La Fallaci

Ik zal kleur bekennen: tot Fallaci’s bewonderaars behoor ik niet. Haar pathos, egocentrisme en onwrikbare meningen stuitten me altijd tegen de borst. Nog afgezien van haar diva-gedrag. Ze zag de wereld in zwart-wit, deelde mensen in in helden en lafaards en legde ze langs de meetlat van de Partizanen zoals zij die ooit als 14-jarig meisje zag. Ze maakte knallende ruzies en breekt voorgoed met mensen die ze tot dan toe bewonderde, alleen omdat ze het politiek oneens waren. ‘Ik ben hard’, zou ze later aan zo iemand schrijven, ‘dat is niet mijn schuld, ik ben zoals ik ben. Maar er leeft zoveel zachtheid in mij, al laat ik die niet zien (…), anders word ik verscheurd.’

Sympathiek of niet, een bijzonder mens was ‘La Fallaci’ zeker, en schrijven kon ze. Beter, trouwens, dan haar biografe, die af en toe wat merkwaardige zinnen en termen gebruikt en ook wat inhoudelijke slordigheden heeft laten staan. Daarbij is de vertaling wat houterig en naar mijn idee (heb het origineel er niet naast kunnen leggen) soms onjuist.

Dat is jammer, want wat je ook van haar mag denken, haar leven en oeuvre zijn boeiend genoeg. En ondanks de tekortkomingen weet het boek van De Stefano dat toch goed neer te zetten. Natuurlijk komen Fallaci’s liefdes uitgebreid aan bod, maar dat zijn verhalen op zich. Haar carrière is al interessant genoeg: hoe Fallaci zich opwerkte tot ster­reporter, hoe ze van de Italiaanse societywereld naar Hollywood trok, en later van Cape Kennedy naar Vietnam, van New York naar het Midden-Oosten, kortom naar alle brandhaarden. Moeilijk, voor een vrouw, in haar tijd? Zelf vond ze van wel. Maar het had – zelfs voor de generatie na haar – ook voordelen om vrouw te zijn, juist door de uitzonderingspositie die je innam. En daar wist La Fallaci goed gebruik van te maken. Geef haar eens ongelijk.