website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Wierd Duk: ‘Durft de nieuwe Inquisitie het debat aan?’

Wierd Duk — Geplaatst in Journalistiek op woensdag 7 februari 2018, 12:00

© Remko de Waal/ANP

Persoonlijk Wat doen al die scheldpartijen op Twitter met je? Die vraag stelden wij Wierd Duk, algemeen verslaggever van De Telegraaf en fervent twitteraar. Sinds de komst van social media ligt hij geregeld flink onder vuur, vooral ook van zijn collega’s uit de journalistiek. Hij geeft zelf antwoord in dit persoonlijke artikel dat hij op ons verzoek schreef.

“Daar is er weer een. Nota bene een collega. ‘Wierd Duk deugt niet omdat hij een racist is’, schrijft de jongeman, die onder meer voor de NOS en de VPRO werkt, op social media.

Ik ken zijn naam, maar we kennen elkaar niet persoonlijk. Ik besluit hem te vragen enkele links te plaatsen waaruit zou moeten blijken dat ik een racist ben. ‘Als je die links niet kunt leveren, overweeg ik aangifte wegens smaad en laster’, schrijf ik erbij. Het is immers nogal een beschuldiging: wie in dit land te boek staat als ‘racist’ of ‘pedo’ is figuurlijk ten dode opgeschreven.

Wat dan volgt is typisch. De collega, die kort daarvoor nog dacht zich alles maar te kunnen veroorloven op Facebook, verwijdert – kennelijk geschrokken - z’n post. Ik meen dat-ie er nog een slap excuus aan vastknoopte. En dat was het dan. Hij kan gewoon z’n vak blijven uitoefenen.

Deze collega is niks vergeleken met de ontspoorde journalist Okke Ornstein. Ik herinner me dat de NVJ het ooit opnam voor Ornstein, die in Panama in de cel was gegooid wegens smaad en laster. Ik ondertekende destijds ook reflexmatig de oproep voor z’n vrijlating, hoewel ik Ornstein en diens zaak niet kende. Had ik dat maar niet gedaan.

Sinds hij terug is doet Ornstein weinig anders dan zich te buiten gaan aan agressief gescheld op social media. Vaak moet hij alleen mij hebben, soms bevind ik mij in zijn ‘rants’ in gezelschap van collega’s als Ebru Umar, Arnold Karskens en de politicus Thierry Baudet. Ik heb hem nooit gezien - hij mij wel, tweette hij onlangs, wat best ‘creepy’ is – en ik heb geen idee wat de man zoal doet met zijn tijd behalve geobsedeerd op de loer liggen of Duk en co. nog iets hebben geschreven dat bij Okke niet door de beugel kan.

Dan is er Hans Laroes, hoofdredacteur van KRONCRV, ook een collega in zekere zin. Ook Hans ken ik niet persoonlijk (‘Hoi, Hans!’). Maar hij heeft wel een mening over mij en mijn werk. Dat deugt niet. Ik heb in het verleden namelijk vanuit Duitsland geschreven over de immigratiecrisis, die mede de reden is voor de opkomst van de rechts-populistische Alternative für Deutschland en de afbladdering van Angela Merkels macht.

Ik liet weleens critici aan het woord, die waarschuwden voor de instroom van zoveel mensen uit culturen met waarden die, laten we het voorzichtig uitdrukken, niet altijd stroken met die van onze rechtsstaat. Terug in Nederland ging ik hier de stemming peilen, voor het Algemeen Dagblad en tegenwoordig voor De Telegraaf. In die stukken kom ik wel eens mensen tegen met niet politiek-correcte opvattingen. Daar zijn er in Nederland enorm veel van, maar ze werken meestal niet bij de media. Die Nederlandse ‘boze-burgers-met-stemrecht’ hebben vaak meningen over zaken als immigratie, de islam en de integratie van minderheden, die kennelijk afwijken van die van Hans. Dat ik ze bij mijn lezers onder de aandacht breng is niet naar Hans’ zin. Dat laat hij dan weten op Twitter – waar hij me onder meer vergelijkt met ratten  - en bij zo’n tweet sluiten dan weer andere mensen zich aan. Teneur: die Duk deugt niet, hij is een oproerkraaier. ‘Shoot the messenger’.

De details van mijn ‘fittie’, zoals dit in jargon heet, met Joshua Livestro, NRC-columnist en oprichter van het noodlijdende opinieplatform Jalta, zal ik u besparen. Die hebben we al hier en hier in de Volkskrant uitgewisseld.

Livestro’s verwijt is bijna zo grotesk als de scheldkanonnades van Ornstein en de rattenvergelijking van Laroes. Het komt erop neer dat ik een lakei ben van het Kremlin. Of zoiets. Aldus de man die voor zijn campagne rond het Oekraïne-referendum twee ton kreeg van de omstreden miljardair George Soros. Ook dit kan allemaal maar worden beweerd in Nederlandse media, zonder gevolgen.

