word studentlid

— dinsdag 17 oktober 2023, 09:33 | 0 reacties, praat mee

Nieuwe Revu en Panorama-hoofdredacteur Danny Koks maakt 102 bladen per jaar: ‘Geen tijd voor slechte stukken’

Nieuwe Revu en Panorama-hoofdredacteur Danny Koks maakt 102 bladen per jaar: ‘Geen tijd voor slechte stukken’
© TRIK

Een 46-jarige Hagenees met een ooievaar op zijn arm maakt nu al ruim twee jaar lang twee weekbladen vanuit zijn rijtjeshuis in Hoofddorp. En hij geeft geen krimp. Over de modus operandi van Danny Koks, hoofdredacteur van Nieuwe Revu en Panorama. ‘Mijn jaarplanning is mijn bijbel.’ Laatste wijziging: 18 oktober 2023, 09:45

Danny Koks gaat nooit naar huis na een slopende werkdag. Want daar is hij al: thuis. Soms is zijn kantoor de slaapkamer, soms de keuken, en vaak zit hij met zijn laptop op de bank. Nou en, duizenden freelancejournalisten werken toch zo? Dat klopt, maar die zijn geen hoofdredacteur van twee weekbladen.
Twee. Wéékbladen. 102 bladen per jaar.

En ze mogen dan gemaakt zijn van goedkoop papier, en de trucs om ook de redactionele kosten te drukken liggen er dik bovenop, maar het zijn nog steeds echt Nieuwe Revu en Panorama.

De man die daar door Pijper Media verantwoordelijk voor is gemaakt – in 2020 werd hij hoofdredacteur van Nieuwe Revu, een jaar later kreeg hij Panorama erbij – loopt naar eigen zeggen niet eens op zijn tandvlees. Ook zijn wederhelft maakt zich geen zorgen over zijn welzijn, zegt de 46-jarige Koks in zijn rijtjeshuis in Hoofddorp.
Maar als dit de realiteit van het bladenmaken anno 2023 is, hoe ziet de toekomst er dan uit?

Kun je eventueel wel naar een kantoor?
‘Ja, het hoofdkantoor van Pijper Media zit in Groningen, maar er is een dependance in Amsterdam, aan de Spaklerweg. Maar omdat ik geen vaste redactie meer om me heen heb, biedt daar gaan zitten geen echte meerwaarde meer.’

Niet eens op deadlinedag?
‘Nee. Ook dan werk ik vanuit huis.’

Meteen maar de hamvraag: hoe dóé je dit?
‘Ik heb een grote en betrouwbare club freelancers virtueel om me heen. Dan denk ik met name aan eindredactie, vormgeving en beeldredactie. En ik ben gaan doorselecteren. Mijn voorganger als hoofdredacteur van Nieuwe Revu, Jonathan Ursem, betrok voor elk nummer nieuwe schrijvende freelancers erbij. Gevolg: de kwaliteit van de stukken schommelde nogal. Daarom heb ik die groep meteen teruggebracht tot een harde kern.’

Want jij hebt geen tijd voor slechte stukken.
‘Eh, nee. En ook niet voor tweede en derde versies. Een idee komt langs via de mail of de app, ik schat in of het geschikt is, ik spreek een deadline af en daarna ga ik ervan uit dat wat ik krijg gewoon goed is.’

Heb je dan nog wel tijd voor een kwaliteitsslag?
‘Ik krijg zelden een slecht stuk binnen.’

Ik heb geen tijd voor slechte stukken

Twijfelde je toen Pijper Media je vroeg om Panorama erbij te nemen?
‘Nee, eigenlijk niet. De grootste paniek voelde ik toen Jonathan vertrok bij Revu. Ik was de enige overgebleven vaste redacteur, dus ik voelde al: ze gaan mij vragen. Maar hoe de fuck moest ik elke week tachtig pagina’s volkrijgen zonder met Max Verstappen-snelheid richting een burn-out te gaan? Mijn vaste club freelancers heeft voor een zachte landing gezorgd. Op een gegeven moment kom je in de flow en zie je je jaarplanning – mijn bijbel – vollopen. Dat gaf me enorm veel rust. En toen kon het, Panorama erbij.’

Is er zo wel ruimte voor actualiteit?
‘Die actualiteit zit voor een groot deel in de nieuwsfoto’s en de columns. En mijn planning is altijd een mix van actuele en wat tijdlozere onderwerpen. Eventueel kan ik een tijdlozer verhaal doorschuiven. Mijn jaarplanning is Tetris (een puzzel-computerspel, red.) voor gevorderden.’ 

