Koster & Vrienden: Feministische journalistes waren ooit rock ‘n roll

Back to the future met de vrouwenstrijd. Het gebeurde op een zaterdagavond in april in het jaar 2017 In een bovenzaaltje van Vondel CS in Amsterdam. Naïevelingen (waaronder uw verslaggever) die dachten dat de vrouwenstrijd gestreden en was begraven in de herfst van 1978, werden wreed uit hun roze droom geschud.

Welnu, beste witte man, de vrouwenemancipatie is nog lang niet voltooid was de boodschap.

Het is namelijk nog altijd bar & boos met de onderdrukking van de dames in de media. Seksisme op de werkvloer (straks meer), financiële uitbuiting, gebrek aan respect, het is tijd voor een zoveelste (de vijfde, inmiddels?) feministische golf.

Gelukkig zijn er ook een aantal zaken wèl verbeterd. Laten we die niet vergeten.

1. De mythe dat vrouwen geen humor hebben moeten we bijstellen, aangezien sommige vrouwen in staat zijn mensen (m/v) aan het lachen te maken.

Journaal akela Annechien Steenhuizen was de droogkomische host van de verzetsavond. Als Kim Koppenol, woordvoerder bij RTL, verklaart dat Pieter Klein, adjunct van het RTL Nieuws, haar elke ochtend begroet met de zin ‘Dag mooie vrouw’, reageert Steenhuizen ad rem: ‘En wat zeg jij dan terug over zijn uiterlijk?”

Pats.

Kim, aardig en hypercorrect, schrikt van de vraag. ‘Tjeetje.’

Koppenol pareert de vraag met een anekdote. ‘Die opmerking van Pieter is lief bedoeld. Erger is het als mannen me in een discussie aanspreken met ‘meisje’ of nog erger als ‘beledigd meisje’, wanneer ik een grote mond teruggeef.’

2. Vrouwen kunnen best hard zijn in onderhandelingen.

De Iron Lady van de luchtvaartjournalistiek, Telegraaf’s Yteke de Jong, is nog altijd boos op de redactie van Pauw! De journaliste werd benaderd om mee te praten over de fatale fusie tussen KLM en Air France. Daar weet ze veel van. ’Ik had een lang voorgesprek, maar werd afgebeld. Tot mijn verbijstering zag ik dat Jort Kelder aan tafel zat en mijn verhaal reproduceerde.‘ De Jong liet haar man een vette factuur sturen, maar die is nog steeds niet betaald. ‘Moet ik er nog achteraan?’, vraagt ze. (Ja, lieve Yteke, in 1979 was dit niet gebeurd!)

3. Vrouwen zijn soms ook seksistisch.

Goed, dat Bill o’ Reilly een gewetenloze viespeuk is, staat vast. Veel geniepiger zijn ranzige oude redacteuren die jonge collega’s proberen te veroveren met etentjes, promotiemogelijkheden en schalkse DM’s op twitter. Josien Wolthuizen van Het Parool werd recent digitaal bestookt door een bijna bejaard redactielid (naam bekend bij red.). Erg? Hmm. Ze kan zelf ook behoorlijk vleeskeuren, als het moet. ‘Met mijn vrouwelijke collega’s bespreken wij graag wie wij een lekkere gast vinden’.

Buigt naar Koster: ‘Je hoeft geen hoop te hebben. Jij bent een klassieke klootzak’.

Martha Riemsma, hoofdredacteur van Tubantia, gelooft dat seksisme heilzaam kan zijn. ‘Een mannelijke collega zei laatst tegen me: ‘Jij tempert mijn agressie!’ Zijn stelling was: als ik een mannelijke baas heb, dan zou ik hem op zijn bek kunnen slaan als ik het niet met hem eens ben.’ Sarah Sluimer, correspondent seksisme bij De Correspondent, ging nog een stap verder en meende zelfs dat mannen bang zijn voor vrouwelijk seksisme. ‘Ik had voor De Correspondent een reportage geschreven waarin ik in een vaginapak met van die flappen (schaamlippen, red) over straat liep. De passages over de flapjes werden decent verwijderd door de eindredactie. Zo lief. Dat zijn keurige witte progressieve jongens die dat niet vonden passen.’ Lachend: ‘Ik heb nog een flap passage kunnen redden in de tekst.’

4. Vrouwen willen ook liever de beste kandidaat

Goed, terug dus naar 1978. Toen kon het gebeuren dat een middelmatig mannetje een baan kreeg als verslaggever terwijl de krant beter die ambitieuze jonge dame had kunnen aannemen. Toen ja. Martha Riemsma, baas bij de Tubantia, meent dat je nu vooral moet kijken naar de beste persoon en naar de samenstelling van het team. ‘Je moet jong, oud, man, vrouw mixen. Dat is veel belangrijker dan verhouding man-vrouw.’ Een seniore collega van NRC viel haar bij. ‘Journalistiek is ook gewoon een ambacht hè. Daar heb je kwalificaties voor nodig. Vroeger schreven we een stukje en dat gooiden we op de post.’

Steenhuizen: ‘Rokend waarschijnlijk.’

‘Ja, en drinkend’, reageerde de ex-verslaggever.

Vroeger was niet alles beter, maar waren de feministen wel een stuk meer rock ’n roll.

En misschien ook iets minder laf.

Aan het einde van de avond (na veel bier) kwam ze ineens naast Koster staan. ‘Ik ben het met je eens hoor, maar ik durf het niet te zeggen.’ Haar naam (ook bekend bij de redactie) mochten we niet publiceren en ook op de foto wilde de jonge dame niet.