website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Fluitend of morrend eruit met een vertrekregeling

Jolan Douwes — Geplaatst in Werk op Thursday 8 November 2018, 11:00

© Tjitske Sluis

Met exit-regelingen verleiden mediabedrijven hun oudere medewerkers afscheid te nemen. Honderden journalisten hebben er al – fluitend of morrend – gebruik van gemaakt. Ook Ineke Spoorenberg, Bart Jungmann en Corine van Dijk maakten gebruik van zo’n vertrekregeling.

Gesprek tussen verslaggever X en adjunct-hoofdredacteur Y, belast met personeels­zaken: ‘Joh, je bent nu 60 jaar. Wordt het niet eens tijd dat je nadenkt over je vertrek? Er gaat hier veel veranderen. Heb je nog wel zin om al die nieuwe ontwikkelingen bij te benen?’

Er zijn journalisten die liever in het harnas sterven dan met pensioen gaan. Zij laten zich niet met zachte dwang naar de uitgang duwen. Honderden journalisten zijn de afgelopen vijf jaar wél akkoord gegaan met een vertrekregeling.

Hoeveel het er precies zijn, kan Annabel de Winter niet zeggen. Maar de CAO-onderhandelaar van NVJ vertelt – op de laatste werkdag voor haar pensioen – dat uitgeverijen ouderen op grote schaal exit-regelingen bieden. Tijdens de crisis was het een bezuinigingsmaatregel of onderdeel van reorganisaties, nu maken ouderen plaats voor jongeren. De Winter heeft er zelf afspraken over gemaakt met werkgevers als de Persgroep, Sanoma en Telegraaf Media Groep. Ook landelijke en regionale omroepen proberen zo de doorstroom te bevorderen.

Snel beslissen
Ook buiten CAO- en sociaal plan-afspraken om bieden werkgevers vrijwillige regelingen aan, weet de NVJ-onderhandelaar. ‘Het aanbod kan dan lager uitvallen dan wat we hebben afgesproken. Oudere werknemers moeten zich niet met minder laten afschepen. Wij horen dat ze soms te snel moeten beslissen, anders geldt een aanbod niet meer.’

Een journalist die anoniem wil blijven, heeft onlangs een vertrekregeling voor 60-plussers aangeboden gekregen. Het voorstel was financieel aantrekkelijk, maar hij moest tekenen dat er sprake was van een onoverbrugbaar conflict. Anders kwam hij niet in aanmerking voor een WW-uitkering. De journalist vindt dat een nare manier van afscheid nemen. ‘Ik heb rondgevraagd bij kennissen. Zij zeggen dat zo’n afspraak ook bij andere bedrijven gebruikelijk is. Mij stuit tegen de borst dat de maatschappij er dan voor moet opdraaien. Bovendien zou ik dan onder het regime van het UWV vallen. Ik moet vier keer per maand blijven solliciteren.’

Een werknemer hoeft niet te accepteren dat een conflict de reden is van vertrek, vindt De Winter. ‘In de vaststellingsovereenkomst die hij mede ondertekent, kan beter staan dat de reden is toe te schrijven aan de werkgever.’ Volgens de NVJ-onderhandelaar komt het niet vaak voor dat het UWV deze overeenkomst toetst. Maar ze kan zich voorstellen dat de journalist er niet mee akkoord gaat.

Komen er altijd jonge werknemers in de plaats voor de oudere medewerkers die vertrekken? Volgens Gerard Schuiteman, bestuurder van de Stichting Regionale Publieke Omroep, is dat wel de bedoeling van de PTO-regeling bij de publieke omroepen. De afkorting staat voor Partiële terugtreding Ouderen.

‘De uren die vrijkomen, worden in principe altijd opgevuld.’ Vanaf tien jaar voor hun pensioen kunnen omroepmedewerkers minder werken. Ze leveren een deel van hun salaris in, maar hun pensioenopbouw houden ze. Dit jaar is de CAO-regeling verruimd. Schuiteman voegt eraan toe dat deze afspraak er bij de publieke omroep op initiatief van werknemersorganisaties is gekomen. ‘Het is niet zo dat we aandringen op vertrek van ouderen.’

Voor het eerst bieden dagbladen, tijdschriften en digitale redacties dit jaar een soortgelijke regeling aan onder de noemer ‘Generatiepact’. Van De Winter mogen werkgevers daar wel wat meer ruchtbaarheid aan geven, want ‘het loopt nog geen storm. En de garantie dat er jonge journalisten voor terugkomen, willen werkgevers bij de uitgeverij niet geven’.

De anonieme journalist vindt de nieuwe regeling wel gunstig – hij overweegt ja te zeggen.

