Johan Remkes probeerde journalisten Bart Mos en Joost de Haas te laten vervolgen

Stel je een scenario voor waarin journalisten van de nummer één krant, zich, voor een epische scoop, laten inpalmen door een bende bankovervallers — laten we zeggen, de bende van Nijvel. Ze overhandigen/verkopen hen als bewijs een deel van de buit, leggen volledige en verifieerbare bekentenissen af, compleet met namen, adressen van medeplichtigen, die beamen wie verantwoordelijk waren voor de misdrijven, en bij wie de buit te vinden is. De journalist werkt nauw samen met de bankovervallers, “betaalt er zelfs voor voor om een deel van de buit in handen te krijgen — een journalistiek doodzonde.

Vervolgens publiceert De Krant het heroïsche -doorgestoken- relaas van de overvallers -en de journalisten-, laat alle belastende informatie over de overvallers achterwege en schermen hen volledig af. Op verzoek van de overvallers doen de journalisten ook nog enkele -niet gerelateerde imago-beschadigende en zeer tendentieuze “quid pro quo-onthullingen” in hun krant over tegenstanders van de criminelen — gemakshalve aangeleverd en gebaseerd op informatie van de criminelen zelf. Alsof een verslaggever/pyromaan na zijn brandstichting verslag doet van een brand, onder de kop “Spectaculaire uitslaande brandstichting, daders onbekend”.

En wanneer het justitie-net zich rond de journalisten -en de daders- sluit, beroepen zij zich op journalistiek verschoningsrecht en schrijven zij een zorgvuldig geconstrueerd verzinsels, waardoor de bankovervallers hun straf kunnen ontlopen. De journalisten weigeren bovendien ‘vanuit het principiële beginsel van hun journalistiek integriteit’ de namen te noemen van de bankovervallers, die evenals de collaborerende journalisten -inderdaad- de dans volledig ontspringen.

Vervang in dit bovenstaande scenario de woorden “buit”, “bankovervaller” en bende van Nijvel door “staatsgeheimen” en “geheim agent” en “Telegraaf-journalisten” — en ineens wordt duidelijk waarom toenmalige minister Remkes wellicht niet de ‘antagonist’ is in dit verhaal, maar Remkes zeer valide redenen had om dit duo op de korrel te nemen voor een misdrijven tegen de staatveiligheid - waar volgens de telegraaf–artikelen - indertijd 20 jaar gevangenisstraf op stond.

PS: ik heb de kwitanties, in beeld, geluid en tekst.

Wat een zielige poging van deze ex-informant van de AIVD om zijn gram te halen na zijn vruchteloze pogingen om een vermeende reputatieschade (!) te verhalen op De Telegraaf. Leugenachtige beschuldigingen uiten omdat hij gefrustreerd is over de totaal mislukte rechtsgang, die hem daardoor alleen maar geld kostte in plaats van opleverde. Lees het hier maar na: https://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:GHAMS:2024:2360