website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Jossine Modderman van LINDA.nieuws: ‘Iets geks verzinnen blijft een feest’

Mark Koster — Geplaatst op maandag 28 januari 2019, 11:00

© TRIK

Interview Jossine Modderman (56) is de eerste ‘Mercur Hoofdredacteur van het Jaar’ die niet werkt bij een magazine, maar bij een digitale titel. De baas van LINDA.nieuws over taalfouten, luie journalisten en haar geheime vriendschap met Freddy Heineken.

Ria Valk. Zó voelt ze zich even als ze naar voren wordt geroepen in het hoofdstedelijk DeLaMar Theater. Net als de vertolkster van enkele onderschatte carnavalskrakers vreest zij de geschiedenis in te zullen gaan als iemand die nooit zal worden geëerd. Maar nu ineens - op haar 56-ste - staat zij op het podium met een Mercur-beeldje en moeten nominaties van decennia oude tijdschriften eindelijk eens voor háár applaudisseren. En dan óók nog voor de chef van een nieuwssite van een populair vrouwenblad dat is vernoemd naar een bekende tv-presentatrice.

Ria Valk? Je bent Patty Brard.
‘Omdat?’

Ze kijkt even op. Ze friemelt aan een mandarijntje dat even later minutieus gepeld op haar bureau ligt uitgestald voor gezamenlijke consumptie. Ze kijkt nog een keer op.

‘Je bedoelt dat ik ben afgevallen?’

Je werkt aan een onweerstaanbare comeback.
Pesterig: ‘Nou, jij hebt mij een keer een dinosaurus genoemd, al in 2005 was dat. Toen werkten we allebei bij Revu. Dat was niet als compliment bedoeld. Heb je daar spijt van?’

Heerlijke eerste dertig seconden van een vraaggesprek.

Op haar hoodie staat een tekst die niet echt correspondeert met de plaats waar ze werkt: ‘Daily Paper’. Het is de naam van een hip jongerenmerk dat weer wèl aansluiting vindt bij de plek waar we nu praten: een vergaderhok in een afgetrapt noodgebouw waar de internetredactie van LINDA. kantoor houdt. Deze lege fabriekshal met tafeltjes met daarop laptops en daarachter vele jonge dames blijkt het epicentrum van de successite.

Dit is een tijdelijk onderkomen. LINDA.nieuws moest bijna twee jaar geleden verhuizen vanwege redactionele obesitas: de vrouwen en enkele heer konden niet langer gestald worden in een voormalige kazerne in Naarden, waar de redactie was gevestigd. Het LINDA.-leger heeft zich even opgesplitst en zal later dit jaar weer samenvloeien in een nieuw nabijgelegen onderkomen. Dan zitten alle LINDA.-uitgaven weer onder een dak, verderop in Naarden.

Modderman is de moederoverste van de digitale stoottroepen. Ze is dus afgevallen als gevolg van een streng anti-junkfooddieet en een straf alcoholrantsoen. En ze is fitter en alerter dan ooit. ‘Die opmerking over dinosaurus raakte me wel. Ik ben blij dat ik daarna snel ben weggegaan bij Revu’, zegt ze: ‘Ik was 42 en werd al voor oud uitgemaakt.’

Haar journalistieke rijpingsproces voerde haar langs allerlei titels. Bijna twintig jaar werkte ze bij Nieuwe Revu, in bijna alle functies, in twee periodes. Tot ze bij Sanoma de kans kreeg een lifestyle-magazine over internet te mogen starten: iLife.

Het glimblad stopt na drie nummer, omdat er - ondanks een vracht aan ringtone-adverteerders - te weinig exemplaren van werden verkocht: ‘slechts’ 20.000 stuks. Dat was minder dan de helft van de doelstelling. ‘20.000 zou nu heel veel zijn’, zegt ze terugkijkend. ‘Moet je je voorstellen. Dat je een blad maakt over internet. Dat zoiets werd bedacht hè.’

Ze heeft lang gezworven langs allerlei redacties. Ze werkte bij Veronica Magazine (adjunct), bij Margriet (chef reportage) en bij VIVA iets langer, bijna zeven jaar, laatstelijk als hoofdredacteur a.i.) Het was carrière-tijgeren bij ‘de blaadjes’ tot ze in 2014 door LINDA.-hoofdredacteur Jildou van der Bijl, haar ex-baas bij Revu, wordt gevraagd om LINDA.nieuws te komen leiden.

‘Ik heb mezelf heruitgevonden, niet tijdig, maar voortijdig. De digitale interesse was er altijd al, maar ik was te vroeg kennelijk’, zegt ze terugkijkend op haar carrière. Dan stichtelijk: ‘Tot mijn verbazing zijn er nog steeds mediabedrijven die een digitale strategie moeten verzinnen. Daar zag ik de noodzaak al snel van in, zij het op een late biologische leeftijd. Ik was 52 toen ik hier begon. En nu ben ik Hoofdredacteur van het Jaar. De eerste digitale ooit. Dat is best aardig toch?’

