De Schepping van Pauline Bijster: een persoonlijke zoektocht werd steeds meer een missie

Het idee voor dit boek ontstond na mijn laatste baby. Ik heb vijf keer een kind gekregen, ik had vijf gezonde zwangerschappen en normale bevallingen, toch voelde ik me daarná lange tijd, nog jaren, onstabiel, angstig, met gekke pijnen in mijn lichaam. Een ander mens, met een ander lichaam, andere prioriteiten. En iedere keer vroeg ik me af: wanneer wordt het nou weer normaal?

Na de laatste keer ging ik hulp zoeken bij een huisarts, een osteopaat, een gynaecoloog en een coach. Tegelijkertijd kwam het idee voor dit boek: als ik na vijf kinderen nog steeds zoveel moeite hiermee heb, hebben vast meer mensen dit. Wat is er eigenlijk bekend in de wetenschap over mentale en fysieke gezondheid van vrouwen, en de veranderingen na een bevalling? En wat kun je zelf doen?

Ik heb vijf uitgeverijen gemaild en werd uitgenodigd bij drie, maar de eerste twee gesprekken liepen uit op een afwijzing. De derde uitgever, Balans, durfde het aan. Vervolgens werd mijn subsidieaanvraag bij het FondsBJP afgewezen. Eerst omdat ze vonden dat mijn plan het niveau ‘ervaringen van moeders’ niet zou overstijgen. Ik vroeg een heroverweging aan omdat ik nota bene geen moeders wilde interviewen, alleen maar wetenschappers, artsen en zorgprofessionals. De tweede aanvraag werd ook afgewezen, deze keer kreeg ik als commentaar dat het onderzoek te wetenschappelijk zou worden.

Dit was, eerlijk gezegd, een behoorlijke domper. Ik begon te twijfelen aan het plan. Ik had veel zin gehad om te beginnen, maar de interviews zouden me veel tijd kosten, en ik had ook gewoon een inkomen nodig. Na een heel chagrijnige week ben toch maar begonnen. Ik zou de interviews zoveel mogelijk moeten inplannen op vrije dagen, in weekenden en vakanties.

Overigens was het interviewen tegelijkertijd het leukste onderdeel. Ik begon bij Dick Swaab, die mailde meteen terug dat ik langs mocht komen. Iedere wetenschapper, verloskundige of therapeut die ik sprak, zei hetzelfde: wat goed dat je dit doet, wat een belangrijk en onderbelicht onderwerp. Zo gaf ieder gesprek me niet alleen nieuwe kennis, maar ook nieuwe motivatie. Het gevoel dat het nódig was. Van een persoonlijke zoektocht werd het steeds meer een missie.

Daarom eindig ik het boek ook met een maatschappelijke oproep: we moéten dit onderdeel van vrouwengezondheid serieuzer gaan nemen. Er is nog te weinig onderzoek, er zijn te weinig zorgverleners met postpartum kennis, behandelingen worden niet vergoed door zorgverkeringen, vrouwen denken dat ze zich aanstellen; daardoor blijven ze lang met klachten rondlopen, soms zelfs (volgens het WHO) voor de rest van hun leven. Hopelijk is mijn boek een kleine bijdrage aan de oplossing.