foj 2019

— woensdag 8 juli 2015, 15:13 | 0 reacties, praat mee

‘Journalisten zijn héle leuke mensen’

© Truus van Gog

Volkskrant-interviewer Sara Berkeljon (zelf net moeder) bespreekt met haar moeder, NVJ-advocaat en Villamedia-columnist Yvonne Berkeljon, hun beider werk en de staat van de journalistiek.

Sara: ‘Wilde je vroeger echt stewardess worden?’
Yvonne: ‘Om te beginnen wilde ik al helemaal niet naar het VWO, ik wilde naar de Havo, want daar zaten de leukste jongens. Ik zou een pretpakket vol talen kiezen en dan als stewardess lekker de wereld rondreizen. Maar ja, mijn vader en moeder stuurden me naar het VWO en daar kwam ik je vader tegen. Hij zei dat ik te slim was om stewardess te worden. Hij zei: “Is de School voor Journalistiek niks voor jou?”’
Sara: ‘O, echt? Dat wist ik niet eens.’
Yvonne: ‘Maar dat was in Utrecht. En dat vond ik, als Amsterdamse, ver weg.’
Sara: ‘Je wilde wel de hele wereld over, maar niet naar Utrecht.’
Yvonne: ‘In die tijd was er een serie op televisie, Crime Passionel, waar bevlogen advocaten met wapperende toga’s in voorkwamen. Dus toen werd het Rechten. Ik kon er mijn gevoel voor taal en voor rechtvaardigheid kwijt. Daarna belandde ik in de sociale rechtshulp en van daaruit in de advocatuur. Toen ik een paar jaar geleden de mogelijkheid kreeg om als advocaat werkzaam te zijn binnen de journalistiek, bij de NVJ, was dat een uitgelezen kans.’

Sara: ‘En, zijn journalisten leuke mensen?’
Yvonne: ‘…..’
Sara: ‘Een pijnlijke stilte.’
Yvonne: ‘Haha, nee hoor, journalisten zijn héle leuke mensen. Het leuke aan journalisten is dat ze zich niks laten vertellen, het zijn altijd gelijkwaardige gesprekspartners. Absolute betweters, dat wel. En uiteindelijk, als het om hun eigen hachje gaat, een beetje benauwd.’
Sara: ‘Je bedoelt: journalisten zijn niet moedig.’
Yvonne: ‘Inderdaad. Er zijn topjournalisten die wereldleiders interviewen, maar terugdeinzen voor een confrontatie met hun eigen hoofdredacteur. Ik had verwacht dat journalisten brutale mensen zouden zijn, die ook als het om hun eigen carrière gaat alles durven te zeggen. Ik had iets meer zelfkritiek en strijdbaarheid verwacht.’
Sara: ‘Een voorbeeld?’
Yvonne: ‘Nee, daar kan ik niet aan beginnen.’

Yvonne: ‘Mag ik nu wat aan jou vragen? Wanneer heb jij besloten dat je de journalistiek in wilde? Want toen je 3 jaar was wilde je orthodontist worden.’
Sara: ‘Eh, nou, ik wist niet wat een orthodontist was, maar jij had me dat woord geleerd zodat ik “orthodontist” kon zeggen als iemand op een verjaardag vroeg wat ik wilde worden. En dat deed ik dan ook nog.’
Yvonne: ‘Haha, kleine wijsneus. Ik weet niet wat je echt wilde worden. Wel dat je al vroeg met lezen bezig was.’
Sara: ‘Na school had ik geen idee en ben ik dus ook maar Rechten gaan studeren, maar dat vond ik een beetje droog en niet zo inspirerend. Na een jaar ben ik overgestapt naar Amerikanistiek. De journalistiek had ik toen al wel een beetje in mijn achterhoofd. Vanuit de Master Journalistiek ben ik toen als stagiair bij de Volkskrant terechtgekomen en gebleven.’
Yvonne: ‘Had je meteen al belangstelling voor het interview?’
Sara: ‘Dat wel, maar in het begin durfde ik het nog niet zo goed.’
Yvonne: ‘Je was altijd wat geduldiger dan ik, iets studieuzer, al is dat er nu wel een beetje af. Mij heeft het wel verbaasd dat je interviewer werd, omdat je eigenlijk helemaal geen brutaal type bent. Hoe kan dat?’
Sara: ‘Een interview is een duidelijk afgebakend iets - in de rol van de interviewer durf ik inmiddels alles wel te vragen. Ik ben in zo’n situatie meer op mijn gemak dan op een feestje met allemaal mensen die ik niet ken. Het maakt me ook niet zo veel uit of de geïnterviewde me aardig vindt, al is het natuurlijk handig als de andere partij zich op z’n gemak voelt en je iets gunt. En verder ben ik ook gewoon heel nieuwsgierig, ik vind het leuk om door te vragen en echt te begrijpen hoe iets of iemand in elkaar zit.’

