Karakters
Met een kopje espresso voor me op tafel, lekker pittig zoals de Italianen het drinken, zit ik op een terras in een klein dorp in Toscane. Mijn laptop is vooralsnog dichtgeklapt. Ik leun nog eens achterover en snuif de geur van gebrande koffiebonen op uit het kopje. Zo had ik me het schrijversvak wel voorgesteld toen ik vroeger ‘iets met schrijven’ wilde doen. ‘Heeft u Wifi?’, vraag ik in mijn beste Italiaans. Wifi is een universele term, toch?
Ook op vakantie nog druk met damage control voor artikelen van verleden week, zo had ik het me dan weer niet voorgesteld.
Journalistiek werk is mijn inziens heel wat stressvoller dan dat van een fictieschrijver. Puur vanwege het feit dat je met echte mensen van doen hebt.
1. Je mag je karakters niet vanuit je luie stoel verzinnen. 2. Ze kunnen klagen.
Afgelopen week trof ik drie verschillende soorten mensen die het me lastig maakten. Één persoon met een groot ego, één persoon met een groot eigen belang, en één met een groot persoonlijk drama. Voor een journalist die een klein verhaal wil maken, is dat behoorlijk frustrerend. Tijd voor bezinning, hier in Bucine.
A) De man met het grote ego. Hoewel ik jullie gun te weten over wie ik het heb, durf ik geen naam te noemen, zelfs geen hint. Ik interviewde hem voor een rubriek en schreef het in full quote op. Oké dan, lezen voor publicatie was in dit geval prima. Krijg ik het per e-mail terug, geheel rood gemarkeerd. Meneer wilde bij nader inzien nog wat nuances toevoegen. ‘Accepteren wat niet aan de inhoud toornt’, luidde het advies van mijn opdrachtgever. Ik wist het nog zo net niet.
B) De meneer met het grote eigen belang, die bedoelde het zo slecht nog niet. Die hoopte simpelweg dat hij mijn belang tot zijn belang kon maken. Een etentje was het lokmiddel. Daarvoor in de plek moest ik mijn artikel over zijn bedrijf net wat positiever draaien. ‘Je hebt stukjes waarvan je zegt “da’s leuk”, of je hebt stukjes waarvan je denkt “da’s leuk, ik bel het bedrijf meteen voor een afspraak”, zei hij. Ja, hé. Ik bepaal de toon van mijn artikel.
C) Dan nog dat stel met dat persoonlijke drama; een vete met een stadsbestuur. Meneer en mevrouw liepen leeg over de gang van zaken waarmee het uitzicht van hun woning op brute wijze was verpest. Een beschrijving was volgens de gedupeerden niet toereikend, ik moest elk juridisch argument doorlichten. Ja, hoor es. Huur daar maar een advocaat voor. Ik kies hier de insteek van het verhaal.
Toch hield ik niet in elke situatie voet bij stuk. Ik besloot in casus A: een middenweg, B: bekijk het, meneer eigen belang C: Helemaal van het artikel afgezien. Het zijn nu nog tamelijk kleine kwesties, maar die zullen samen met mijn carrière (hopelijk) groeien. Best lastig soms.
Ja, dan hebben romanschrijvers het maar gemakkelijk, bedenk ik me genietend van de Toscaanse middagzon. Stel je voor: ‘Joe Speedboot mailde. Hij wil een rectificatie’.
Julia Conemans, afgestudeerd aan de postacademische dagbladopleiding (PDOJ) in Rotterdam, is starter op de journalistieke arbeidsmarkt
Praat mee