— dinsdag 6 augustus 2019, 09:22 | 0 reacties, praat mee

Anouk Turkenburg: ‘Ik heb lang gedacht dat ik geen talent heb’

© Truus van Gog

Bij redacties van andere zaterdagbijlagen voelt Anouk Turkenburg soms het ongemak over lifestyle. ‘Dat luchtige gedoe mag wel achterin.’ De chef van FD Persoonlijk denkt daar anders over. ‘Lezers laten zich er niet op voorstaan, maar zij interesseren zich voor koken, vakanties, kunst en mode.’ Een loopbaaninterview met een ijzersterke organisator en bladenmaker pur sang.

‘Het lijkt wel het vroegere tv-programma ‘In de hoofdrol’ van Mies Bouwman’, zegt Anouk Turkenburg (43) halverwege het interview. De jeugdfoto die ze op verzoek heeft meegenomen, staat nog op tafel in het Amsterdamse lunchcafé. Een peuter met een kaarsrechte pony kijkt dodelijk verlegen in de camera. De chef van FD Persoonlijk, het zaterdag magazine van Het Financieele Dagblad, staat nog steeds niet graag op het podium.

Toch juichen medewerkers het toe dat Turkenburg ook eens in de schijnwerpers staat. Wie haar googelt, vindt maar twee korte interviews. Ze is vijf jaar chef van het magazine dat volgens de website 111.000 lezers per week trekt. Als bladformule hanteert ze dat er verhalen in te vinden zijn over mensen, cultuur, lifestyle, werk en geld. Ze leidt een redactie van zes vaste krachten en ongeveer 150 freelancers.

Een medewerkster die vooraf wordt gepolst, schrijft: ‘Anouk is een bladenmaakster pur sang en een ijzersterke organisator. Ze heeft een knappe mix gevonden die heel natuurlijk past bij de krant en de FD-lezer. En ze heeft het magazine vorig jaar succesvol gerestyled.’ Turkenburg lacht. ’Schreef ze ook iets kritisch?’

Toen ik daarnaar vroeg, schreef ze: ‘Vraag eens welke relatie Anouk heeft met lifestyle en luxe’.
‘Ik houd van mooie kleren, slim design en lekker eten, dat best wat mag kosten. Ik leid niet het leven van onze vaak welgestelde lezers, maar ik kan me goed in die wereld bewegen en me inleven in hun interesses. Al blijf ik een gewoon meisje uit Purmerend. Nu de doelgroep bij de restyling is verjongd, groeien we wel meer naar elkaar toe. Ik vind mensen interessanter dan spullen, al zitten daar ook weer mensen met mooie verhalen achter.’

Toch vormen lifestyle en journalistiek een moeizame combinatie.
‘Ik zie redacties van zaterdagbijlagen – ik noem geen namen – ermee worstelen. Dat luchtige gedoe mag wel achterin. Een paar lampen, een paar wijnen, nog een lipstick – je ziet het ongemak van de redactie er bijna aan af. Lezers laten zich er niet op voorstaan, maar zij interesseren zich voor koken, vakanties, kunst en mode. Mannen ook, trouwens. Volgens onze laatste peiling is 63 procent van de FD Persoonlijk-lezers man en van die groep is bijna de helft geïnteresseerd in mode. Verrassend, toch?
Sommige luxemerken zijn gewend invloed te hebben op de inhoud van artikelen in lifestyle magazines en online publicaties, maar bij ons kan dat niet. Dat moet ik adverteerders wel eens uitleggen. Al begrijpen ze het dan wel. Wij volgen die bedrijven ook in het nieuws.’

Eind mei stond Turkenburg wel degelijk op het podium tijdens het eerste evenement voor honderd FD Persoonlijk-lezers in de Bijenkorf. Ze verwachtte gesoigneerde, gepensioneerde echtparen, maar er kwamen opvallend veel jongeren, ouders met kinderen en mensen met een niet-westerse achtergrond. ‘Ik pak niet makkelijk de microfoon, maar het helpt dat ik tijdens zo’n evenement een duidelijke rol heb.’

