foj 2019

— donderdag 1 augustus 2019, 09:30 | 0 reacties, praat mee

Karin Swerink: ‘Je gaat niet dood als je niet naar een Chanel-show bent geweest’

Linda de Mol en Karin Swerink. - © Marc de Groot

Karin Swerink liet dit voorjaar de wereld van Vogue achter zich om de nieuwe algemeen hoofdredacteur van LINDA. te worden. ‘Mijn handen jeuken om lekker te gaan wroeten in de vanzelfsprekendheid van sommige dingen.’

Als Jildou van der Bijl belt, dan neem je op. Al is je baan nog zo leuk, en zijn er nog zoveel plannen. Dat is de reden dat we Karin Swerink (50) vandaag niet aantreffen tussen de collega’s van Vogue op de Haute Couture Week in Parijs, maar in een grote, pas verbouwde villa tussen het groen in Naarden. Buiten wappert de vlag van LINDA. aan de mast.

‘Het heeft twee weken heel ongemakkelijk gevoeld’, zegt Swerink over het moment dat ze besloot afscheid te nemen van háár Vogue. Het iconische modeblad dat ze precies zeven jaar geleden – nadat het in de wandelgangen maandenlang had gegonsd van de geruchten –  naar Nederland haalde. ‘Het was alsof ik…’

Ging scheiden.
‘Ja, zo voelde het echt. Of dat je verliefd wordt op iemand en denkt: maar dat kan helemaal niet. De kinderen!’

Maar de scheiding bleek al snel onvermijdelijk. Het telefoontje van Van der Bijl, met de vraag of Swerink de nieuwe algemeen hoofdredacteur van LINDA. wilde worden, kwam precies op het moment dat Swerink op het punt stond om naar Parijs te reizen voor Vogue. ­Bij alles wat ze daar vervolgens zag, elke advertentie, elke show dacht ze: oh, dat is leuk voor LINDA. ‘Ik had Jildou beloofd dat ik er in Parijs over na zou denken. Maar al tijdens mijn verblijf heb ik haar geappt: ik ga ervoor. Ik merkte dat mijn creatieve hart open ging. Mijn LINDA.-modus ging aan.’

Je zat vijftien jaar vooraan bij elke modeshow. Eerst voor Glamour, daarna voor Vogue. Mis je het?
‘Als het Haute Couture Week is in Parijs, zoals nu, en ik kijk op mijn Instagram denk ik soms wel even: iedereen is daar, en ik zit hier. Ik heb het vijftien jaar intens beleefd; de vliegtuigen, de helikopters, de feestjes, Rio, Parijs. Toch kon ik er gemakkelijk afscheid van nemen. Het is slechts een klein stukje van de Karin Swerink die ik ben. Eigenlijk ben ik heel nuchter en down to earth. Ik bedoel: je gaat niet dood als je niet naar een Chanel-show bent geweest. En dat AbFab leven is wat je laat zien op Instagram, maar op alle andere dagen zat ik gewoon in m’n kloffie op de redactie plannen te verzinnen, mooie dingen te maken, en met modellenbureaus en budgetten te dealen. Net als hier, eigenlijk.’

Glamour en Vogue bouwde je van de grond aan op. Nu stap je op een rijdende trein. Hoe is dat?
‘De eerste twee weken was ik wel een soort van flabbergasted. Die trein dendert maar door en dan vraag je je af: welk wagonnetje pak ik en welke laat ik nog even gaan? Inmiddels heb ik het gevoel dat ik er goed op meerijd. Een hele andere start dan bij Glamour en Vogue. Toen ben ik in mijn eentje gaan zitten met mijn Rolodex om de leuke mensen eruit te pikken. Dat heeft Jildou hier natuurlijk al heel goed gedaan. Ik ben in een prachtig bedrijf gekomen waar alleen maar leuke, talentvolle mensen werken met heel veel passie en plezier. Wat dat betreft was Vogue precies hetzelfde. Ik voel en zie hier dezelfde energie en drive. Dezelfde ego’s en ambitie.’

