website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

‘Pimmetje, Pimmetje, deze moet je hebben!’

Frits Baarda — Geplaatst in fotografie op Friday 1 July 2016, 10:00

1–14

WK Voetbal 2014. Robin van Persie scoort met een rake kopbal in een duikvlucht de 1-1. Brazilië, Salvador, 2014 - © Pim Ras

Serie over de vrouwen van het dorpje Shamwana in de Kivu’s van Congo. Na jaren door oorlog, terrorisering en sexueel geweld door de Mai-Mai soldaten te zijn verdreven, proberen de vrouwen in Shamwana hun bestaan weer op te bouwen. In de tot keuken omgevor - © Pim Ras

De kinderen van Shamwana. Mwilambe Sangwe schuilt met haar broertje Makalai in de hut van hun opa voor de hoosbui die hen net drijfnat heeft gemaakt. Congo, 2008 - © Pim Ras

FC Barcelona wint de Champiosn League finale. Tussen de snippers vieren Lionel Messi, Ivan Raketic, Andres Iniesta en Neymar de winst van de Cup met de Grote Oren. Duitsland, Berlijn, 2015 - © Pim Ras

Voor aanvang van het toernooi genieten Arjen Robben en zijn voetbalvriend Dirk Kuijt van een moment van ontspanning in de branding van het strand van Ipanema. Brazilië, 2014 - © Pim Ras

Marianne Vos wint goud op de weg. Olympische Spelen, Londen 2012. - © Pim Ras

In de reflectie van een raam in de tribune van het Stade Bollaert is de opkomst te zien van de elftallen van Albanië en Zwitserland tijdens het EK Voetbal Frankrijk 2016. - © Pim Ras

Portret van Ans Markus, kunstenaar te Amsterdam ter gelegenheid van haar nieuwe expositie, 2016. - © Pim Ras

De beste straatvoetballer van Parijs, Iya Traore showt zijn kunsten voor de Eiffeltoren in Parijs aan de vooravond van de openingswedstrijd van het EK Voetbal tussen Frankrijk en Roemenië. - © Pim Ras

De beste straatvoetballer van Parijs, Iya Traore showt zijn kunsten voor de Eiffeltoren in Parijs. - © Pim Ras

Dafne Schippers komt als eerste over de finish op de 100 meter. Haar rivalen Simone Facey en Desiree Henry kunnen alleen maar naar haar kijken. Flame Games, 2015. - © Pim Ras

Epke Zonderland haalt opgelucht adem na zijn winnende oefening, 2012. - © Pim Ras

Dafne Schippers uitgeteld op de grond na de winst op de 200 meter.FBK-Games 2016 - © Pim Ras

Dafne Schippers is superblij met haar winst op de 200 meter. FBK-Games 2016 - © Pim Ras

Portfolio Al acht keer de Olympische Spelen gevolgd, negen grote voetbaltoernooien. En 43 keer was het prijs bij de Zilveren Camera. En nog is Pim Ras niet verzadigd. Altijd wil hij winnen. Ook straks weer in Rio.

Halverwege de woon­kamer zweeft een voetballer. Het ranke lichaam vrijwel gestrekt, het hoofd naar achteren gebogen. Een donkerblauw tenue boven een groen veld, tegen het decor van een wazig publiek. Geen bezoeker van Pim Ras’ woning kan de perfecte foto van Robin van Persie ontgaan. De wereldberoemde kopbal met snoekduik van het wereldkampioenschap voetbal in 2014. Ras had het moment. Het moment van de fotograaf.
Het is de enige zichtbare sportfoto in de ruime, lichte woonkamer. Boven de bank hangt een kleurig abstract schilderij. Verder een foto van zijn twee zonen en een foto van twee paar handen, die van zijn vrouw en haar pas overleden moeder. De beelden weerspiegelen de verhoudingen in het Hoofddorpse huis.

Sport is de wereld van Pim Ras (49). Een in werk omgezette passie. Maar thuis is het anders, daar is alles tot normale proporties teruggebracht. Voetbal, het zal wel. Ras kan na een kolkende topper tussen Feyenoord en Ajax thuiskomen en leeg van de ontladen spanning op de bank neerploffen, zijn laptop op schoot. Naast hem zijn lieve vrouw Carla. Ze leest een boek. Hij: ‘Kijk, ­Dirkie Kuyt, de beslissende treffer. Yes, ik heb hem!’.

Zij: ‘Was het leuk? Zal wel interessant geweest zijn. Het is voetbal, toch?’ Ach, ze kijkt heus wel, ze gunt het hem, echt waar, hij voelt het. Maar dat boek vindt ze op dat moment toch net iets spannender. Voetbal interesseert haar niet. Turnen is wel een lollige sport, daar kan ze iets langer naar kijken. Epke Zonderland op de Olympische Spelen in Londen. Ras had hem ook. Zijn foto stond. Net als die jongen met zijn lange blonde krullen. Gouden medaille voor sporter en fotograaf, een topprestatie, dat ziet ze wel.

