Kinderopvang

‘Vroeger’, zegt fotograaf Marcel van den Bergh, ‘en dat is helemaal niet zo lang geleden, werd er enthousiast gereageerd als ik een school of peu­terspeelzaal belde met de vraag of ik er foto’s voor de Volkskrant mocht maken. Zo’n school­ directeur zag het als een eer dat zijn of haar school was uitgeko­zen door een landelijke krant. Dat is nu wel even anders.’

Op 4 juni meldt Van den Bergh zich bij kinderdag­verblijf Villa Petit Paradis in Meppel om foto’s te maken bij een reportage van economie­ redacteur Rosa Ver­ steeg (de Volkskrant, 18 juni). Overal in de kinder­opvang loopt het aantal aanmeldingen terug, maar bij dit kinder­dagverblijf, die van de luxe soort is, is een wacht­ lijst. Daar moet dus wel een verhaal in zitten.

‘Voor ik aan het werk kon, kwam er een namenlijst op tafel en werden de kinderen door de juffen in twee groepen gescheiden’, aldus Van den Bergh. Die namenlijst is opgesteld in overleg met de ouders:
25 van de 31 kinderen mochten niet in beeld ko­men. Waarom dat zo is, kan niemand hem uitleggen. De kinderen zelf begrijpen het ook niet.

Wanneer het omslagpunt precies kwam, is lastig vast te stellen. Waarschijnlijk is er ook geen sprake van een moment, maar eerder van een tijdspanne waarin het roer langzaam om ging. Het begon eind jaren ’90 van de vorige eeuw met de publiciteit rond kindermisbruiker en moordenaar Marc Dutroux en het werd daarna erger naarmate er meer seksueel misbruik aan het licht kwam. Sinds de onthullingen over de misstanden in de katholieke internaten, de zedendelicten van Benno L. en Robert M. en een dodelijke steekpartij op een crèche in België staan alle lichten op rood. Basisscholen, crèches, peuterspeelzalen en kinderdagverblijven zijn veranderd in vestingen.