Je lijkt me niet het type om op de winkel te passen.
‘Ik kan héél goed op je winkel passen! Maar als je dan terug komt van vakantie, ziet-ie er heel anders uit. Nee, op de winkel passen ga ik niet doen. Dat willen Jildou en Linda de Mol ook helemaal niet. Jildou is de afgelopen jaren super druk geweest met het groter en groter maken van dit bedrijf en heeft zich regelmatig in vijven moeten splitsen. Ze is blij dat er nu weer iemand full focus voor print gaat zorgen. Ik vind het belangrijk om dat samen met het team te doen. Daarom heb ik mezelf beloofd dat ik de eerste drie maanden alleen kijk en vooral veel luister.’

Lacht: ‘Ik moet nog drie weken. Het zit er bijna op.’

Ik kan héél goed op je winkel passen! Maar als je dan terug komt van vakantie, ziet-ie er heel anders uit

Vind je dat lastig?
‘Weet je wat het is? Creativiteit kun je niet temmen, dat komt gewoon. Ik ben niet iemand die binnenkomt en zegt: nu moet alles anders. LINDA. heeft de afgelopen zestien jaar bovendien zo’n legacy opgebouwd, dat moet je ook niet in één keer willen omgooien. Maar ik ben wel het type hoofdredacteur die alles bekijkt en scherp wil bijsturen zodat we straks niet te laat zijn. Dat is de periode waar we na de zomer in gaan.’

Waar gaan je handen echt van jeuken?
‘Laat ik voorop stellen dat de redactie van LINDA. al vijftien jaar het allerbeste maakt. Maar mijn handen jeuken om lekker te gaan wroeten in de vanzelfsprekendheid van sommige dingen. Om op alle slakken zout te leggen. Omdat ik van buiten kom kan ik makkelijker zeggen: hé, waarom doen jullie dit eigenlijk altijd zo?’

Wat bijvoorbeeld?
Het blijft even stil. ‘Ik zou de themanummers meer willen uitdiepen en nog groter en unieker maken zodat elk nummer nog meer spreekt en je het niet kan en wil missen. En ik wil iets bijdragen aan de beeldontwikkeling van LINDA. vanuit wat ik bij Vogue heb geleerd. Ik zie wel dingen een klein beetje gaan verschuiven. Zodat wat goed is, nog iets beter wordt.’

Van der Bijl zei een half jaar geleden in Villamedia dat ze een tienenklasje om zich heen had verzameld. Allemaal perfectionisten die van geen ophouden weten en op een gegeven moment omvielen. Hoe zorg jij ervoor dat mensen niet constant over hun grenzen gaan?
‘Daar moet je als leidinggevende constant op toetsen. We gaan zeker voor een 10, maar niet alles hoeft een 10 te zijn. Want ik heb niets aan een redactie die te moe is of geen ideeën meer heeft omdat het iedereen boven het hoofd groeit. Ik kan verder weinig zeggen over die tijd, want ik was er niet bij. Maar ze hebben die cultuur hier professioneel aangepakt en ervan geleerd. Daar heb ik bewondering voor. Het eerste weekend dat ik hier werkte en mijn mail checkte dacht ik: huh? Er zat alleen een nieuwsbrief van LINDA.nl in.’

Hoe was dat bij Vogue?
‘Bij Vogue was het bijna onmogelijk om een grens te trekken. Er wordt overal ter wereld in verschillende tijdszones aan gewerkt, en er zijn altijd shoots in het weekend. Dat geeft niet. Maar ik probeerde er wel op te letten dat het niet de spuigaten uit liep. Een coveridee voor over zes maanden verzinnen heeft geen spoedhaast, dat kan ook op maandag. Voor je het weet zit je een hele zaterdagmiddag leuke dingen met elkaar te verzinnen op de mail, en dat is eigenlijk niet nodig.
Maar goed, je kunt tegen kunstenaars zeggen dat ze niet meer mogen schilderen en dan gaan ze het toch doen. Ik heb er zelf ook last van. Als het nummer overmorgen naar de drukker gaat, dan trekken we nog even door met z’n allen. Want het moet wel goed. Ik slaap sowieso weinig. Bizarre details, waarvan je denkt: daar zou ik me nou op dit tijdstip totaal niet druk over maken, gaan altijd als een molentje rond in mijn hoofd.’

