Op safari door het Media Park met Hillywood Tours: ‘Alles ziet er op tv zo mooi uit, maar het is nep!’

De reviews op Google zijn wisselend. ‘Erg interessant’, schreef iemand. Maar ook: ‘Waardeloze tour in een treintje over een leeg park op zaterdagmiddag.’ ‘Je hoopt wat meer te zien dan alleen wat opslagplaatsen.’ ‘Wij hebben ons vermaakt in deze wat knullige tour.’

De rondleidingen worden in de schoolvakanties meerdere keren per dag gegeven. Op deze wat miezerochtend bestaat het reisgezelschap uit zes man. Op het Media Park zelf is het deze woensdagochtend grijs en verlaten.

Foto: Rutger de Quay.

Om stipt twaalf uur ’s middags vertrekt het treintje. Het wordt door de organisatie zelf een ‘tram’ genoemd, maar daar lijkt in de verste verte niet op. Mike is vandaag onze tour guide. Twee echtparen zijn vanochtend in de auto gestapt vanuit Drenthe en Groningen, de twee andere stelletjes komen uit de buurt van Breda.

‘Op het Media Park is veel te zien dat voor anderen verborgen blijft’, zegt Mike. In slakkentempo sukkelt het treintje voort. Het televisiescherm in de achterste wagon is defect. ‘Ben je in Hilversum, doet de televisie het niet!’, lacht Mike. Wij lachen mee.

Mike vervolgt: ‘Er liggen zwemvesten onder uw stoel en in het geval van brand zijn er blusdekens. Kinderen eerst bij evacuatie!’

De André van Duinboulevard is het ‘centrale deel’ van het Media Park, legt Mike uit. Bij de opening in 1967 telde het twee televisiestudio’s. Inmiddels is het ‘een dorp geworden’. ‘En zoals een dorp betaamt hebben we een kroeg, supermarkt en een café’. Werknemers op het Media Park worden ‘bewoners’ genoemd.

Mike wijst naar het pand van Omroep MAX en grapt: ‘We hebben sinds een tijd ook een ouderendagverblijf’.

Op verschillende plekken – de loopbrug tussen het treinstation en het Media Park, het ‘allereerste parkeerdek’ van Nederland – komt een afbeelding van een testbeeld terug. Aan de jonge bezoekers moet Mike wel uitleggen wat dat precies is.

In Jip-en-Janneketaal doet hij zijn best. ‘Vroeger had je maar een paar uur per dag televisie. En als er geen uitzending was zag je dat.’ Ogenschijnlijk lijkt de jonge bezoeker zijn uitleg te begrijpen.

‘Zoveel mogelijk geld verdienen’
‘Veel televisiestudio’s worden gedeeld, zeker bij talkshows’, legt Mike uit als we langs de studio’s van De Avondshow, VI en Bar Laat rijden. ‘Dat bespaart namelijk geld. Dat hoort weer bij de ongeschreven regel in televisieland: met zo min mogelijk geld juist zoveel mogelijk geld verdienen.’

In de voormalige Studio 19 is inmiddels een sportschool gevestigd. ‘De muren van de studio waren te dun. Als er op straat een Ferrari of ambulance langsreed, konden de opnames weer opnieuw gedaan worden.’

We rijden Studio 20 in. We moeten even stil zijn, gebiedt Mike. Vandaag worden afleveringen van ‘Per Seconde Wijzer’ opgenomen. We rijden langs kale televisiestudio’s. In fel en sfeerloos TL-licht staat een man een vloer te dweilen.

Studio 24 – de grootste van het Media Park - is intern verbonden met Studio 20. Vandaag wordt daar het licht getest voor een programma dat nog niet op televisie is geweest. Van ‘The Headliner’ mogen we geen foto’s of opnamen maken.

We mogen alleen de achterkant van het decor van het programma zien. Jammer, vinden de deelnemers.

Omdat Nederland veel televisieformats exporteert naar het buitenland, worden die ook hier opgenomen. Via castingbureaus wordt Engelstalig publiek geworven zodat het voor Australische kijkers net lijkt alsof het programma ‘gewoon’ in Australië plaatsvindt.

Onlangs werd er een Hongaarse variant van een Nederlands format opgenomen. ‘Toen werd Hongaars publiek ingevlogen en ondergebracht in hotels, want zoveel Hongaarssprekenden hebben we niet.’

‘Op televisie ziet het er allemaal zo mooi uit. Maar in realiteit is het een kale studio met veel beton’, zegt een bezoekster.

Neppe boekenkast
We rijden het pand van ‘Unbranded’ in, producent van televisiedecors. In de gang staat het decor van BNNVARA’s kennisquiz ‘2 voor 12’. De boekenkast die je als tv-kijker achter de presentator ziet is nep. Veel decors zijn van sowieso van hout omdat dat makkelijk te bewaren en te bewerken is.

Foto: Rutger de Quay.

Onder het pand van Unbranded bevindt zich een gangenstelsel dat onder het hele Media Park doorloopt en waar legio decors staan opgeslagen. Door de omvang van het gangenstelsel gebruiken medewerkers steps om zich te verplaatsen. In het gangenstelsel bevindt zich verder een kartbaan om van boven naar beneden te rijden. Overal liggen delen decor verspreid, alsof ze er door een orkaan zijn neergekwakt.

In een apart zaaltje van Hillywood Tours in het gangenstelsel wordt een aantal decors en parafernalia bewaard. Zoals de stoelen die gebruikt werden in ‘The Voice’. ‘Je mag er wel op zitten en foto’s maken, maar niet kapot maken. Het kan zomaar zijn dat The Voice weer terugkeert’, waarschuwt Mike.

