Bankzitter Kim Hopmans over haar ritueel (deel 4)

‘Als ik een interview moet uitwerken zit ik binnen in m’n oude kloffie. Met Canto Ostinato op repeat ga ik door tot het af is en verdraag ik geen gezeur aan mijn hoofd. Ik permitteer me geen enkele frivoliteit en mag niet weg bij mijn computerscherm totdat het af is. Volledige focus is het enige wat telt.

Maar er zijn ook momenten dat ik geen deadline hoef te halen en juist zuurstof nodig heb. Dat trek ik iets kleurrijks aan – zonder kleur geen zuurstof –, zet foute muziek op, verzamel wat persoonlijke attributen om me heen en nestel mij op het bankje voor mijn huis. Ik stuur een mailtje, richt me even op een alineaatje tekst of ik bel met wat mensen.

En soms gebeuren al die dingen ook niet. Omdat de buurman langskomt voor een praatje, een omaatje dat onderweg van A naar B is naast me wil uitpuffen, of omdat ik moeders zie die al struikelend en struggelend achter hun kinderen aan lopen te krijsen. Het cliché wil dat de inspiratie op straat ligt, maar in dit geval is dat ook echt zo – van menig verhaal dat ik heb geschreven ligt de kiem op het bankje voor mijn huis. Daar buiten zitten zorgt voor een heel fijne vibe.

Mijn tweewekelijkse nieuwsbrief schrijf ik ook het liefst op dat bankje. Ik ben ermee begonnen omdat ik met meer plezier en ontspanning wilde schrijven over persoonlijke besognes, twijfels en belevenissen. In die verhalen komen werk en privéleven vaak samen en dat is precies wat ook op dat bankje gebeurt.

Maar omdat ik er niet zelden te laat mee begin ontaardt ook het schrijven van de nieuwsbrief nog te vaak in een Canto Ostinato-sessie met de gordijnen dicht. Toch heb ik goede hoop dat er ooit een moment komt waarop ik al mijn nieuwsbrieven buiten op mijn bankje produceer, in volledige ontspanning en al keuvelend met buren en voorbijgangers. Alleen het verlangen al naar die verlichte staat van zijn, is het waard om het te blijven proberen.’

Lees hier over de rituelen van Raymond Krul, Anne-Bregtje Schelfhout en Arie Kievit.