Waarom is de jury zo laat met het lauweren van digitale bazen?
‘Omdat internet lang als corvee werd gezien. De internetredactie was het Siberië van het tijdschrift waar je mensen naar kon verbannen die niet lekker lagen. Uitgerangeerde mensen werden daar naartoe gebonjourd. “Ga jij maar stukkies tikken op het net.” Ze barst in lachen uit: ‘Erg hè. Pas na 21 jaar. De eerste Mercur in deze categorie naar een online-titel.’

De grap is dat je helemaal niet zo’n digitale gelovige bent. Je gaf op NPO Radio 1 al eens aan lak te hebben aan allesbepalende algoritmes.
‘Ik ben heel erg geïnteresseerd in hoe de motor draait. Maar doordat ik weet hoe het technisch werkt, weet ik ook dat je niet aan alles mee wilt doen. Als je weet wat algoritmisch mogelijk is, kun je ook zeggen, maar ik wil het juist niet. Ik wil niet dat LINDA.nieuws 100 procent datagedreven is. Dat is misschien wel heel erg goed voor mijn pageviews, maar in zo’n site zit geen ziel meer. In zeker opzicht hanteer ik dezelfde principes als bij het maken van een tijdschrift. Je wilt iets anders brengen. LINDA.nieuws zou veel slimmer in elkaar kunnen steken als er een techneut op zou zitten en geen journalistieke hoofdredacteur.’

Hoeveel tijd steek je in techniek?
‘Ik lees er veel over, maar snap niet alles. Veel haal ik uit nieuwsbrieven. Ik ben een keer naar een Artificial Intelligence congres van Google in Amsterdam geweest. Daar zat ik tussen Franse, Italiaanse, Engelse en Hongaarse nerds. Van die lezingen snapte ik geen donder. Op het bord stonden formules, maar ik voelde dat het boeiend was. Wat ik dan wel aardig kan, is kijken wat je ermee kunt. De toepassingen eruit pikken waar de lezer wat aan heeft.’

Je hebt journalisten die rammen iets online en denken dan dat het klaar is.
‘Ja zo werkt het natuurlijk absoluut niet. Je moet wel een publicatiestrategie hebben, een content-visie. Ach, al die termen. Als je niet nadenkt over hoe je je verhalen online publiceert, dan ben je een schrijver die een prachtig boek heeft geschreven dat onderin de la ligt. Bij LINDA.nieuws. hebben we sinds een jaar een fulltime digital marketing manager.’

Wat trof je aan toen je binnenkwam?
‘Mensen die heel gepassioneerd hun werk deden. LINDA.nieuws publiceerde vijf à zes stukjes per dag. Die stukjes werden gepubliceerd en gingen langs twee eindredacteuren en een vormgever. Voor het geschreven en online stond was het misschien nog dezelfde dag. Niet veel sneller in ieder geval. Er werd vrij veel ingehaakt op het tijdschrift. Een strategie was er nog niet. Vier jaar later maken we veertig stukken per dag. We halen nu 1,7 miljoen unieke bezoekers per maand. 22 miljoen pageviews per maand.’

Dat bereik lag vorig jaar nog veel hoger.
‘We hebben een behoorlijke klap gehad van de algoritmische veranderingen van Facebook. Daar heeft de hele industrie last van gehad, maar dat dwingt ons om nieuwe wegen te bewandelen. We staan alweer op 20 procent groei.’

Lees je alle stukjes voor ze online gaan?
Een stukje mandarijn verdwijnt in haar mond. ‘Ik lees niet elk stukje’, zegt ze schuldbewust.

Is dat erg?
‘Ik vind het wèl erg, maar dan zou ik de hele dag aan het lezen zijn.’ Ze stelt een tegenvraag: ‘Leest een hoofdredacteur van een krant wèl de hele krant?’

Lijkt me niet.
‘Nou Philippe Remarque van de Volkskrant beweert dat hij de hele krant doorploegt. Op sommige momenten van de dag, loop ik alles wel door. Dan lees ik de eerste tien zinnen. Zo lees ik ook boeken. De eerste vijftig pagina’s, de achterflap en een paar goede recensies en dan weet ik het wel.’ Vette lach: ‘Ja, dat gaat voor mij door voor “een boek lezen”. Ik ben een fan van die Homo Deus schrijver (Yuval Noah Harari, red). Drie delen heb ik van zijn boeken. Als ik dan nog naar een podcast van die man luister, dan durf ik echt wel mee te praten.’