Op je jeugdfoto kijk je nogal schuchter.
‘Nog net niet paniekerig. Mijn vader had me meegenomen naar een fotostudio als verjaardagscadeau voor mijn moeder, maar ik was bang voor de fotograaf. Behalve voor mijn vader en opa was ik sowieso bang voor mannen. Als ik bij mijn vriendinnetje ging spelen, moest haar vader naar boven. Ik vond mannen met een baard of zware stem heel imponerend. Mijn moeder moest overal mee naar toe. Over die verlegenheid ben ik heen gegroeid. Ik ben er wel een goede observator van geworden.’

Tekst loop door onder de foto.

Waar speelde je mee?
‘Ik maakte krantjes voor ons vriendinnengroepje, toen hield ik al van schrijven. En ik fietste eindeloos naar de biblio­theek om boeken van Jan Terlouw of Thea Beckman te halen. Ik lees nog steeds graag, al heb ik nu minder tijd. Naar tijdschriften kan ik alleen vakmatig kijken. Hé, wat een gekke foto, wat doet die advertentie daar?’

Wat wilde je worden?
‘Op de middelbare school wilde ik al journalistiek studeren, maar mijn decaan zei dat er geen banen waren. Omdat ik goed was in economie, raadde hij mij die studie aan. Toen ik bijna klaar was, ging ik naar een open dag van de deeltijd opleiding journalistiek in Tilburg. Toen wist ik dat ik dit altijd al had gewild. Toch heeft die gekke decaan me een goed advies gegeven. Mijn eerste baan kreeg ik bij de economieredactie van Elsevier. Daar was ik anders nooit terecht gekomen.’

Wat hebben je ouders je meegegeven?
‘Hard werken, mijn vader was registeraccount en mijn moeder huisvrouw. Later ging ze werken in de zorg. Zij heeft veel verantwoordelijkheidsgevoel en inlevingsvermogen, dat heb ik van haar meegekregen. Als een topcommissaris bij ons in een interview vertelt hoe bang ze is om blind te worden, is dat delicate informatie. Zij maakt zich kwetsbaar, dus moeten wij daar zorgvuldig mee omgaan – ook in de presentatie. Dat geldt ook voor een reeks portretten van mensen die kanker hebben gehad en teruggaan naar hun werk. Of voor een serie over verlies van een partner, werk of reputatie. Fotograaf Gerard Wagemakers wilde de geïnterviewden in beeld brengen op het moment dat het verlies heel intens was. Ik waak er dan voor dat het smaakvol blijft.’

Als huiswerk voor haar loopbaaninterview heeft Anouk ook de vraag gekregen of ze een voorwerp wilde meenemen dat symboliseert hoe ze in haar werk staat. Waar hoofdredacteur Joost Oranje (Nieuwsuur) met een batikstempel kwam en Ward Wijndelts (Vrij Nederland) met een loden letter, haalt zij een rood notitieboekje uit haar tas.
‘Mijn leven hangt van lijstjes en boekjes aan elkaar. Zelfs tijdens het zwemmen schiet er zo veel in mijn hoofd dat ik het meteen moet noteren. Vroeger hield ik al dagboeken bij. De keerzijde is dat ik het leven als een takenlijstje kan beschouwen. Ik weet nu al wat ik over drie maanden ga doen.’

Tekst loopt door onder de foto.

Wat ben je voor leidinggevende?
‘Mijn man gaf laatst een rake typering. Stel dat mensen met de trein van Amsterdam naar Maastricht moeten en de trein valt uit. Dan regel ik dat de ene reiziger haar moeder belt dat ze later komt, de ander vraag ik koffie te halen. En ik regel dat iedereen in Utrecht komt. Vanaf daar kijken we verder. Zo werk ik ook met mijn team aan het magazine.’