Yvonne: ‘En vind je het belangrijk dat kranten blijven bestaan?’
Sara: ‘Natuurlijk! Al hoeft het geen krant van papier te zijn die je elke dag in de brievenbus krijgt. Bij ons op de redactie leeft het gevoel dat het ontzettend slecht gaat met de journalistiek niet echt, ik denk omdat het met de Volkskrant redelijk goed gaat. Er vallen geen ontslagen en verslaggevers krijgen nog ruimte en tijd om aan hun stukken te werken.’
Yvonne: ‘Maar dat is een luxe-positie. In de regionale journalistiek gaat het er heel anders aan toe.’
Sara: ‘Maak jij je zorgen?’
Yvonne: ‘Ik zie de klappen vallen. Er gaat geen dag voorbij of ik heb mensen aan de telefoon van wie de baan op het spel staat, of die als freelancer te maken krijgen met wurgcontracten. Als de regionale journalistiek verdwijnt, betekent dat ook dat de regionale politiek nauwelijks meer kritisch wordt gevolgd. En als veel tijdschriften of kranten met rompredacties gaan werken, gaat dat ten koste van hun eigen karakter - media gaan inhoudelijk meer op elkaar lijken.’
Sara: ‘Zijn er over tien jaar veel titels verdwenen?’
Yvonne: ‘Dat denk ik wel. HP/De Tijd, Revu, veel damesbladen. Jij zit in een hoek waarin je nog een tijdje meekan – maar je ziet wat er met nrc.next gebeurd is.’

Sara: ‘Steeds minder jonge mensen zijn bereid zich echt aan een krant, tijdschrift of omroep te verbinden. Dat wordt ouderwets gevonden, en misschien is dat het ook wel.’
Yvonne: ‘En zo moet de NVJ ook zoeken naar nieuwe manieren om leden te verwerven.’
Sara: ‘Geen fleecesjaals meer.’
Yvonne: ‘En het ergste, voor mij dan, is natuurlijk dat ik desgevraagd moet toegeven dat jij geen lid bent! Gelukkig kan ik dan nog zeggen dat mijn schoonzoon wél lid is, maar…’
Sara: ‘Ik ben het echt van plan, maar het is er uit luiheid nog niet van gekomen. Al moet ik zeggen dat ik 30 euro per maand ook een beetje veel geld vind.’
Yvonne: ‘Dat is veel geld. Maar daarmee zorg je er wel voor dat er een fatsoenlijke CAO komt, dat de vrijheid van meningsuiting niet wordt aangetast door allerlei wetgeving, dat freelancers fatsoenlijk kunnen verdienen…’
Sara: ‘Ja ja, je hebt gelijk. Morgen word ik lid, ik beloof het.’

Sara Berkeljon (1982) werkt sinds 2006 bij de Volkskrant en specialiseerde zich in het persoonlijke interview. Ook is ze coördinator van het dagelijkse kunst- en cultuurkatern V. Ze studeerde Amerikanistiek en journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam en Boston College. In 2012 werd ze voor haar interviews genomineerd voor een Tegel in de categorie Talent.

Yvonne Berkeljon (1956) is sinds 2011 advocaat bij de NVJ. Daarvoor was zij als zelfstandig advocaat werkzaam. Zij is gespecialiseerd in het arbeidsrecht en combineerde de advocatuur altijd met onderwijs en journalistiek. Ze schreef tien jaar een column over arbeidsrecht in de Volkskrant. Tegenwoordig
is ze voor één dag per week verbonden aan de vakgroep Arbeidsrecht van de Universiteit van Amsterdam en schrijft ze een juridische column voor Villamedia.

Bekijk meer van

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.