Maar voetbal. De volgende ochtend, op maandag, ligt AD Sportwereld achter de voordeur. Dat is het moment van de week waar de fotograaf naar uitkijkt. Hij slaat de krant open en ziet een dubbelspread. Zijn foto in de volle breedte. Dan kan ze zeggen: ‘Staat er best wel leuk in.’ Maar als hij aandringt, zijn lijf in de juichstand, kan ze hem lachend toeroepen: ‘Maar Pim, je probeert ons je enthousiasme door de strot te duwen!’.

Bij zijn twee zonen vindt hij evenmin gehoor. Ze houden niet van voetbal, sport doet hen niet veel. De fotograaf meldt het als een gegeven waar hij zich al lang geleden bij heeft neergelegd. ‘Het relativeert mijn werk natuurlijk enorm. Soms denk ik dat het belangrijk is wat ik doe. Maar Carla en mijn zonen, en mijn hond Lizzy, die zijn pas echt belangrijk. Werk en gezin vormen een cirkel: als iets in het gezin niet goed gaat, dan beïnvloedt dat direct mijn werk. Mijn concentratie, de focus, is dan even weg. En dat is voor mij juist het allerbelangrijkste. Als fotograaf ben ik één bonk concentratie.’

Deze zomer wordt hij 50 en het wordt niet minder. Hij is net zo fanatiek als dertig jaar geleden, toen hij in Rotterdam als allround sportfotograaf begon. ‘Maniakaal? Ja misschien ben ik dat wel’, zegt hij, als hij zijn gedrag omschrijft. De eerste opwinding was er al op de zondagen dat zijn vader hem op 8-jarige leeftijd meenam naar het Feyenoord-stadion. Zaten ze allebei achter het doel. De acties van de voetballers, ook geweldig, maar Pims ogen bleven langer hangen bij de mannen met hun lange telelenzen langs het veld. Heel jong wist hij al wat hij wilde worden. Net als die mannen.
Op zijn 16-de was hij al een van hen. Zijn leerschool had hij bij Cor Vos, de wielerfotograaf. Sport, vooral voetbal, staat op nummer één. Maar in het parlement kan hij ook een mooi portret schieten. En nieuwsfotograaf is hij ook. In 2009 won hij de Zilveren Camera met een harde foto van Karst Tates, de man die in Apeldoorn op Koninginnedag zijn Suzuki Swift tegen een gedenkpaal reed en bij die actie acht mensen dood achterliet.

Een sterke plaat, zeker, maar liever wil Ras later herinnerd worden aan de zwevende Van Persie. Of nóg liever aan de foto uit 2014 van de dollende Dirk Kuyt en Arjen Robben, samen in de golven bij het Zuid-Amerikaanse Ipanema. ‘Ik was er als enige, op één meter afstand. Yes, yes, riep ik toen ik hem de volgende dag voluit in de krant zag staan. Een wereldfoto. Anders dan alle andere. Plaatsing van je foto is het grootste compliment. Dat is toch de kern, het doel van mijn werk, in vijf woorden: je wilt het laten zien.’

Het is gemakkelijk gezegd: laten zien. Maar eerst moet je die foto maken. De mensen hebben geen weet van wat hij er voor moet doen. Leuk, lekker naar het EK Voetbal, zoals deze weken, zeggen ze dan, of in augustus de Olympische Spelen. Zijn werk is topsport. Ras drinkt niet, rookt niet, hij tennist en loopt drie tot vier keer per week een half uur hard. Iedere dag met hond Lizzy twee uur kuieren rond de grote vijver, het is goed voor zijn rust, net als op tijd naar bed gaan. Alles voor de concentratie, voor het perfecte beeld. De juiste compositie, kleur, de achtergrond, scherp en close. Het moment, het liefst van historische proporties. Marianne Vos Olympisch kampioen zien worden in de gutsende regen. Het geluid van zijn camera: rrrrrr! ‘Pimmetje, Pimmetje, deze moet je hebben!’, hoort hij zichzelf roepen. Pas naderhand zag hij op zijn laptop de grimas en de rechtop staande haartjes op haar armen. Hij wist dat niet alleen zij goud had.