Ik werkte zelf jarenlang voor HP/De Tijd. Zaten we elke dinsdag met veertien mensen rond de vergadertafel, plus een hoofdredacteur en een adjunct. Was dat achteraf bezien totaal belachelijk?
‘Dat denk ik niet. Zelf kom ik ook nog uit die tijd. Bij Muziekkrant Oor, waar ik in 1999 begon, waren we met tien man. Dat had veel voordelen. Kunnen sparren over verhalen en verhaalideeën bijvoorbeeld.’

Er werden wel heel veel kostbare uren weggeouwehoerd.
‘Haha, ja. Voor het sociale deel van de dag was een redactie geweldig leuk, maar qua arbeidsproductiviteit….’

Wanneer kwam de grote omslag?
‘Toen in 2007 de eerste smartphone werd geïntroduceerd. Daarmee kwamen alle online ontwikkelingen in een stroomversnelling. De grootste concurrent van de bladen is het beeldscherm, en die strijd voer je met heel grote en machtige partijen. Vroeger concurreerde Panorama met Aktueel, nu met Facebook, Google en Netflix.’

Bij een blad als Nieuwe Revu kon vroeger veel. Frénk van der Linden kreeg 100.000 gulden voor tien interviews per jaar.
‘Wáát? Is dat zo? Shit! Dat waren nog eens tijden!’

Panorama had ooit een oplage van 400.000. Daar zijn er nog 40.000 van over, lees ik op de site van Pijper Media. Nieuwe Revu zat in zijn hoogtijdagen op meer dan 200.000. Anno nu: 25.000. Hoe betrouwbaar zijn die cijfers? Het HOI valideert ze niet meer.
‘Ik krijg niet elke week de cijfers van distributeur Aldipress, maar het zal wel ongeveer kloppen. Het kan nu iets minder zijn. Maar het zal in elk geval niet het dubbele zijn.’

Hoe ziet je verkoop er precies uit?
‘Dat is bedrijfsgevoelige informatie. Wel kan ik zeggen dat de verkoop van Revu en Panorama in één pakket nog steeds een gouden greep is.’

Zijn die titels allebei winstgevend?
‘Ja. Maar daarvoor moest ik dit jaar wel in de redactiekosten snijden. Zoals ik elk jaar scherp moet kijken naar hoeveel ik kan uitgeven.’

Hoe deed je dat de laatste keer?
‘Bijvoorbeeld: Nieuwe Revu had zes wekelijkse columnisten, nu vier. En Panorama had de rubriek “De politierechter”, met een illustratie van een rechtbanktekenaar. Zag er prachtig uit, maar het werd te kostbaar.’

Bestaan er vaste formules voor jouw bladen?
‘Voor Panorama denk ik wel. Bladendokter Rob van Vuure bedacht ooit “Piet, Pamela, Prikkeldraad.” Piet is de man voor wie we schrijven, Pamela (Anderson, red.) was de mooie blondine met de grote jetsers, en prikkeldraad waren de misdaadverhalen vol spanning en sensatie. Dat is nog steeds een beetje zo.’

Over spanning gesproken: in 2018 werd het Panorama-kantoor beschoten met een antitankwapen. Ben je daar nog steeds wel eens bang voor? Of is dat gevaar geweken door geen redactie meer te hebben?
‘Dreigende criminelen zijn een risico van het vak. Meestal blijft het bij blaffen, gebeten wordt er zelden. En inderdaad, er is niet meer zoiets als een redactie.’ 

En de Revu-formule?
‘Nieuwe Revu is altijd een moeilijk blad geweest. Toenmalig hoofdredacteur Ton van Dijk hanteerde midden jaren 70 een duidelijke bladformule: socialisme, seks en sensatie. Opvolgers als Derk Sauer en Hans Verstraaten borduurden daarop voort. Maar na Verstraatens vertrek (in 2006, red.) is het blad onder zeer verschillende hoofdredacteuren alle kanten op gaan zwabberen. Toen ik in 2020 hoofdredacteur werd was ik de enige vaste kracht, en er was nog corona ook, dus ik kon vanuit Hoofddorp heerlijk mijn eigen gang gaan.’

Wat deed je?
‘Meer focus op nieuwsfotografie: mooie foto’s met korte tekstjes. Dat sloot vond ik goed aan bij hoe de mediaconsument anno 2023 zijn content tot zich neemt: kort, snel en hap-snap. Veel om naar te kijken en een beetje om te lezen.’

