Oorlogsbaarden

Die lag dood in zijn cabine. Minstens 7 doden vielen er totaal. Een aanslag zoals zo vaak in Afghanistan, maar nu geregistreerd door een enorme zwerm journalisten. Vooral fotografen.

Terwijl op de daken van de omliggende huizen, agenten zochten naar lichaamsdelen, bestormden de fotografen de ziekenwagens die wegreden en klem kwamen te zitten in het verkeer. Afghaanse politie sloeg in op de ambulance-chasers, zoals je de collega’s met enig dédain zou kunnen noemen. Maar goed, aren’t we all, in zekere mate…

Uiteindelijk vonden de fotografen een mooi plekje bovenop het dak van een getroffen vrachtwagen en maakten, gezellig op een rijtje, allemaal dezelfde foto van de ‘crimescene’.

Het blijft een wonderlijk gezicht, dat clubje internationale oorlogsfotografen. Ze delen een auto, of liever een busje, en gaan dan met z’n allen, voor concurrerende foto-bureaus, op stap. Ze hebben, op een enkele vrouw na, allemaal een baard. Vermoedelijk om herkenning als buitenlander te voorkomen. De Afghanen lachen daarom. Zoals wij van vijf kilometer afstand het verschil zien tussen een Duitser en een Nederlander.

Die baard. Ik had er één, van een aantal dagen: mijn koffer is nog steeds vermist. Maar vandaag besloot ik een scheerapparaat te kopen. Een bijna onmogelijke opgave in Afghanistan. Overal baard-trimmers. Tot ik ergens weggestopt toch maar mooi, zo’n driekoppig monster uit Eindhoven vond.

Ik was steeds meewarig aangekeken. “U moet uw baard juist laten staan, dat is mannelijk.” Maar deze winkelier rook zijn kans. En geld. Te veel geld. Ik dacht aan de gehavende chauffeur en de onmogelijke aanvoerlijnen in dit land. Gelaten legde ik mijn geld neer.