De spanning is letterlijk voelbaar. Zijn spieren trekken samen, zijn hart klopt als een dolle. Hij voelt het bonzen. Naast hem zitten zijn collega’s, bijvoorbeeld in een voetbalstadion. Ze zijn er even niet voor hem. ‘Ik sluit me af. Je ziet me nooit ’s lachen. Misschien vinden ze me een arrogante kwast, maar dat ben ik niet. Ik ben een gewone Rotterdamse jongen. Als het erop aan komt wel bloedje fanatiek.’ Pas een paar uur na de wedstrijd, als de laptop is opgeborgen, heeft Ras vaak de behoefte de andere sportjongens op te zoeken. Om elkaars werk te bekijken, een complimentje uit te delen. ‘Dat gebeurt te weinig’, vindt hij. ‘Het zou onderling iets warmer mogen. Er is altijd iets van haat en nijd, elkaar iets niet gunnen. Duwen en trekken, dat is normaal, dat kan gebeuren. Maar na afloop iets meer collegialiteit zou ik fijn vinden.’ Verder geen kwaad woord over de andere jongens, het zijn werkvrienden. In zijn dromen komen ze geregeld voor, Hans van Tilburg, Olaf Kraak, Guus Dubbelman, misschien meer dan zijn eigen vrouw. Hij is gesteld op ze, dat mogen ze best weten. Voor de foto heeft hij ze niet nodig, wel voor de gezelligheid. En ja, ook voor het respect en de waardering. Dat wil hij geven en ontvangen.

Niemand hoeft voor Ras te juichen, zoals voor Van Persie. Maar zonder aandacht en erkenning zou hij als fotograaf niet bestaan. Die drive, die volledige toewijding, heeft hem ver gebracht. Dat kunnen weinigen hem nazeggen: hij was op acht Olympische Spelen, zomer en winter, en op negen grote voetbaltoernooien. Voor zijn werk won hij 43 prijzen en nominaties bij de Zilveren Camera. ‘Dan moet het toch een keer klaar zijn?’, zegt hij. ‘43 Keer erkenning, het is genoeg. Alles al gewonnen. Maar nee, ik wil altijd winnen. Eerzucht? Ja, het is pure eerzucht. Je wilt horen dat het weer goed was, de beste foto’s, ieder jaar weer.’

Ziek is hij, ja een week lang echt ziek, als hij een jaar niet bij de beste drie zit. Dit jaar overkwam het hem. Geen vermelding bij de Zilveren Camera. Alsof je net niet geselecteerd bent voor het Nederlands elftal. Ras staat op en loopt naar de keuken, met uitzicht op zijn blauwe Volkswagen Passat. Zijn laptop plaatst hij op het aanrecht. Dan draait hij zich half naar de toehoorder om en begint staccato pratend aan de reconstructie: ‘In november start de inzendtermijn van de Zilveren Camera. Op 13 januari om 12.00 uur precies worden via internet de nominaties bekend gemaakt. Die dag ga ik altijd eerst tennissen, al heel vroeg. Om 12.00 uur ben ik gedoucht, helemaal klaar. Dan sta ik hier, alleen. Na een paar seconden weet ik het. Gewonnen of verloren.’ Yes, yes, de rechterarm maakt een snelle maaiende beweging.

Het zou dit jaar echt kunnen gebeuren. Op het EK Voetbal heeft hij niet veel te zoeken, over een maand in Rio de Janeiro des te meer. Een jaar geleden liep hij in gedachten de race voor het eerst, toen hij zelf in Hoofddorp aan het hardlopen was. Daphne Schippers, woensdag 17 augustus om 22.30 uur plaatselijke tijd, de Olympische finale 200 meter. Plek, tijdstip, omstandigheden, alles heeft hij doorgenomen. Ras staat in de bocht waar ze haar handen juichend ten hemel heft en de tranen laat rollen. Zo moet het gaan. Hij staat daar en ziet het voor zich. Die foto moet hij hebben. De fotograaf: ‘Net als zij wil ik sportgeschiedenis schrijven. Zilveren Camera, Nederlands sportgala, over twintig jaar mijn foto nóg in de boeken, in die volgorde. Met mijn naam erbij. De spanning voel ik nu al. Maar ja, ze moet natuurlijk wel winnen.’

Als het hem lukt, weet hij zeker wie hem als eerste zal bellen. Zijn vader, die hem naar het Feyenoord-­stadion meenam. Bij elke belangrijk sportevenement volgt hij zijn zoon op de voet. ‘Hij vindt het fantastisch wat ik doe. Zó enthousiast, hij is mijn grootste fan.’
Na anderhalf uur praten staat Ras van tafel op. ‘Kom eens mee’, vraagt hij, en loopt richting de trap naar boven. In het trapgat hangen de belangrijkste prijzen van de Zilveren Camera naast elkaar. Niet te missen. Zijn hand gaat erlangs: ‘Mijn eregalerij.’

Pim Ras (1966), Rotterdam Opdrachtgevers onder meer:
AD, AD SportWereld, Voetbal International, Panorama. Wordt vertegenwoordigd door Hollandse Hoogte.
Opleiding:
School voor Fotografie
Den Haag, fotobureau Cor Vos Prijzen: 43 x keer in verschillende categorieën bij de Zilveren Camera, waarvan in
2009 overall winnaar.
Boekpublicaties: ‘Pim Ras. Fotograaf’, uitgeverij de Buitenspelers, 2010.

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

Smart octo banner