Ton van Doorn (1951-2012)

Goede eindredacteuren zijn zeldzaam en nu Ton van Doorn is overleden zijn ze nog zeldzamer. Hij overleed op 20 juli en zou op 2 augustus 61 jaar geworden zou zijn. Ton was een stille man. Je gaf hem een berg kopij en hij wrochtte en kneedde daaruit een prachtig tijdschrift of een hele mooie krant.

Wij werkten samen van 1980 tot 1990 bij Haarlems Dagblad. Toen was hij al ‘mijn’ eindredacteur. Hij kon zo goed redigeren omdat hij prachtig kon schrijven en dat dankte hij deels aan zijn enorme belezenheid. In de geschreven journalistiek was eindredactie de discipline waarmee Ton professioneel gezag opbouwde. Goede eindredacteuren kunnen een stuk geschreven kopij onder handen nemen zonder er met hun vingers aan te komen. Dat deed Ton door zich onder te dompelen in de te redigeren tekst en zich te vereenzelvigen met de intentie van de auteur. Als hij aan je tekst iets omgooide was het nooit dat je dacht: jammer. Eerder: waarom ben ik daar niet opgekomen? Altijd beter leesbaar, helderder, beknopter.

In 1991 vertrok Ton naar de nieuwe uitgave, de Krant op Zondag, die later werd voortgezet als HP/De Tijd op Zondag. Omdat de krant in België gedrukt moest worden, reisde hij elke vrijdag naar Brussel voor de laatste drukproefcorrecties, een klus die duurde tot in de kleine uurtjes en uit en thuis elke week een nacht doorhalen betekende. Af en toe werd Ton’s schrijftalent zichtbaar, bijvoorbeeld toen hij voor de krant een paginagroot interview maakte met de schrijver P.F. Thomése.

Nadat deze zondagskrant ophield te bestaan vond Ton een baan bij Weekmedia, onderdeel van de Pers Combinatie waar hij huis-aan-huisbladen maakte. Maar Ton was niet de razende reporter die zich in het maatschappelijk gedruis stortte. Hij bleef een erudiete observator. Daarbij kon hij zich ergens in vastbijten.

In 1997 publiceerde hij ‘Apocalyps toen!’ , een geschiedenis van het jaar 1000, een boek waarmee hij alle (computer-)paniek over het aanstaande jaar 2000 op de hak nam. Ook in het jaar 1000 had de wereld immers moeten vergaan. Uit honderden geraadpleegde boeken en bronnen toverde de historicus Van Doorn een beeld van de apocalyptische tijdgeest die rondom de voorlaatste millenniumwisseling had geheerst.

Hoewel hij volkomen atechnisch was heb ik niet geaarzeld hem te bellen toen in 1996 bij het technologietijdschrift De Ingenieur, het blad van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs, de positie van eindredacteur vrij kwam. Ik heb er geen moment spijt van gehad.

Als niet-technicus heeft hij er voor gezorgd dat De Ingenieur en daarna de Technologiekrant, waarvan hij hoofdredacteur werd en die hij grotendeels in zijn eentje maakte, voor iedereen prettig leesbare bladen werden. Hij was een journalist pur sang die zijn nieuwsradar altijd aan had staan en ook in de aanloop naar een nieuwe editie met allerlei ideeën voor verhalen kwam.

Wij missen hem

Erwin van den Brink, hoofdredacteur van De Ingenieur