Op de achtergrond klinkt het deuntje van de televisieshow die al een tijdje terug van het scherm verdween. Mike kent ‘t inmiddels uit zijn hoofd.

Eén voor een gaan de bezoekers op de stoel van The Voice zitten. Sommigen steken opgetogen een duim omhoog. Een bezoeker zegt dat ze zich ‘erg nostalgisch’ voelt na het bekijken van het ‘Rad van Fortuin’. ‘Dat keken wij thuis altijd, vroeger.’

Foto: Rutger de Quay.

‘Eigenlijk is alles wat je dus op televisie ziet in werkelijkheid van karton of hout. Alles ziet er op tv zo mooi uit, maar het is dus nep!’, zegt ze, een beetje beteuterd.

Om weer bovengronds te komen moet Mike fors gas geven om de helling te nemen. ‘Houd je goed vast, anders lig je zo op schoot bij de buurman.’ En iedereen houdt zich ook erg goed vast.

Via de achteringang rijden we langs Studio 22, die werd gebouwd toen tv-goeroe John de Mol dreigde om Hilversum te verlaten. Bijna alle grote programma’s die hij bedenkt worden daar opgenomen. Bij Ziggo Sport zijn de gordijnen open en kijk je zó naar binnen bij de regie.

Bekende presentator
Verderop staan medewerkers van RTL op de stoep te roken. Ze kijken niet op van de nieuwsgierige bezoekers. ‘Weten jullie wie dat was, bij de bushalte?’, vraagt Mike. ‘Een bekende presentator van EditieNL! Maar jullie herkenden ‘m niet…’

Op de voormalige televisietoren – die tegenwoordig alleen nog FM-signaal en digitale tv uitzendt – is het logo van Man Bijt Hond afgebeeld. Waarom? ‘De kijkcijfers liepen terug, ze zochten een ludieke actie.’ Helaas viel het doek voor het programma uiteindelijk toch. Het logo bleef.

Laatst vroeg een puber wie Mart Smeets was

In de begindagen had het Media Park één adres – Sumatralaan 42 – maar door de gestage uitbreiding raakten de postbodes steeds vaker de kluts kwijt. Dus zijn alle straten op het Media Park vernoemd naar televisielegendes, al valt het Mike steeds vaker op dat de jongeren niet weten wie dat zijn. ‘Laatst vroeg een puber wie Mart Smeets was!’

Het pand van de NOS is tegenwoordig afgegrendeld als ‘hermetisch fort’, nadat ‘Journaalkaper’ Tarik Z. met een echt lijkend neppistool zich toegang tot de studio’s wilde verschaffen. ‘Daarom kunnen we er alleen langsrijden.’

Ietsje verderop zit ‘de leukste studio’ van het Media Park: Studio Kakelbont, een kinderopvang. ‘Daar krijgen de kinderen van presentatoren interviewtraining.’

Toch geen BN’er
Het treintje sukkelt zo langzaam voort dat al het verkeer ons inhaalt.  Eén van de bezoekers trekt opgewonden haar telefoon tevoorschijn als ze meent een BN’er te herkennen. ‘Helaas. Het was iemand anders.’

Bij de RadioFabriek, een verzamelpand van verschillende (digitale) radiostations en podcasts, staat een medewerker net op de stoep te roken en mogen we even binnenkijken. Aan de wand hangen foto’s van BN’ers die te gast waren.

‘Net zoals wij’, zegt een man. De radiostudio mogen we slechts kort inspecteren: het nieuws moet zo gelezen worden.

Fortuyn
Net voor het gebouw van museum Beeld en Geluid stopt het treintje weer en wandelen we de parkeerplaats van de voormalige 3FM-radiostudio’s op. Het is de plek waar politicus Pim Fortuyn in 2002 vermoord werd. ‘O, ja!’, zegt een vrouw. Mike wijst naar de bosschages: ‘Daar zat Volkert van der G., en hij liep zo op Fortuyn af.’

Op de sterfplek van Fortuyn ligt een kleine plaquette. ‘Door de moord werd de beveiliging enorm opgekrikt. Tien jaar lang waren er slagbomen en kwam je hier niet als je er niks te zoeken had’, zegt Mike.

‘En nog steeds is de beveiliging fors. De politie rijdt 45 keer per dag rond – ik maak geen grap.’ Hij heeft een lunchdoos vol pasjes bij zich die hem toegang verlenen tot alle plekken van de tour.

‘Iedereen weet nog waar hij of zij was bij de moord op Fortuyn’, zegt Mike. ‘Inderdaad’, zegt een vrouw. ‘We waren onderweg naar Nederland van vakantie.’ Haar partner knikt instemmend.

‘Positief afsluiten’
Voor de laatste twintig meter tot aan het museum nemen we ‘de tram’. ‘We moeten positief afsluiten’, zegt Mike, dus hij laat ons niet zoeken naar de Twin Towers in het reliëf van Beeld en Geluid – waar tal van markante ‘belangrijke’ elementen in gegraveerd staan – maar naar de Gouden Koets.

‘Ergens daar, links. Kunnen jullie ‘m vinden?’ ‘Ja!’ ‘Goed zo.’ En Mike rijdt ons naar de provosorische bushalte voor de ingang van het museum, enkele meters verderop.

In tegenstelling tot de vorige groep wordt er bij het afscheid niet geklapt alsof een vliegtuig van een budgetmaatschappij net geland is. De hele groep heeft nog onvoldoende ‘mediaparkervaring’ gehad, want ze duiken allemaal Beeld en Geluid in.

Mike houdt ondertussen pauze. ‘s Middags moet hij hetzelfde verhaal nog twee keer doen.