Betekent dit dat je niet snel iets geks of onverwachts doet?
‘Ik zorg dat ik mensen om me heen heb die me waarschuwen. Mijn vormgever kan bijvoorbeeld zeggen: zo wordt het saai. Met mijn vragen en ideeën help ik anderen wel op weg. En ik kan plannen en lijstjes maken. Ik heb lang gedacht dat ik geen talent heb, maar dit is ook een talent.’

Tijdens de restyling van FD Persoonlijk zaten wij in een café. Je zocht toen een extra medewerker voor de sectie Werk&Geld. Uiterst charmant kreeg je voor elkaar dat ik overstapte van een andere krant naar jullie, zonder een hogere betaling of een groter bereik. Dat deed je slim.
‘Ik probeer erachter te komen waarom het interessant kan worden om voor ons te komen werken. We willen dat onze freelancers het gevoel hebben erbij te horen. Als er thuis iets naars gebeurt, leven we mee en stellen we zo nodig de deadline uit. We laten het ook weten als we blij zijn met een artikel. Laatst las ik achteraf een informatief verhaal over conceptstores. Dat mail ik de maakster, Sigrid Stamkot, dan nog even. Als het niet goed is, krijg je het ook te horen. Maar ik vind een warme werksfeer belangrijk. Het blad wordt daar beter van.’

Hoe vind je nieuw talent?
‘Toen we een columnist zochten, ben ik bij The School of Life (een opleidingsinstituut voor levenswijsheid, red.) gaan speuren naar een filosoof. Daar vond ik Menno de Bree die wortels heeft in het bedrijfsleven. Hij had geen schrijfervaring, maar zijn proefcolumns waren veelbelovend. Het experiment is een succes geworden, bij ons evenement in de Bijenkorf was hij de man van de avond.’

Wat doe je aan loopbaanbeleid?
‘Onze vaste medewerkers lopen het risico dat het zaterdagmagazine als een bijproduct wordt gezien. Daarom probeer ik hen bij het FD te betrekken. Onze moderedacteur Michou Basu schrijft nu ook voor de krant. We zijn een platte organisatie, maar ik stimuleer mijn team om een coaching traject of een cursus te volgen. Als iemand goed kan organiseren en overzicht kan houden, vraag ik om mijn werk in de vakantie over te nemen. Ik ben blij dat ik zelf ook een leidinggevende heb getroffen die een chef in mij zag.’

Wat doe jij om bij te blijven?
‘Ik heb coaching gehad en bij de School of Life heb ik ‘A Serious Business Course’ gevolgd, een programma voor het ontwikkelen van je emotionele en sociale vaardigheden. Laatst zei iemand dat leidinggeven geen rocket science is. Nota bene iemand die zelf die positie heeft. Wie zoiets roept, neemt leidinggeven niet serieus.’

Wat zijn je loopbaanplannen?
‘Ik kan nog wel even door op deze plek. Ons nieuwste plan is een evenement te organiseren met alle 250 ondernemers van de toekomst die we de afgelopen vijf jaar hebben uitgekozen voor ons overzicht van creatieve talenten. Maar misschien wil ik ook wel eens iets anders doen.’

Is de volgende stap er een naar boven?
‘Jan Bonjer blijft nog twee jaar hoofdredacteur. Ik heb nog even de tijd om te kijken of ik hem wil opvolgen. Het verschil is dat Jan het vliegtuig naar Parijs zou nemen en niet de trein naar Utrecht. Hij denkt groots, ik zorg dat we ook ergens komen.’

Wat zegt het meisje op de foto?
‘Zij had niet verwacht dat ik op deze plek zou terechtkomen. Een redactie met heel veel mannen, nota bene.’

Anouk Turken­burg (1975, Purmerend)
Hoger onder­wijs voor de financiële sector, Amsterdam (1994-1999)
Redacteur bij Elsevier (1999-2007)
Redacteur FD Persoonlijk (2007-2014) Chef FD Persoonlijk (2014 - heden)
In 2018 werd FD Persoonlijk genomineerd voor Mercur Artdirection van het Jaar.

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.