Mis je de wereld van de slowjournalistiek?
‘Op een of andere manier is mijn ADHD en mijn ongeduld alleen maar erger geworden en sluit die karakterstructuur beter aan bij die cumulatieve informatiestroom die nu op ons afkomt. De zorg die je vroeger moest besteden aan een journalistiek artikel is aan mij niet besteed. De grote kwestie is nu: moeten we voor goede journalistiek betalen? Omdat het zo ongelofelijk veel tijd kost om er iets moois van te maken? Maar ís dat zo?’

Goede vraag, Beantwoord hem eens.
‘Je kunt ook iets goeds maken in een betrekkelijk korte tijd. Het is maar wat je wilt zeggen. Bij Nieuwe Revu had je verslaggevers die een half jaar bij de Scientology gingen werken. Pieter Storms en Henk Ruigrok ontmaskerden een corrupte wethouder in Breda. Dat duurde een jaar. Als je die tijd omzet in geld, dat kan niet uit. Maar is dat beter dan een journalist die in één dag een fanatisch verhaal schrijft over de bitcoingekte. Het heeft te maken met tijd en met intelligentie.’

Zeg je nou dat journalisten sneller moeten werken?
‘Ja, ook. Journalistiek heeft een nieuw verdienmodel gevonden. De sponsor. Ik geef elke maand drie euro uit aan de podcast van cultuurwetenschapper Sam Harris. Hij vraagt dat omdat hij niet afhankelijk wil zijn van commercie.’

Is de journalistiek daarmee gered?
‘Het kan niet zo zijn dat journalistiek is gebaseerd op de premisse: wat vindt de consument het waard? Misschien moeten journalisten snappen dat je ook kwaliteit kunt bieden zonder dat je een jaar undercover in Breda moet gaan. In mijn tijd bij Revu hadden we ook al mensen die weken over een verhaal deden. Ik schreef snel. Als ik ‘s ochtends een interview had, was het voor mij geen probleem om dat de volgende ochtend in te leveren. Ik schep er genoegen in om met de middelen die ik heb iets moois te creëren. En je moet het verhaal zien. Op de redactie hoorde ik een paar redacteuren lachen om een Instagram-foto van Milou Deelen (de jonge feministe, red). Ze zat in een witte slip in kleermakerszit. Je zag een bloedvlek in haar kruis. Ongesteld. Dan zeg ik: “Hé meiden, daar moeten we iets mee doen. Dat is een taboe kennelijk.” Daar ben ik op afgericht hè. De connectie die je maakt tussen wat je ziet en wat relevant is, werkt ook omdat je 56 bent natuurlijk. Iets geks verzinnen blijft een feest. Overal zie ik nog steeds een stukje in.’

Taalnazi’s, onder wie Quote-hoofdredacteur Sander Schimmel­penninck, wijzen nogal eens op spelfouten op de site.
‘Dat is vervelend inderdaad. We hebben met LINDA.nieuws een appgroep waarin fouten worden gepost: “Foutje? Bedankt!”. Linda de Mol leest meer dan ik en reageert dan in die app. Op taalfouten is ze zeer gespitst. Ik sta ook wel eens terecht. Ik ben namelijk slordig en als ik haast heb dan gaat het helemaal mis. Laatst schreef ik een stukje dat we bouwden aan een nieuwe site. Linda reageerde toen in “Foutje? Bedankt!”: “Er staan hier zoveel fouten in, dit kunnen we echt niet maken.” Toegegeven: in dat stukje stonden heel veel grammaticale blunders. Het was niet nagekeken. Ik dacht: welja, de baas schrijft even een stukkie en die plempt dat in het CMS, maar ja wel zonder dat het werd nagekeken. Ik maak zinnen waarin soms drie woorden zijn weggevallen. Nu maak ik stukjes die door twee eindredacteuren worden gecheckt. Het was natuurlijk treurig-ironisch dat uitgerekend een blogje van mij door Linda werd aangemerkt als het stukje met de meeste fouten.’

En ook nog lui, zei je eens?
‘Je hebt journalisten die dagenlang in de Kamer van Koophandel contracten navlooien. Dat is niks voor mij. Ik vroeg me altijd af: wat is de essentie van dit verhaal en hoe schrijf ik dat adequaat op? Grote stappen, snel thuis. Ik kon mezelf altijd snel een mening vormen.’ Bulderende lach die echoot in het vergaderkamertje. ‘Ik wil niet zeggen dat ik nepnieuws heb verspreid, maar het zou best kunnen. Als je redelijk goed kan schrijven, heb je altijd wel een verhaal. Journalisten die niet zo goed kunnen schrijven, zijn veel nauwkeuriger. Die moeten het van de feiten hebben.’