Bijkomend voordeel: een lage kostprijs per pagina.
‘Ook dat, ja. Dat speelde zeker mee. En de meeste tekstjes schreef ik zelf. Vond en vind ik super leuk om te doen. Wie kan schrijven op postzegelformaat kan eigenlijk alle lengtes aan. En dan als tegenhanger van al dat kortebaanwerk heel lange leesverhalen.’

Óók goed voor de kostprijs per pagina, want de journalist is toch al aan het tikken.
‘Klopt, maar ik deed het ook met een schuin oog op Blendle en Tijdschrift.nl. Juist lange verhalen worden daar goed gelezen.’

Hoeveel procent van jullie inkomsten is afkomstig van dat soort platformen?
‘Ik schat zo’n 30 procent.’

Zijn leesmappen nog steeds belangrijk?
‘Hmja, maar wel minder dan vroeger, want het fenomeen leesmap is aan het inkrimpen. Ik denk dat ze nu 10 à 15 procent van de inkomsten genereren.’

Leveren jullie websites iets op?
‘Die van Panorama wel, in de vorm van online-adverteerders. De doelgroep is stabiel: ruim een miljoen bezoekers per maand. De Revu-site is altijd een ondergeschoven kindje geweest. Nog steeds zijn we bezig om een dedicated community op te bouwen. Dat begint nu wel zijn vruchten af te werpen, maar het had twintig jaar geleden al moeten gebeuren.’

Je voorganger Jonathan Ursem zaaide in 2020 verwarring door te verkondigen dat Nieuwe Revu een bijlage bij Panorama zou worden en dus feitelijk zou worden opgedoekt.
‘Dat was dus niet waar, en het verbaast me hoe hardnekkig dit verhaal blijft rondzingen. Het zou heel onverstandig zijn om te stoppen met Revu, omdat het pakket met Panorama zo goed loopt. Ik vind het een beetje lastig om het over Jonathan te hebben, want ik heb jaren met hem samengewerkt. Dat vond ik geweldig, want hij heeft na al dat gezwabber echt iets goeds neergezet. Maar op een gegeven moment boterde het niet meer zo tussen hem en Anton Pijper, de uitgever van Pijper Media. Er zijn toen door beide partijen wat onverkwikkelijke dingen naar elkaar geroepen en wat zaken uit hun verband gerukt.’

Ursem zei ook dat hij een opinieblad van Nieuwe Revu had willen maken.
‘Ja. Een heel goed idee van hem. Daar ben ik op voort gaan borduren. We staan aan de beginfase om Nieuwe Revu om te vormen tot een politiek opinieplatform. De columnisten Bart Nijman, Leon Verdonschot en Luuk Koelman hebben een heel scherpe blik op de Nederlandse politiek. Op hun columns wordt op de socials ook veel gereageerd: van waardering tot blinde woede. Ik ben met alle soorten reacties heel blij – dat ben ik trouwens ook met de zachtaardige, persoonlijke columns van James Worthy – en zou van Revu.nl graag een opinieplatform voor dagelijks gebruik maken.’

Wat let je om dat te doen?
‘Ehh, niks, maar je moet een goeie afweging maken: wat gaat dat kosten en wat levert het op? Ik heb niet de illusie dat er na een maand 3 miljoen Nederlanders op zitten.’

Er is ook al heel veel opinie gratis verkrijgbaar op bijvoorbeeld Twitter/X. Dus valt daar wel een ­businessmodel van te maken?
‘Waarom niet? Twitter is ook niet zaligmakend. En het is niet zo dat de hele wereldbevolking 24/7 op Twitter zit. Ik zit er zelf bijvoorbeeld niet op. De functie van een blad – ook online – kan heel goed zijn: wij zwemmen wel voor je door die verbale diarree op Twitter heen en vissen de pareltjes op die de moeite waard zijn.’

Voor wat, voor wie?
‘Goeie vraag. Dan krijg je al snel een saai antwoord: ongeveer 60 procent man, 40 procent vrouw, gemiddeld 40 jaar of ouder. Met één been in de digitale samenleving, maar toch ook met de nostalgische hunkering naar de simpele samenleving van voor het internet.’

Geen nieuwe lezers dus, maar mensen die het merk al kenden en daar een gevoel bij hebben.
‘Ja. Je moet wel heel arrogant zijn – of heel dom – om te denken dat een blad dat al zeventig jaar bestaat jongens en meisjes van 18 tot 25 wekelijks aan het lezen gaat krijgen. Dat houd ik bij de onderwerpkeuze ook altijd in mijn achterhoofd.’

