Mediacolumn: Leren van Paul de Leeuw
In het jaar 2004 nam ik afscheid van het RTL-Nieuws. Vier jaar lang werd ik volkomen in beslag genomen door ‘binnenland, buitenland, rampen, oorlogen, features, nieuwsoverzichtjes, headlines, intro’s en uittro’s’. Ik ‘leefde’ het nieuws, het zat tot diep in mijn porieën. Toen ik de overstap maakte naar het amusement, de verstrooiing, het vermaak, liepen de reacties uiteen van ‘je huid verkopen aan het entertainment’ tot ‘het verloochenen van je journalistieke ziel’. Ik beging een doodzonde, vooral in de ogen van ex-nieuwscollega’s, die het halen van quootjes bij de ANWB of het wachten op de minister-president tot het hoogste journalistieke niveau cultiveren.
Tijdens de research van de eerste serie ‘Boer zoekt Vrouw’ ging het team volkomen journalistiek te werk. Agrarisch Nederland werd in kaart gebracht, we verdiepten ons in het boerenleven, we vroegen cijfers op over de sector en we selecteerden de boeren op dezelfde, journalistieke, ethische wijze, alsof we ze benaderden voor een nieuws- of actualiteitenrubriek. Het resultaat is genoegzaam bekend.
Vrijdag 13 februari: ‘Met frisse tegenzin, maar toch, iedereen mee met circus Wilders’ kopt de Volkskrant. Van alle media tenminste één medium met enige vorm van zelfreflectie. Verder: Wilders in postervorm, paginagroot, vaak dezelfde kiekjes van de heen- als de terugreis.
‘Mijn’ NRC doet bepaald niet onder. ‘Alleen in een kamer met een glas water’ luidt de kop, met een ernstig beroep op Amnesty International. ‘Denk u dat u teruggestuurd wordt, meneer Wilders, en wat gaat u dan doen?’ Dè eenduidige clichévraag uit al die pluriforme nieuwsmonden. Creatiever en inventiever lijkt niet mogelijk.
Zondagavond, Paul de Leeuw, op de bank met Adrienne, anorexiapatiënte, 25 jaar oud, 28 kilo licht. Hij wil afvallen, zij moet aankomen. De studio houdt de adem in, entertainment met journalistieke diepgang. Clichéloos, creatief, gedurfd en bovenal goed over nagedacht, zonder je te verliezen in de honger naar kijkers, want die zijn er toch wel.
Het ‘harde’ nieuws in de leer bij hoogstaand amusement? Wellicht een idee voor een volgende workshop.
Praat mee
5 reacties
Max, 17 februari 2009, 16:06
Steek nog maar eens een veertje in de r**t van iemand die badend in het zweet met een wapperend vingertje onlangs stelde ‘recht’ te hebben op een half miljoen per jaar. Onderwijl doet De Leeuw al jaren hetzelfde :poep en piesgrappen maken en af en toe een mongooltje voor de bühne over de bol aaien. Treurige televisie dat is het.
Peter, 18 februari 2009, 19:13
Met respect voor de integriteit van Ton, en zijn volkomen terechte maar wellicht nodeloze schop na richting RTL Nieuws, vind ik het toch erg jammer dat hij denkt dat er te leren valt van vmbo-TV. De trucjes van Paul (aids-patientje hier, geestelijk gestoorde daar, gelardeerd met grappen die alleen maar leuk zijn omdat ze zo stompzinnig zijn) zijn genoegzaam bekend.
Nee, als er iets is dat ‘nieuws’ moet leren, is het wel de eigen integriteit bewaren.
Overigens, Ton, met respect voor jouw integriteit dus, welk programma deed je ook alweer na Boer zoekt vrouw?
ton lankreijer, 18 februari 2009, 21:22
Na boer zoekt vrouw was ik mede-ontwikkelaar van NSE, de nieuwsrubriek van Talpa, en dat ging helaas mis. Ik wijs op het kuddegedrag van alle nieuwsrubrieken, die als een kip zonder kop achter Wilders aanliepen, zonder ook maar na te denken waarom ze dat deden en wat het moest toevoegen. Bovendien, het ontbrak daarbij ook nog eens aan intelligente vragen.
Paul de Leeuw maakt journalistiek amusement en past ook de klassieke journalistieke wetten toe, heel makkelijk te constateren op de zaterdag-en zondagavond. Kijk nog eens een keer, zou ik willen aanraden!
Frank, 6 maart 2009, 16:59
En laten we vooral ‘De Italiaanse Droom’ niet vergeten toe te dichten aan de scribent van deze mediacolumn. Een hoogstandje van participatiejournalistiek dat eindigde in een Italiaanse cel…
ton lankreijer, 7 maart 2009, 09:55
En wie zijt gij, beste Frank? Graag je volledige naam, zeker als je mij in een kwaad daglicht stelt, dan lijkt mij openbaarheid toch wel op zijn plaats?