David van Dam over zijn foto van Dick Schoof: ‘Ik gokte erop dat dit de moeite waard zou zijn’

De foto die op 29 mei op de voorpagina van de Volkskrant staat, blinkt uit in zijn symmetrische compositie. Een lust voor het oog, niet alleen voor mensen die van symmetrisch gedecoreerde vensterbanken en bij elkaar passende Tupperware bakjes houden.

Van Dam staat tussen twee scheidingswandjes aan de zijkant van de persruimte, die je als gang kunt gebruiken om van de ene naar de andere kant van de kamer te komen. Van daaruit wacht Van Dam tot Schoof langsloopt, om zijn shot te maken.

‘Die plek had ik zeker eerder al gezien en bekeken of ik er iets mee kon’, legt Van Dam uit.

‘Bijvoorbeeld tijdens de persconferenties met de informateurs, die hun rapport indienden. Maar je krijgt van die kant niet twee mensen op de foto, dus dat kwam toen niet goed uit. Ik was benieuwd of ik Schoof nu wel vanaf die plek kon fotograferen, omdat hij best een herkenbaar profiel heeft.’

Hoe lang heb je daar gewacht?
‘Ik heb daar denk ik zo’n vijf minuten helemaal in de houding, met de juiste compositie, klaar gestaan. Ik stond al die tijd licht voorovergebogen en door de knieën, dus het voelde wel alsof ik aan het planken (buikspieroefening, red.) was. Maar Schoof kon elk moment binnenstappen, dus ik moest wel zo staan. Het was een paar minuten voor de persconferentie. En toen hij langs schoot heb ik de foto gemaakt. Wel een aantal natuurlijk, zodat ik het juiste beeld had waarop hij mooi in het midden zat. Op deze foto stapt hij midden in de compositie met zijn benen uit. Het viel allemaal lekker samen.’

Wat doen jouw collega’s als ze jou bij die plek zien rondhangen. Is er een gentlemen’s agreement dat alleen jij daar mag staan?
‘Nou, ik weet eerlijk gezegd niet of ze mij gezien hebben. Want ik sta ook achter dat scherm. Ze hebben me misschien wel zien verdwijnen, maar niet vijf minuten klaar zien staan. Twee meter verder loopt Schoof trouwens een trappetje op naar het podium. De meeste fotografen stonden bij dat podium klaar. Ik heb na deze foto wel een sprintje getrokken naar de voorkant, waardoor ik ook nog het ‘opstapmoment’ kon fotograferen.’

Was dat je plan B, mocht deze foto niet zijn gelukt?
‘Plan B was in dit geval dat hij een persconferentie gaf van vijf à tien minuten. Dus daar zou ik sowieso een goede foto kunnen maken. Het was dus absoluut geen alles of niets-foto. Ik gokte er wel op dat dit de moeite waard zou zijn. Het is ook wel echt een krantenfoto.’

Sterker nog, hij kwam op de voorpagina terecht. Hoe verliep dat proces?
‘Ik geef nooit een voorkeur aan als ik mijn foto’s stuur. Ik lever een collectie waar de krant uit kan kiezen. Negen van de tien keer kiezen ze wel mijn favoriet. Nu had ik nog wel even contact met beeldredacteur Peter Boer, die ook fotograaf is trouwens. Die vroeg mij gewoon even uit nieuwsgierigheid welke mijn favoriet was. Dat was die achter de coulissen, maar ik vertelde hem ook dat zij erover gaan. Ik wist wel dat er een foto van de persconferentie op de voorpagina zou komen. Maar als je ‘s ochtends de digitale krant erbij pakt is het wel feest.’