Verhaal gaat hieronder door

Lees ook:
Herstel journalistieke arbeidsmarkt zet door (maar voor ouderen en vrouwen is het relatief gezien lastiger om aan de bak te komen).
Nog geen geraniums voor Felix Meurders
Doorwerken tot je 71ste; Sabien Froger kijkt alvast vooruit


Ineke Spoorenberg (66)

Het kattenvrouwtje, de huisarts en Nederlandse logés – ze komen allemaal voorbij op de website ‘Mijn leven in Piemonte’. Oud-NOS-redacteur Ineke Spoorenberg beschrijft haar pensionado-bestaan in Italië met humor. Twee jaar geleden verhuisde ze van Bussum naar Mombarcaro, een dorp met 319 inwoners.
Twintig jaar werkte Spoorenberg bij het NOS Journaal, grotendeels op de buitenlandredactie. ‘Ik heb mijn ontslag deels aan mezelf te wijten’, vertelt ze. ‘Vanaf 2006 moesten redacteuren zelf monteren. Ik haakte af, want ik gruw van technologie.’ Ze werd beeldredacteur, maar haar functie werd in 2012 opgeheven. ‘Ik stribbelde tegen toen ik werd ontslagen. Tot ik een mooie regeling kreeg aangeboden. Dan moest het maar.’
Omdat ze Italiaans heeft gestudeerd, kwam een oud plan bovendrijven. Ze gaf zich op voor het tv-programma ‘Droomhuis Gezocht’. ‘Toen mijn partner nog leefde, wilde hij niet in Italië wonen. Na mijn ontslag was het: nu of nooit.’ Met een cameraploeg ging Spoorenberg naar Piemonte. Het eerste huis dat ze bekeken, was meteen raak. ‘Ik vind het nog steeds knus, met balken aan het plafond en een grote tuin. In de verte zie ik de Alpen liggen.’ De ex-redacteur voelt zich thuis in haar nieuwe buurt. Ze geeft Italiaanse les aan Duitsers en heeft vaak etentjes met de vele Nederlanders die er wonen. ‘Als ik ziek ben, komt mijn buurvrouw een pan soep brengen. En laatst heb ik nog een lange wandeling gemaakt met vier Italiaanse vriendinnen.’ Als het mist en regent, komt weleens de twijfel. ‘Maar ik heb me voorgenomen in elk geval vijf jaar te blijven.’


Bart Jungmann (63)
Als kind wilde Volkskrant-journalist Bart Jungmann al postbode worden. Een krantenbericht bracht hem op het idee die droom alsnog te realiseren: het tekort aan bezorgers was zo groot dat zelfs kantoorpersoneel de brieven moest rondbrengen. Jungmann kreeg een baan voor vijf dagen in de week in zijn woonplaats Leiden. ‘Ze vonden me een uitstekende kandidaat.’
Begin maart 2018 is Jungmann gestopt bij de Volkskrant. Hij ging akkoord met een vertrekregeling voor 60-plussers. Bijna dertig jaar heeft hij geschreven over sport, cultuur en maatschappelijke onderwerpen. ‘Het was de hoogste tijd om afscheid te nemen. Ik heb veel collega’s zien eindigen als chagrijnen. Ze voelden zich tekortgedaan en misten de erkenning. In de strijd om de beste plek kreeg ik er ook wel eens de pest in als mijn artikel onderaan de pagina belandde. Ik was als de dood dat ik een oude zeur werd.’
Jungmann heeft nu meer tijd voor het schrijven van sportboeken, wat hij naast zijn werk al deed. Eind september is ‘Toms Tour’ verschenen, waarin hij de laatste Tour de France als een feuilleton beschrijft. Over een jaar staat een boek over profvoetballer Piet Keizer (1943-2017) op de planning.
Waarom dan ook nog post bezorgen? ‘Mijn vrouw werkt nog en mijn dochter is 15. Er zit dus nog een bepaalde regelmaat in mijn leven en daarin miste ik een baan.
Het salaris van een postbode is allerminst een vetpot, maar ik krijg een aanvullende uitkering. En misschien levert het wel mooie verhalen op als ik in weer en wind langs de deuren ga.’

Corine van Dijk (56)
Vijftien jaar lang stond Corine van Dijk ’s ochtends om kwart voor 4 naast haar bed. Bij Omroep Gelderland presenteerde ze elke werkdag van 06.00 tot 09.00 uur een populair radioprogramma. ‘Ik was niet anders gewend, maar als ik terugkijk, was het bikkelen.’ Ze besloot te vertrekken omdat ze zich niet kon vinden in de nieuwe koers: kleiner team, minder onderwerpen, zelf de techniek bedienen. ‘Ik vond het ten koste gaan van de inhoud. In overleg met de directeur heb ik eind 2016 gebruikgemaakt van een vertrekregeling.’
Het budget voor loopbaanbegeleiding en opleidingen zette ze in om zich voor te bereiden op een freelance bestaan. ‘Ik heb een cursus stemacteren en filmen met je smartphone gedaan. Dat leverde meteen opdrachten op.’
Op de radio is Van Dijk nog vaak te horen, nu bij RTV Utrecht. Afgelopen zomer verving ze zelfs een presentator in de ochtend. ‘Ik stond weer met plezier vroeg op. Maar de tijd dat ik dagelijks presenteer, ligt achter me.’ Ze vindt de variatie in haar werk veel te leuk.
Wekelijks gaat ze op pad voor de Maas & Waalkanter, een regionale krant. ‘Dat levert me veel contacten op in mijn woonplaats. Als ik niet in de krant sta, vragen mensen me op straat of er iets is.’ Nieuw is ook het coachen van radiopresentatoren bij lokale omroepen.
Een volle agenda dus. ‘Op de balans tussen werk en privé probeer ik wel te letten. Mijn man en ik zijn allebei ZZP’er. Van een ondernemer kregen we de tip regel­matig een kruis in onze agenda’s te zetten. Dan gaan we erop uit met de camper.’ Hoe lang ze nog doorwerkt? ‘Ik heb geen einddatum meer.’

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

Smart octo banner