IDFA kijktip (deel 4): Donga

Als de 19-jarige Libische Donga in 2011 de opstand tegen Khadafi begint te filmen, ziet hij de hoop op duizenden gezichten. De tijden gaan veranderen en het leven zal beter worden, lijkt de gezamenlijke overtuiging. Vol vertrouwen volgt hij met zijn camera de strijd die ontstaat.

Tien jaar later zit hij in een hotel in Istanbul, waar hij gewond terugblikt op de gewelddadige gebeurtenissen in Libië en alles wat hij in die tijd meemaakte. Hij is veranderd, van een onschuldig ventje vol branie tot een gedesillusioneerde volwassene. Die treurig opmerkt dat oorlog iets anders is dan de Hollywood-films ons voorschotelen.

Donga heeft een vriend die niet meer kan slapen. Tijdens de oorlog zat hij in een auto die in de fik vloog. Destijds kon hij ontsnappen, maar in zijn terugkerende nachtmerries lukt dat niet. Zelf houdt hij zich voor dat het met hem oké gaat. Maar als Donga op een metrostation staat en aan twee kanten metro’s voorbijrazen, voelt het alsof ze hem achterna zitten en voelt hij de angst door zijn lichaam trekken.

Zijn pijn is voelbaar, zelfs wanneer je beelden ziet van zijn nog enthousiaste jongere zelf. ‘Er waren gevolgen die we niet voorzien hadden’, zegt hij daar nu achteraf over. Donga is een indrukwekkende documentaire over wat oorlog met een getuige ervan kan doen. Onder regie van Muhammed Lamin.