Tekst loopt door onder de foto

Je vriendin Hilmar Mulder, tegenwoordig hoofd­redacteur van Libelle, zei een aantal jaar geleden in Villamedia dat jij je ijzeren arbeidsethos bij Yes hebt opgedaan, het weekblad waar jullie beiden je carrière zijn begonnen.
‘Ja. De toenmalige chef mode van Yes, Brigitte Speekman – later hoofdredacteur van Nouveau – heeft ons werkelijk gedrild. Ze leerde ons hoe je een shoot aanpakte, hoe je je credits aanleverde, hoe het moest en hoe het niet moest. Had ik voor een zwart-wit shoot allemaal spulletjes bij elkaar verzameld, zei ze: “Nou jaaa, er zijn toch wel meer zwart-witte tasjes, hoeden, oorbellen en schoenen te vinden? Ga maar weer terug.” Ik verbaas me tegenwoordig wel eens hoe stylisten soms hun werk aanleveren. Shoots zonder credits…daar was ik bij Yes niet mee weggekomen. “Terug!”, zou Brigitte hebben gezegd. Daarom is het zo jammer dat Yes niet meer bestaat. Weekbladen als Panorama, Viva en Yes waren vroeger, met hun grote redacties de kweekvijvers voor het grote werk. Wat de ene week niet goed ging, kon je de volgende week gelijk weer recht zetten. Dat is een hele waardevolle leerschool voor me geweest.’

Een pleidooi voor grote redacties dus.
‘Ja. En géén rompredacties. Creativiteit valt of staat bij tijd hebben voor dingen en tegen de stroom in het nog eens over doen. Een redactie is geen koekjesfabriek. We zijn hele chique bakkers met elkaar.’

Panorama, Viva en Yes waren vroeger met hun grote redacties de kweekvijvers voor het grote werk

Van wie leerde je, na Speekman, het meest?
‘Onder Rob van Vuure werd ik bij Yes chef mode. Hij gooide me in het diepe. Dat hij me dat vertrouwen gaf, vond ik heel bijzonder. Volgens Van Vuure kon iets altijd groter, kleiner, anders of beter. Elke dag lag er een briefje op mijn bureau: kunnen we niet zus, of kunnen we niet zo? Er kon altijd nog iets bij. Er was altijd nog een ander idee. Ik vond dat heel inspirerend. Misschien is hij er wel schuldig aan dat ik niet slaap. Haha. Mijn oog voor detail en perfectie heb ik bij Libelle ontwikkeld. Van toenmalig hoofdredacteur Franska Stuy leerde ik me overal mee te bemoeien, tot aan het gaatje. Franska zei altijd: “Je kan je lezeressen niet een A4tje meesturen van: “Sorry, de shoot op pagina 38 ziet er niet uit maar ik durfde het niet af te keuren.” Als je ziet dat iets echt niet goed is, moet je de ballen hebben om er op tijd iets aan te doen. Wel zorgvuldig en oprecht. Ik ben zelf stylist geweest; een shoot afkeuren is het meest afschuwelijke wat je dan kan overkomen.’

Is het werk ook wel eens klaar?
‘Als ik laat thuis kom met een vol hoofd, en eigenlijk nog wat wil werken, steekt mijn man een vuurtje aan in de tuin. Even samen zitten. Twee jaar terug hebben we een heel oud huis met een grote tuin gekocht in Noord-Holland. Het is een tienjarig opknapproject. Elke deur en elk plintje moeten een lik verf, de moestuin moet leeg, het onkruid eruit, de stenen versjouwd. Er moet altijd wel iets gebeuren. En ik heb kinderen die hun tijd opeisen. Ik heb per ongeluk nog een zoontje gekregen op mijn 47ste. Hij is net 4. Ik kan overdag niet mijn iPhone pakken of hij roept: “Ik wil op YouTube!” Dus ja, dan moet dat ding toch maar in de keuken blijven liggen. Eerst naar het strand. Dan samen boodschapjes doen.
Down to earth.’

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.