Journalistiek crematorium
Vroeger toen alles anders was, heerste het adagium dat je altijd nog sportjournalist kon worden als je echt niks anders kan. Dit adagium kan worden bijgezet in de annalen van de sportpersgeschiedenis. Wie tegenwoordig sportjournalist wil worden, moet op zijn minst gediplomeerd marketeer, erkend technofiel en sociomediaexpert zijn om te kunnen overleven.
Het mini-congres dat de NSP organiseerde in het Olympisch Stadion had volgens de ingehuurde pestkop Jan Driessen de uitstraling van een ‘crematorium.’ Driessen meende dat de heren (er waren zes vrouwen aanwezig) hun aversie voor de commercie snel opzij moeten zetten, want het feest is voorbij.
Jaap Stalenburg, ex-propagandachef bij schaatsploeg TVM, had een ander advies. Ga ergens staan waar anderen niet staan, desnoods midden in de nacht of in de vroege ochtend. Neem een mobieltje mee en maak een filmpje van je bevindingen en gij zult niet verdrinken.
Naast Stalenburg stond Robert Prins, de internetchef bij Helden. Deze jongeling was volgens Jaap het voorbeeld van de vooruitgang.
Stalenburg waarschuwde dat journalisten die een verslag schrijven van een wedstrijd worden vervangen door robots. ‘De LA Times drukt al door computers geschreven wedstrijdverslagen af. Die worden betrouwbaarder geacht dan het stuk van de reporter’, sprak hij.
David Naert hoorde dit met afgrijzen aan. De Belgische radioverslaggever vreest dat sportjournalisten letterknechten van de commercie worden. Op zo’n moment valt meestal de bittere oneliner van George Orwell, maar zelfs die kwam niet meer voorbij. ‘Journalism is printing what someone else does not want printed: everything else is public relations.’
Praat mee