Een journalist met asiel in zijn portefeuille en een COA-medewerker op de Kruk: ‘Dit gesprek wat ik nu met jou heb is fijn’

Reactie op ‘Op de Kruk’

Met extra grote interesse las ik het artikel over het gesprek tussen Dennis van der Heijden en Floris Prenger. De betrokkenheid van beiden is evident en prijzenswaardig maar in hun gesprek komen terloops drie aspecten naar voren waardoor het vrijwel onmogelijk is (geworden) om recht te doen aan de problematiek van asielzoekers: 1/ de op zich respectabele wens om objectief iets vast te leggen, 2/ het in stelling zetten van de privacy-wetgeving, en 3/ het COA dat net onder meer de IND en NIDOS een bastion is geworden. Naast mijn werk als publicist (meer dan een kwart eeuw NVJ-lid) ben ik huisarts geweest.  Ik heb altijd gedacht dat dokters redelijk in staat zijn om objectief verslag te doen van patiënten. Specialisten doen dat in een specialistenbrief aan de huisarts. In een kwart eeuw heb ik helaas ook zelf veel ‘gedokterd’. Onlangs las ik een aantal ‘objectieve’ specialistenbrieven, die op geen enkele wijze recht deden aan wat de betreffende aandoeningen echt inhouden. Met mijn echtgenote heb ik bijna vier jaar geleden een Jezidisch vluchtelingengezin geadopteerd; door hun ogen zien wij wat zij meemaken. Heel veel gebrek aan begrip bij met met name ambtenaren die direct betrokken zijn bij de opvang en begeleiding van vluchtelingen komt voort uit gebrek aan kennis over de asielzoekers en statushouders waarmee ze te maken hebben. Dat is geen gebrek aan welwillendheid maar de privacywetgeving werkt hier naar mijn stellige overtuiging averechts. Wanneer men niet weet dat iemand kampt met een forse PTTS en evenmin weet dat hierdoor gedragsveranderingen kunnen optreden, cq dat hierdoor de cognitieve vaardigheden worden beperkt, kan hierdoor enorm geïrriteerd raken wanneer de communicatie niet goed verloopt of wanneer het aan coöperatie lijkt te ontbreken. Dit kan schrijnende gevolgen hebben. Als publicist kan ik gebruik maken van persmedewerkers waardoor ik bij organisatie aan meer informatie kan komen dan anderen. De kloof tussen organisaties wordt echter pas goed merkbaar wanneer je zoals mijn echtgenote en ik een paar jaar lang van week tot week meemaakt wat op asielzoekers/statushouders afkomt. De circa tien organisaties / instellingen / personen die de revue passeerden hebben eigen doelstellingen en belangen terwijl een gemeenschappelijke visie op de opvang en begeleiding van vluchtelingen lijkt te ontbreken. Op de een of andere wijze lijkt dit buiten perspectief van de media te vallen, terwijl het wel degelijk om iets fundamenteels gaat. Louter wanneer men individuele asielzoekers / statushouders van heel dichtbij volgt, ontdekt men wat dit in de praktijk voor gevolgen heeft. Los hiervan geloof ik dat het goed zou zijn wanneer veel meer Nederlanders een asielzoeker(sgezin) zouden ‘adopteren’, niet als professionals maar als vrijwilliger. Helaas blijkt dit vaak niet gewaardeerd te worden door… het COA, de IND, NIDOS en al die anderen die zich richten op de opvang en begeleiding van asielzoekers / vluchtelingen! Ook dat is een reëel probleem, dat de ‘asielcrisis’ geen goed doet!  Ignace Schretlen (Rosmalen)