Kattenkrasser Anne-Bregtje Schelfhout over haar ritueel (deel 2)

‘Het is begonnen op de middelbare school. Tijdens de lessen zat ik altijd te krassen en te tekenen in mijn schrift. De docenten waardeerden dat niet echt, ze vonden het van dat typische ongeïnteresseerde pubergedrag. En inderdaad zitten veel middelbare scholieren een beetje uit desinteresse in hun schrift te krabbelen. Maar daar was bij mij juist geen sprake van. Ik ontdekte dat het tekenen mij hielp om me te focussen op de les en me af te sluiten van de omgeving.

Dat is nu nog steeds zo. Omdat ik erg van katten hou ben ik op een gegeven moment uitsluitend katten gaan krassen. Ik ben snel afgeleid en het krassen van katten helpt me om geconcentreerd te kunnen luisteren. Ik doe het bijvoorbeeld tijdens interviews en vergaderingen. Mensen kijken me wel eens raar aan als ik weer begin te krassen dus tegenwoordig meld ik het even van tevoren. Alleen gaan mijn gespreksgenoten dan weer zitten kijken wat ik aan het tekenen ben en dat is ook weer niet de bedoeling.

Ik hou erg van katten en ben op een gegeven moment uitsluitend katten gaan krassen

Het online interview is wel een uitkomst voor me, want dan ziet niemand dat ik “stiekem” katten zit te krassen. Ze denken dat ik netjes aantekeningen aan het maken ben. Dat doe ik niet – door dat tekenen onthoud ik juist heel veel, al neem ik mijn interviews natuurlijk ook op band op. Ik ga ook wel eens op schrijfretraite en dan zit iedereen verwoed aantekeningen te maken en te schrijven. Ik zit dan gewoon een beetje katten te tekenen en dan – pats – komt het verhaal er ineens uit.

Ik zou ook een olifant of een hond kunnen krassen, maar dat werkt niet. Dan zou ik me moeten concentreren op het interview of de vergadering én op die olifant. Omdat ik al zo vaak katten heb gemaakt kan ik die tekeningen zonder nadenken maken. Het is als het ware een volledig geautomatiseerd proces. Wel kun je soms aan de kat zien hoe ik me voel. Laatst had ik bijvoorbeeld een behoorlijk boze kat gekrast, en een kat die “ik wil weg” zei. Aan die tekeningen kun je zien dat ik het liefst naar mijn huis wil, een huis dat naar de naam Cattenburcht luistert en aan de Kattenburg in Druten staat.’

Lees ook: Bedschrijver Raymond Krul over zijn ritueel (deel 1)