anner smart octo

— woensdag 27 juni 2012, 11:16

Herman van Run (1918 -2012)

In de overlijdensannonce van Herman Van Run (93) stond onder zijn naam: ‘journalist’. Sommigen dachten: dat komt niet van Herman zelf. Dit omdat hij een enkeling, onder wie ondergetekende, weleens had toevertrouwd zich helemaal geen journalist te voelen. Vreemd voor iemand die hoofdredacteur, parlementair redacteur, directeur van de School voor de Journalistiek en zelfs hoogleraar in de journalistiek, was geweest of zou worden. Men kon hem zich dan ook moeilijk voorstellen als een journalist die in een Vogelaarwijk op onderzoek uitging.

Maar het huis van de journalistiek heeft vele kamers en gelukkig waren er ruimten waarin hij goed kon functioneren, ja soms zelfs gloriëren. Dat laatste betrof dan vooral toen hij voor de krant, waarvan hij later hoofdredacteur zou worden, dagblad De Tijd ‘minder parlementaire’ stukken zou schrijven, artikelen met de grootste precisie geschreven, vol met rake, niet zelden venijnige observaties over politici, hun taalgebruik, hun kleding, hun gaan en staan.

Al was hij dan geen journalist voor het dagelijkse werk, hij kon wel waardering, ja bewondering opbrengen voor de collega die, teruggekomen van een gebeurtenis of persconferentie in een half uur een acceptabel stuk uit de machine rammelde, dat ging toen nog zo: op de machine rammelen.

Inderdaad, Herman was formeel, in uiterlijk en voorkomen, maar misschien juist daarom trok het informele van de journalistiek hem aan. Het ‘jongensachtige’ dat het vak onmiskenbaar heeft.

Bij de uitvaartdienst in de katholieke kerk van Overveen – zonder priester   – was Herman van Run, die zelf zovelen – dood en levend – had toegesproken nu zelf onderhevig aan grafredes. Eén spreker constateerde dat sport niet Hermans ‘ding was’. Een lichte huiver beving sommige aanwezigen, vanwege dit taalgebruik. Maar het was opzettelijk, als voorbeeld van een uitdrukking die Van Run zou verafschuwen, zoals alle clichés en platitudes.

Harry van Wijnen, vriend, roemde Hermans epistolaire talent, ‘brieven die het verdienen in vitrines te worden uitgestald en gelezen’, zo zei hij.

Van Wijnen gaf ook een bijdrage aan de journalistieke geschiedenis: Van Run zou, samen met mede-hoofdredacteur Ton Cuppen, de eerste zondag na de opheffing van de krant in 1974 zakken vol onbeantwoorde en niet-geplaatste ingezonden brieven – een berg schuldgevoel ook – in zakken hebben gedaan en in het Noordzeekanaal hebben gedumpt.

In het bijzijn van veel journalisten zoals Paul Witteman, Jan Tromp, Mirjam Bartelsman, die op een of andere manier met Herman hadden te maken gehad, en natuurlijk van oud-redacteuren van De Tijd werd Herman in Bloemendaal begraven, Vlakbij zijn vroegere vriend Godfried Bomans.

Piet van der Eijk

In de overlijdensannonce van Herman Van Run (93) stond onder zijn naam: ‘journalist’. Sommigen dachten: dat komt niet van Herman zelf. Dit omdat hij een enkeling, onder wie ondergetekende, weleens had toevertrouwd zich helemaal geen journalist te voelen. Vreemd voor iemand die hoofdredacteur, parlementair redacteur, directeur van de School voor de Journalistiek en zelfs hoogleraar in de journalistiek, was geweest of zou worden. Men kon hem zich dan ook moeilijk voorstellen als een journalist die in een Vogelaarwijk op onderzoek uitging.

Maar het huis van de journalistiek heeft vele kamers en gelukkig waren er ruimten waarin hij goed kon functioneren, ja soms zelfs gloriëren. Dat laatste betrof dan vooral toen hij voor de krant, waarvan hij later hoofdredacteur zou worden, dagblad De Tijd ‘minder parlementaire’ stukken zou schrijven, artikelen met de grootste precisie geschreven, vol met rake, niet zelden venijnige observaties over politici, hun taalgebruik, hun kleding, hun gaan en staan.

Al was hij dan geen journalist voor het dagelijkse werk, hij kon wel waardering, ja bewondering opbrengen voor de collega die, teruggekomen van een gebeurtenis of persconferentie in een half uur een acceptabel stuk uit de machine rammelde, dat ging toen nog zo: op de machine rammelen.

Inderdaad, Herman was formeel, in uiterlijk en voorkomen, maar misschien juist daarom trok het informele van de journalistiek hem aan. Het ‘jongensachtige’ dat het vak onmiskenbaar heeft.

Bij de uitvaartdienst in de katholieke kerk van Overveen – zonder priester   – was Herman van Run, die zelf zovelen – dood en levend – had toegesproken nu zelf onderhevig aan grafredes. Eén spreker constateerde dat sport niet Hermans ‘ding was’. Een lichte huiver beving sommige aanwezigen, vanwege dit taalgebruik. Maar het was opzettelijk, als voorbeeld van een uitdrukking die Van Run zou verafschuwen, zoals alle clichés en platitudes.

Harry van Wijnen, vriend, roemde Hermans epistolaire talent, ‘brieven die het verdienen in vitrines te worden uitgestald en gelezen’, zo zei hij.

Van Wijnen gaf ook een bijdrage aan de journalistieke geschiedenis: Van Run zou, samen met mede-hoofdredacteur Ton Cuppen, de eerste zondag na de opheffing van de krant in 1974 zakken vol onbeantwoorde en niet-geplaatste ingezonden brieven – een berg schuldgevoel ook – in zakken hebben gedaan en in het Noordzeekanaal hebben gedumpt.

In het bijzijn van veel journalisten zoals Paul Witteman, Jan Tromp, Mirjam Bartelsman, die op een of andere manier met Herman hadden te maken gehad, en natuurlijk van oud-redacteuren van De Tijd werd Herman in Bloemendaal begraven, Vlakbij zijn vroegere vriend Godfried Bomans.

Piet van der Eijk

Bekijk meer van

Carrière

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur

Linda Nab
Redacteur

Lars Pasveer
Redacteur

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur

Anneke de Bruin
Vormgever

Marc Willemsen
Webontwikkelaar

Vacatures & advertenties

redactie@villamedia.nl

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.