En dan nu die bekentenissen over Freddy Heineken. Je had een innige relatie met de bierpatriarch. Die ontstond toen je tegenover hem werkte bij Revu en uitzicht had op het Weteringplantsoen waar hij resideerde.
‘Hij belde me op een dag zomaar op omdat hij vond dat er fouten stonden in een knipselmapstuk dat ik over hem had geschreven. Dat had ik ter verificatie naar hem opgestuurd. Toen mocht ik op audiëntie komen. Heel apart, zeker omdat hij nooit interviews gaf. Derk Sauer, de toenmalig hoofdredacteur, heeft me nog kleedgeld gegeven om een mantelpak te kopen. Ik had hoge hakken aan en fotograaf René Bouwman meegenomen om foto’s te maken. Toen hij me zag, zei hij: “Komt u binnen”. Zijn kantoor was helemaal leeg. Op een notenhouten bureau stond alleen een telefoon. Het klikte en we kregen een band. Ik ging wel eens theedrinken bij hem in zijn appartement, vlak achter zijn kantoor. Dan leidde hij me rond langs afgrijselijke kitsch foto’s van halfnaakte vrouwen. Hij rookte heel veel, ik rookte heel veel. We gingen ook wel eens lunchen in de PC Hooftstraat. Wat mij opviel was dat hij eigenlijk een heel eenzame man was. Zijn vrouw zat in Noordwijk, hij op kantoor in Amsterdam, maar hij verveelde zich kennelijk. Ook grappig dat-ie liever wijn dan bier dronk en geen zin had in sociale plichtplegingen. “Ik bak net zo lief thuis ‘s avonds een ei dan dat ik weer uit eten moet”, zei hij een keer. Totaal geen glamour. En hij vond het leuk om goedkope koekjes te serveren tijdens onze thee-seances.’

Was je een minnares?
‘Hij hield wel van meisjes zoals ik. 26 was ik. Knap. Ik paste precies in zijn straatje, qua leeftijd. Hij wilde heel graag met me zoenen. Op een dag nodigde hij me weer uit en moest ik me melden op zijn kantoor aan het Weteringscircuit. Daar lag op de notenhouten tafel een briefje dat hij een dutje deed in het belendende appartement. Ik moest hem wekken. Toen ik hem wakker maakte, tilde hij de lakens op. Nakend was-ie.’

En toen?
‘Hier, moet je voelen’, zei hij. ‘Egyptisch katoen, dat is beter dan zijde.’

Ja ja, en toen?
‘…zei ik: ‘Lekker zacht, kleed je maar aan.’ Vrij veel mensen dachten dat ik een relatie met hem had. Jammer voor dit verhaal, maar dát was niet zo.’

Jossine Modderman (56) is vanaf 2014 hoofdredacteur van Lindanieuws.nl. Daarvoor werkte ze bij Nieuwe Revu, Margriet, iLife, Viva en Veronica Magazine.
Hoogtepunten (in haar eigen woorden): ‘Ik heb zeker tien jaar (voor Nieuwe Revu) de meest boeiende opdrachten mogen vervullen – van entertainment-interviews (George Michael, Paul Verhoeven en Steven Seagal) tot aangrijpende buitenlandreportages. Ik was samen met 3000 internationale journalisten op 11 februari 1990 bij de vrijlating van Mandela. Ik was bij de revolutie in Roemenië, heb Gerry Adams van Sinn Fein geïnterviewd in Belfast en ik was bij zeker vijf concerten van Prince.’

1 reactie

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

  1. 1. Leon Krijnen, 30 januari 2019, 10:00

    Jossine beweert iets uit haar hoofd, en Mark Koster schrijft het op zonder het te checken:
    ‘Pieter Storms en Henk Ruigrok ontmaskerden een corrupte wethouder in Breda. Dat duurde een jaar. Als je die tijd omzet in geld’.
    ‘Misschien moeten journalisten snappen dat je ook kwaliteit kunt bieden zonder dat je een jaar undercover in Breda moet gaan.’
    In die twee alinea’s kloppen een paar dingen niet. Om te beginnen gaat het niet om Breda, maar om Bergen op Zoom. Daar nagelden Storms en Ruigrok in 1988 wethouder Stuart aan de schandpaal. Ten onrechte, volgens de rechter, die Stuart in een door hem aangespannen rechtszaak in het gelijk stelde en hem een schadevergoeding van ƒ125.000,- toewees, plus ƒ75.000,- aan inkomstenderving.
    De bewering van Modderman dat Storms en Ruigrok daar destijd een jaar mee bezig geweest zijn kan ik niet controleren, maar die valt ernstig te betwijfelen. Mijn vermoeden is eerder hooguit enkele weken, een aantal telefoontjes en een paar lunches’.

banner 1 only human

Villamedia Sluiten

Inloggen

Registreren

Vul onderstaande gegevens in voor exclusieve toegang voor NVJ-leden.