Het persbericht als legitieme spam
De Nieuwe Reporter schrijft over het gemak waarmee tegenwoordig organisaties persberichten rondsturen. De komst van internet en e-mail heeft het gedoe van een persbericht (tikken, printen, postzegels plakken, de gang naar de brievenbus) gereduceerd tot het aanmaken van een perslijst en uitsturen van berichten. DNR ontdekte dat het de verzenders nauwelijks interesseert of de ontvanger gebaat of geïntereseerd is in de persberichten. Sterker nog: De Nieuwe Reporter ondervond dat verzenders soms niet eens weten naar wie ze dingen sturen. Adressen van redacties worden met wat gegoogle bij elkaar geraapt. Van zorgvuldig controleren of de redactie überhaupt schrijft over het onderwerp van het persbericht, is geen sprake. Gemakzucht overheerst: "Het dunt vanzelf uit. Mensen die het niet willen, melden zich wel af", aldus één van de verzenders. Meer ontluisterende bevindingen bij De Nieuwe Reporter.
Praat mee
2 reacties
Veronique van Zanten, 11 september 2008, 15:30
De andere kant van deze symbiotische relatie is dat journalisten op hun beurt ook vaak ongehinderd door enige kennis hun artikelen bijelkaar sprokkelen en nieuws brengen zonder kwalitatieve ruggespraak of die alleen halen bij een klein clubje ‘usual suspects’. Variatie in opgevoerde experts is tegenwoordig minimaal terwijl een goede journalist juist zijn voordeel kan doen met informatie uit een verrassende hoek. Ook dat komt doordat het nu eenmaal moeilijk is voor een redactie om de juiste verfrissende mensen te vinden. Net zo goed als dat het voor sommige pr-mensen ook lastig is de juiste journalist bij het juiste onderwerp te plaatsen. Veel redacties zijn zo gesloten als oesters, werken met formulieren via internet of reageren niet op beleefde vragen om contact. Redactiecoordinatoren sluizen vaak niet goed door, onderwerpen vinden hun plek niet en er worden steeds vaker free lancers ingezet. Dat werkt in de hand dat er vaak met hagel wordt geschoten als er een persbericht uitgaat. Een goede ‘press officer’ heeft zeker de taak om bij elk bericht weer professioneel na te denken voor welk lezerspubliek of welke rubriek deze relevant is en daar de juiste contacten bij te zoeken. Tegelijkertijd zouden ook journalisten breder kunnen kijken dan hun standaardbellijstje lang is en zich meer kunnen openstellen voor informatie van buiten. Journalisten met eigen weblogs geven hiervoor wat mij betreft het goede voorbeeld.
Albert, 12 november 2008, 21:06
Wat een zegen is die Wdie er gister in de Eerste Kamer is doorgekomen. Geen ongevraagde persberichten meer op het persoonlijke redactie-adres; alleen nog maar berichten van mensen die de moeite genomen hebben om contact te leggen en afspraken te maken wat je wilt ontvangen. De rest gewoon lekker in de algemene redactiebox en daar de mooie dingen uitvissen. Wanneer treedt die Wet in werking???