Let wel: ik beperk me hier tot collega’s en dan heb ik Francisco van Jole nog niet eens genoemd. Over de vele obsessieve twitteraars en marginale bloggers (‘Hé, Peter Breedveld. Ha, Amsterjan! Hallo, Ewout Klei!’) die onvermoeibaar bezig zijn om zaken die ik schrijf uit hun verband te rukken, wil ik het niet hebben. De dreigers met geweld – meest uit extreem-linkse hoek - en degenen die mijn privé-situatie erbij slepen, verdring ik.

Wat doen die scheldpartijen met je, was de vraag van de Villamedia-redactie. Persoonlijk niet zoveel eigenlijk, hoewel ik me blijf verbazen over hoe intens slecht mensen kunnen zijn. Ik werkte in de jaren 90 in Rusland waar, kort na de ineenstorting van het communisme, mensen elkaar in de publieke ruimte het licht in de ogen niet gunden. De ander het leven zo zuur mogelijk maken was er de maatschappelijke norm, zo leek het. Ik prees me gelukkig, elke keer als we kort terug waren in Nederland. Hier werd je immers beschaafd en vriendelijk behandeld.

Maar sinds de komst van social media heb ik die mening moeten bijstellen. Veel Nederlanders blijken geen haar beter dan die onbehouwen Russen, ze zijn alleen laffer: als ze de kans krijgen om anoniem op je los te gaan, zullen ze die niet laten liggen. En dan kan het ze niet persoonlijk en hardvochtig genoeg worden.

In die zin vormen social media een goede reality check: je hoort er nog eens wat. Vroeger was het mij vast ontgaan dat een collega van de NOS en de VPRO mij een racist vindt en dat de hoofdredacteur van een christelijke omroep mij met (bruine?) ratten vergelijkt. Nu staat het daar, voor iedereen te lezen, en ik kan me ertegen wapenen.

Dat is wat die scheldpartijen, frames en pogingen tot defamering met je doen: je wapent je. Nadat Volkskrant-columnist Peter Middendorp ooit een column over mij schreef, vol verbazingwekkende aannames en insinuaties, besloot ik: vanaf nu antwoord ik. Niet alleen omdat ik mijn persoonlijke integriteit en de kwaliteit van mijn werk wil verdedigen, maar ook – of juist - omdat die aanvallen erop zijn gericht om feiten, verhalen en mensen buiten het debat te houden.

Wat de Ornsteins, Middendorps, Livestro’s, Van Joles, Laroessen, de NOS en VPRO-collega en al die andere ‘critici’ immers willen voorkomen is dat er een licht wordt geworpen op de werkelijkheid die hen niet bevalt. Een rauw licht vaak, niet fraai, weinig hoopgevend misschien en soms genadeloos. Maar als je de straat opgaat, is dat wat je tegenkomt: de mens met al diens gebreken, met z’n vooroordelen en racisme, maar ook met diens persoonlijke moed en zijn of haar manmoedige inspanningen om er iets van te maken.

Dat ik me op social media ‘moet’ verantwoorden tegenover politiek-correcte kerkgangers, als ik weer eens iemand introduceer die hun evangelie niet predikt, past in de naargeestige verbodscultuur van deze tijd. In een poging het internet te controleren streven politici en internationale ambtenaren naar staatscensuur: wat de potentieel boze burger niet ‘mag’ lezen, noemen zij ‘fakenieuws’. En als gevolg van de uit Noord-Amerika overgewaaide SJW-hysterie (google: ‘social justice warriors’) loop je tegenwoordig het risico om wegens een onschuldig grapje door humorloze neomarxistische fanatici aan de virtuele schandpaal te worden genageld. Welkom in onze ‘brave new world’.

Steeds vaker zie ik collega’s verbondjes sluiten met deze ideologisch verdwaasden (‘Blank is vanaf nu wit’, ‘Friends is een racistische serie’, ‘We moeten praten over white privilege’). Bang blijkbaar voor die kolkende woede, die ook hen ten deel zal vallen als zij zich niet voegen in de eigentijdse politiek-correcte mal.

Ik zou zeggen: zie er vanaf. Houd stand tegenover de nieuwe Inquisitie. Daag Hans, Peter, Joshua, Francisco, Okke (hoewel) en hun geestverwanten Sylvana, Anousha, Gloria, Sunny enz. uit tot een beschaafd debat. U zult zien: het kán. Soms. Ook op social media.”

Wierd Duk (1959) is algemeen verslaggever voor De Telegraaf. Hij studeerde eigentijdse geschiedenis in Groningen. Duk was correspondent voor verschillende media in de voormalige Sovjet-Unie en in Duitsland. In 1999 won hij de Anne Vondelingprijs voor zijn reportages over de Tsjetsjeense oorlogen. Duk publiceerde de boeken: ‘Poetin: straatvechter bedreigt wereldvrede’ (Prometheus/Bert Bakker) en ‘Merkel: koningin van Europa’ (Prometheus/ Bert Bakker). Hij verzorgt een wekelijkse pagina in De Telegraaf, waarin hij met burgers praat over de stand van het land.

Nog geen reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

Mag Inspiration Day