Heeft Revu nog een politieke kleur?
‘Vroeger stond het links-zijn zelfs in de bladformule, maar dat vind ik een achterhaalde manier van tegen politiek aankijken. Neem Pieter Omtzigt die zo populair is, is dat nou uitgesproken rechts? Of uitgesproken links? Revu staat nu veel meer voor een zeer kritische blik op de maatschappij en de politiek als geheel.’ 

Dan Panorama. Ik zie daar een heuse redactiechef in het colofon.
‘Ja, Niek Stolker. Hij is onze chef misdaad.’

Hij is ook hoofdredacteur van Playboy.
‘Ja, sinds een paar maanden. En ik kop hem alvast voor je in: ook dat is heel goed te combineren. Het is een maandblad. Zelf heb ik ook zeven jaar voor Playboy gewerkt.’
 
De rubriek Van/Voor, waarin een lezeres deels uit de kleren gaat voor een geliefde – en voor tienduizenden anderen – staat ook nog steeds in Panorama. Krijg je nog steeds voldoende aanmeldingen?
‘Jazeker! En Revu heeft nog steeds: “Wie denkt Pietje/Annie wel niet dat hij/zij is?” Toen ik als jochie van 13 voor het eerst Nieuwe Revu kocht stond die rubriek er ook al in. Kortom: houden zo. Het appelleert aan dat gevoel van nostalgie bij bladenlezers.’

Dat gevoel heeft de hoofdredacteur ook?
‘Absoluut! Eerst las ik Nieuwe Revu vooral voor de strips achterin: Joop Klepzeiker, Hein de Kort en Cowboy Henk. Op een gegeven moment had Revu een nationale coffeeshoptest gedaan. Ik was een jaar of 15 en razend geïnteresseerd in coffeeshops. Ik vond het zo geweldig dat er een blad was dat zulke verhalen schreef dat ik dacht: ooit wil ik voor Revu gaan werken.’

En nu ben je de enige werknemer in vaste dienst.
‘Ja. Bijzonder.’

Uit wat voor nest kom je?
‘Ik ben een echte Hagenees – wat zoals bekend iets heel anders is dan een Hagenaar. Mijn ouders zijn rasechte Schilderswijkers. Zo voel ik me ook, al ben ik aan de rand van de stad opgegroeid. Mijn vader is van alles geweest: kok, stratenmaker, rijinstructeur, verhuizer, schilder…’

De Panorama-doelgroep?
‘Ja! Mijn vader zou een heel goede Panorama Piet zijn geweest. Ik ben trots op mijn afkomst. Amsterdam heeft de drie kruizen als symbool, Den Haag de ooievaar. Sinds kort heb ik een tattoo van een ooievaar op mijn rechter onderarm. Een supermooi strak, minimalistisch ontwerp.’

Wat is er typisch Hagenees aan jou?
‘De harde, grove humor bijvoorbeeld. En een Hagenees laat zich door niemand iets vertellen.’

En als Pijper Media je nou met klem vraagt om Playboy erbij te nemen?
‘Haha, ik vind dit wel even genoeg. En Playboy heeft met Niek Stolker een goeie hoofdredacteur.’

Drie bladen kan ook écht niet?
‘Alles kan. Maar ik heb ook nog twee kinderen en een vriendin.’

Danny Koks (Den Haag, 1977) ging in 1995 journalistiek studeren in Utrecht. In 1999 bleef hij hangen op zijn stageplek Oor, want hij wilde graag popjournalist worden. In 2005 werd hij eindredacteur bij Esquire. Weer twee jaar later ging hij naar Playboy, eerst als schrijvend redacteur, de laatste jaren was hij chef redactie. In 2014 verkaste hij naar Nieuwe Revu, waarvan hij in 2020 hoofdredacteur werd. In 2021 kreeg hij Panorama erbij.

Bekijk meer van

Panorama Nieuwe Revu Danny Koks

Tip de redactie

Logo Publeaks Wil je Villamedia tippen, maar is dat te gevoelig voor een gewone mail? Villamedia is aangesloten bij Publeaks, het platform waarmee je veilig en volledig anoniem materiaal met de redactie kunt delen: publeaks.nl/villamedia

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Uitgever

Dolf Rogmans

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Factuurgegevens

Villamedia Uitgeverij BV
Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl

Redactie (tips?)

Chris Helt, hoofdredacteur

Marjolein Slats, adjunct-hoofdredacteur

Linda Nab, redacteur

Lars Pasveer, redacteur

Trudy Brandenburg-Van de Ven, redacteur

Rutger de Quay, redacteur

Sales

Sofia van Wijk

Emiel Smit

Teddy van der Laan

Webbeheer

Marc Willemsen

Vacatures & advertenties

vacatures@villamedia.nl

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.