In memoriam: Leontien van Engelen (1964-2025), een gedreven journalist en betrokken collega

Enkele jaren geleden bleek Leontien ernstig ziek te zijn. Ze besloot de tijd die ze nog had ten volle te benutten. Leontien maakte reizen met haar partner Bonnie, bleef met plezier enkele ochtenden per week werken én exposeerde haar mooiste foto’s van de Grote of St.-Bavokerk.

In 2008 werd ze namelijk ’een soort van verliefd op die kerk’, zoals ze vertelde. Het zien van het indrukwekkende bouwwerk gaf haar een gevoel van thuiskomen. Leontien maakte talrijke foto’s vanuit alle hoeken van de Grote of St.-Bavokerk en deelde die regelmatig op sociale media. Begin 2023, toen ze al ziek was, werd ze benaderd om haar mooiste werk te exposeren bij Galerie SPW59. ‘Daar moest ik wel even over nadenken; ik ben maar een amateur hè’, reageerde ze bescheiden.

Enkele van de foto’s die bij de expositie te bewonderen waren, sieren sindsdien de redactie. De plek waar ze tot voor kort haar artikelen tikte en waar ze van plan was medio augustus terug te keren na het mantelzorgen voor haar geliefde Bonnie. Hoewel haar achteraf gezien veel meer tijd gegund was dan de artsen hadden voorspeld, kwam haar overlijden toch als een schok voor de redactieleden.

Chef internet
Leontien kwam in 2001 terecht bij het krantenbedrijf waar Haarlems Dagblad en Noordhollands Dagblad deel van uitmaken. Ze werd internetredacteur en later chef internet. Dat was destijds pionieren. De websites waren nog een verlengstuk van de krant en niet alle dagbladverslaggevers hadden toen dezelfde passie als zij, herinnert collega Wim Wegman zich. De gedreven Leontien kon zich enorm opwinden als een redacteur groot nieuws nog niet online had gezet en het lukte haar niet altijd om die teleurstelling voor zich te houden als ze die collega belde om het stuk alsnog op de site te zetten.

Nadat ze het chefschap over had gedragen, deed ze enthousiast mee aan allerlei internetexperimenten. Ze legde de lat hoog bij het maken van liveblogs en online video’s toen veel collega’s alleen nog maar met papier bezig waren.

Kunst en cultuur
In 2013 werd Leontien coördinator van de kunstredactie van Haarlems Dagblad. Voor ze die baan kreeg, was ze al een grootverbruiker als het om kunst en cultuur ging. Ze bezocht geregeld filmhuizen, musea en allerlei exposities. Ze was een kenner zonder erover te snoeven.

Leontien wist wat organiseren was, merkte haar naaste collega Jaap Timmers. Ze zette de voorheen jaarlijkse verkiezingen van de kunstprijs van Haarlems Dagblad, de Olifant, op touw en begeleidde gepassioneerd en minutieus de jury. Evenveel liefde stak Leontien in de jaarlijkse bijlage over de Kunstlijn Haarlem, de oudste atelierroute van het land. Ook stuurde ze een team van freelancers aan.

Ze schreef ook graag zelf. Haar artikelen over onder anderen Dolly Bellefleur (Ruud Douma) en exposities in Teylers Museum waren haar zeer dierbaar. Knorrig kon ze soms worden als bronnen in de kunstwereld haar om de haverklap en in haar beleving te vasthoudend bestookten met verhaalideeën.

Hulpvaardig
Leontien was een hartelijke en tegelijk nuchtere collega, die interesse toonde in anderen en zich om hun welzijn bekommerde. Buitengewoon was haar hulpvaardigheid. Niet alleen op de redactie ervoeren we dat. In haar familie stond ze klaar voor haar ouders, die beiden dementie hadden. Het overlijden van haar broers Gerard (redacteur van de Alkmaarsche Courant) en Fred viel haar zwaar.

Dat ze ziek was, temperde haar drive en betrokkenheid niet. Leontien maakte zich nog net zo druk om fouten in de krant als voor haar diagnose. Ze vond het fijn om op de redactie te zijn, waar ze ’gewoon Leontien’ was, zoals ze dan zei, en niet de zieke Leontien.

We missen haar nu al.

Dit In Memoriam werd eerder gepubliceerd in Haarlems Dagblad en IJmuider Courant.