moet ook lucht in een talkshow zitten. Ik voel me juist als een vis in het water op het snijvlak van nieuws en entertainment.

Soms experimenteer ik met de vorm, zo hield ik een vrij lange monoloog om de zorgfraude te introduceren. Ik werkte met nagenoeg dezelfde redactie als mijn RTL-collega’s Beau van Erven Dorens, Humberto Tan en Eva Jinek. Die zijn gepokt en gemazeld in dit werk en dat is heel fijn. Maar als ik iets op een andere manier wil aanpakken, zoals zo’n monoloog, dan zie ik wel wat gefronste wenkbrauwen haha. Ik hou er wel van om het dan toch door te drukken, je moet gewoon dingen proberen.’

Radio is een mooier medium dan televisie

‘Radio en tv zijn me allebei even lief, maar feit is dat ik mijn carrière bij de radio ben begonnen. Als student vrijetijdsmanagement ging ik bij de EO stage lopen op de marketingafdeling. Toen ze op een gegeven moment mensen tekort kwamen om reportagefilmpjes te maken, zei ik: ik doe dat wel. Zo kwam ik in een traject voor presentatietalent terecht. Ik mocht op NPO Radio 1 ervaring opdoen in de nacht, tussen 02.00 en 06.00 uur. Dat was een fantastische speeltuin. Daarna heb ik onder andere Dit is de Dag en Langs de Lijn en Omstreken gepresenteerd. En ook nu nog val ik af en toe in bij EenVandaag en andere programma’s op NPO Radio 1. RTL geeft me gelukkig de vrijheid om dat te doen. De radio is intiem en je hebt er als maker veel vrijheid, maar qua impact zal de radio de tv nooit verslaan. Als je ergens beweging in wil krijgen, moet je bij de tv zijn.’

Het verschil tussen de EO en RTL is kleiner dan je denkt

‘Klopt! Al zijn de lijntjes bij RTL wel een stuk korter dan bij de bureaucratische publieke omroep. Maar over het algemeen zijn de verschillen niet zo groot. Ik denk dat de verschillen binnen omroepen en zenders groter zijn. Talkshows werken vaak met freelancers die voor verschillende omroepen werken, dat is een ander type mensen dan bij pak ‘m beet Nederland Zingt werkt. Of neem BNNVARA. Bij een programma als Kassa lopen de klassieke VARA-socialisten rond, terwijl bij Spuiten en Slikken de dildo’s bij wijze van spreken in het rond vliegen.

Natuurlijk verwacht de EO dat je vanuit een bepaalde geloofsovertuiging werkt. Omdat ik zelf uit een gereformeerd vrijgemaakt gezin kom, was de EO een logische werkgever. Nu sta ik anders in het leven en ben ik niet meer actief met het geloof bezig, al heb ik het ook niet afgezworen - je kunt de jongen wel uit de kerk halen, maar de kerk niet uit de jongen. Maar mijn huidige manier van leven geeft me wel meer een gevoel van vrijheid.’

Renze Klamer is een zondagskind

‘Misschien lijkt het voor sommige mensen alsof alles mij komt aanwaaien, maar ik werk er hard voor. En sinds De Vooravond na één jaar plotseling van tv werd gehaald, kunnen we de term zondagskind sowieso laten vallen. BNNVARA zei dat de talkshow niet urgent genoeg was, maar dat is natuurlijk een kulargument geweest. Ik heb er nooit echt de vinger achter gekregen wat de ware reden was om te stoppen, maar inmiddels heb ik het wel achter me gelaten. Ik ben dankbaar voor mijn tijd bij BNNVARA, want zonder die ervaring zou ik nu misschien ook niet bij RTL hebben gezeten.

Ik ben op jonge leeftijd gaan werken – ik was nog maar net 20. Maar ik heb altijd zelf initiatief genomen om verder te komen. Want ik ben van de school dat je er niet vanuit moet gaan dat men altijd maar met jou bezig is. Dus ik ben in het verleden vaak op mensen afgestapt om een balletje op te gooien. Dat was zo bij De Vooravond en EenVandaag, en ook voor mijn overstap naar RTL heb ik zelf contact opgenomen met programmadirecteur Peter van der Vorst. Nu geef ik drie succesvolle voorbeelden en het is waar dat ik bijzondere kansen heb gekregen, maar geloof me: ik heb ook al best vaak in mijn carrière nee gehoord.’