Mijn

Duizenden krantenpagina’s en etmalen tv-reportages zijn inmiddels geschreven en gedraaid over de politieke tenoren en hun stellingnames, hun manoeuvres en coalities. Ontelbare diepte-interviews zijn afgenomen, analyses gemaakt en opiniepagina’s volgeschreven. Nooit eerder is zo’n politieke informatie-overvloed op de Belgische bevolking afgevuurd. Het resultaat liet zich lezen in een recente opiniepeiling: meer dan de helft van de bevolking heeft afgehaakt en volgt de berichtgeving over de crisis niet meer.

Het is de paradox van de mijn. Politici graven zich steeds dieper in in hun eigen logica, bedenken strategieën die niet lukken, graven zich dan een nieuwe opening, vertakken hun standpunten, sluiten coalities uit die ze nadien toch aangaan, en na anderhalf jaar ontvouwt zich een complex en fijnmazig gangenstelsel onder de kasseien van de Wetstraat, waarin je zonder lamp en goede stafkaart hopeloos verloren loopt.

Journalisten zijn dan mijnwerkers geworden, die zich in dat onderaardse gangenstelsel van politieke intriges en standpunten wagen, in de hoop een kostbaar klompje informatie te delven en dat naar de oppervlakte te brengen. Aan de oppervlakte staat de lezer of de kijker, die je dat ingewikkelde gangenstelsel niet meer uitgelegd krijgt, simpelweg omdat het te ingewikkeld is geworden.

Het leidt tot frustratie bij de politici, die zelf niet meer weten hoe ze uit hun doolhof geraken, bij de journalisten, die het niet meer begrijpelijk uitgelegd krijgen, en bij de bevolking die in dat alles alleen nog de hoofdpunten wil meepikken. Uit diezelfde enquête blijkt dat driekwart van de Belgen vindt dat politici niet meer met hun echte zorgen bezig zijn. De helft vindt dat er een grote staatshervorming moet komen. Hoe leg je uit dat dat tweede er net voor zorgt dat er van het eerste niets meer in huis komt?