De zoektocht van journalist Gilad Perez naar nieuwe journalistiek in Israël en Palestina

Welgeteld drie dagen na de uitbraak van de oorlog op 7 oktober, klopte de hoofdredacteur van uitgeverij Prometheus aan. Of ik misschien een boek zou willen schrijven over mijn ervaringen in Israël of een kleine geschiedenis kan schetsen van de regio. Voor een kleine geschiedenis van het conflict kon Prometheus beter zijn bij een historicus als Bart Wallet, maar mijn eigen ervaring in de Israël-Palestinajournalistiek was een prima voedingsbodem voor een boek, dacht ik een half jaar na het aanbod van de uitgever.

En zo geschiedde. Nog geen jaar in Tel Aviv als net-afgestudeerde twintiger, en ik kon meteen aan de slag met mijn allereerste boek. Op dat moment was ik net gestopt met mijn stage bij de Israëlische krant The Times of Israel. Als zogeheten socialemediaredacteur was ik daar verantwoordelijk voor het posten van verhalen op Instagram, artikelen die mijn collega’s in Jeruzalem schreven, en die ik vervolgens in een online ‘jasje’ stak. Op de ochtend van de Hamas-aanval was het nieuws overal.

En wie in die ochtend van 7 oktober 2023 naar de Israëlische televisie keek, kreeg volgens Haaretz-journalist Nir Hasson het beste beeld van de gruwelen die zich op deze ‘zwarte zaterdag’ voltrokken. Een Israëli wist bij wijzen van spreken meer van de situatie dan een generaal op een legerbasis, beweert Hasson in het boek.

Toch kantelt Hassons bewondering voor Israëlische media naarmate de oorlog in Gaza vordert. Buitenlanders hebben volgens hem een beter beeld van de humanitaire catastrofe in Gaza dan Israëliërs die er naast wonen. Dat heeft vooral te maken met de Israëlische media die het leed in de Palestijnse enclave nauwelijks tonen.

Het omgekeerde is ook waar: Arabische media schrijven wel degelijk de persoonlijke verhalen uit Gaza op, maar waren afwezig op 7 oktober. Hasson slaat met zijn analyse de spijker op zijn kop. “De Palestijnse samenleving moet erkennen wat er op 7 oktober gebeurde, en de Israëlische samenleving moet beseffen wat zich daarna allemaal heeft afgespeeld”, vertelde Hasson mij in het zomerse Jeruzalem vorig jaar.

Een jaar lang zocht ik naar antwoorden met bronnen als Hasson. Ik sprak Israëlische journalisten van links tot rechts en hoorde het immense leed van Palestijnse collega’s aan. Dit boek is een zoektocht geworden naar een andere manier van journalistiek bedrijven in het Heilige Land. Een manier waarbij zowel Israëliërs als Palestijnen kunnen inzien dat ook de ander slachtoffer kan zijn in deze oorlog.