— donderdag 29 november 2012, 09:11 | 6 reacties, praat mee

Jannetje gaat, Jannetje blijft (twee keer)

Journalist Jannetje Koelewijn - ja, van de Friso-affaire - vertrok begin oktober met slaande deuren bij NRC Handelsblad. Directe aanleiding was een interview dat hoofdredacteur Peter Vandermeersch gaf aan Sven Kockelmann tijdens de Nacht van NRC (6 oktober) in Amsterdam. Vandermeersch stelde zich hierin opnieuw (als eerder in Humo) pal achter het rapport van voormalig ombudsman van de Volkskrant Thom Meens, die concludeerde dat NRC de omstreden artikelen over Friso’s brein nooit had mogen plaatsen. Zoals iedereen weet is Koelewijn inmiddels weer terug bij NRC. Een vergelijkbaar incident deed zich begin jaren ‘90 voor bij Vrij Nederland, overigens zonder dat er een conflict aan ten grondslag lag. Koelewijn nam afscheid van VN om bij de Volkskrant te gaan werken. Aan het eind van haar afscheidsfeest kondigde Koelewijn met betraande ogen aan dat ze wilde blijven, zo herinnert toenmalig VN-redacteur Max van Weezel zich. En zo geschiedde, zij het dat ze niet lang daarna alsnog naar een krant vertrok: NRC Handelsblad.

De kritiek werd Koelewijn – en haar man Kees Tulleken, die een belangrijke rol speelde in de Friso-berichtgeving – tijdens de Nacht van NRC teveel. Op hoge toon haalde het echtpaar die avond verhaal bij de hoofdredacteur in de wandelgangen van de Stadsschouwburg. De dag erop diende Koelewijn haar ontslag in met als toelichting: ‘Ik heb mijn werk netjes gedaan en ik heb niet gelogen. Een rapport (dat van Meens, red.) dat iets anders beweert, verdraag ik niet.’ Toch is Koelewijn terug bij NRC.

Volgens Van Weezel zegt het verhaal over haar afscheid bij VN meer over de sektarische sfeer destijds bij het opinieblad dan over Jannetje. ‘Weggaan deed je niet zomaar. Zelf zou ik ooit naar de Volkskrant overstappen, maar er werd gesmeekt of ik wilde blijven. Hoofdredacteur Joop van Tijn kwam me midden in de nacht bloemen brengen en deed een emotioneel beroep op me. Ik heb toen met Volkskrant-hoofdredacteur Harry Lockefeer gebeld en gezegd dat ik toch bij VN bleef.’

Bekijk meer van

Koninklijk Huis

Praat mee

6 reacties

Ance van Zoderteur, 29 november 2012, 12:16

Wat een raar stuk, waarvan het nut, de boodschap en de relevantie mij volledig ontgaan

H. Zand, 29 november 2012, 14:18

Wat een idioot verhaal. Gaat het nu over journalisten die zich erop beroepen ontzettend gewild te zijn en opgeven over de intens hartelijke sfeer in de journalistiek rondom hen heen?

VN staat al decennia lang bekend om intriges en matennaaierij - zeker de laatste vijftien jaar - als een redactie waar totaal geen collegialiteit is. En waarin redacteuren - los van journalistieke competenties - op politiek gevoel overleven. Vaak door hun collega’s een oor aan te naaien.

Het had van Weezel gesierd als hij daar eens op had gewezen. Of als hij het op had genomen voor de redacteuren in de problemen bij het NRC. Hij had wel eens een voorbeeld mogen nemen aan Geert Mak op dat punt.

In plaats van een lief verhaal is dat gewoon weer matennaaierij in wezen. En inderdaad, zoals hierboven opgemerkt: wat is in vredesnaam nut en noodzaak van oubollige zogenaamde pais en vree verhaal uit de oude doos?

JanD, 4 december 2012, 15:15

Jannetje heeft labiele trekjes, dat lijkt me nut en noodzaak van het Story-stukje van Frans Oremus.

H. van Dam, 18 december 2012, 14:31

Wat een naar en overbodig stukje van Frans Oremus over Jannetje Koelewijn, die besloot toch bij NRC Handelsblad te blijven (Villamedia magazine, nr. 20). Over haar berichtgeving na het skiongeluk van prins Friso is al genoeg gezegd, dus daar hoeven we nu inhoudelijk niet meer op in te gaan. Het optreden van de verslaggeefster in deze zaak was ongelukkig en journalistiek verre van vlekkeloos, maar veel meer valt de (adjunct-)hoofdredactie van de krant te verwijten, die die bewuste vrijdagavond verkeerde beslissingen heeft genomen.
Dat in de nasleep van wat Oremus ‘de Friso-affaire’ noemt de persoonlijke relatie tussen Koelewijn en haar hoofdredacteur zo beschadigd raakte, dat de verslaggeefster zich gedwongen zag bij NRC te vertrekken, betekende op dat moment een voor haarzelf treurige afloop van deze kwestie. Wat Jannetje later heeft bewogen op die beslissing terug te komen, gaat alleen de direct betrokkenen aan. Maar alles wijst erop, dat zowel krant als Koelewijn opgelucht en tevreden is, dat de werkrelatie is hersteld.
Niveauloos is het, dat Oremus nu teruggrijpt op ‘een vergelijkbaar incident’ van bijna 25 jaar geleden. Tijdens een etentje in ‘een chique restaurant’ ter ere van haar overstap van Vrij Nederland naar de Volkskrant kondigde Koelewijn ‘met betraande ogen’ aan, dat ze toch maar liever wilde blijven. Althans, zo herinnert de tipgever voor Oremus’ stukje, toenmalig VN-redacteur Max van Weezel, zich die avond. Wat het artikel van Oremus nu zo kwalijk maakt (ook al stond het in de rubriek OSM, die wel vaker wordt gevuld met lollig en met een knipoog bedoelde stukjes), is dat een destijds in jeugdige onbezonnenheid te snel genomen beslissing in direct verband wordt gebracht met wat zich tientallen jaren later heel pijnlijk rond Koelewijn en NRC heeft afgespeeld. Van ‘een vergelijkbaar incident’ is in het geheel geen sprake.     
Wat Van Weezel zich trouwens ook nog heel goed weet te herinneren, is dat er bij een dreigende overgang van hem naar de Volkskrant ‘werd gesmeekt of ik wilde blijven. Van Tijn kwam me midden in de nacht bloemen brengen en deed een emotioneel beroep op me’. Deze ijdeltuiterige toevoeging is net zo irrelevant als het hele verhaal van Oremus, dat niet minder is dan een onnodige trap na aan Jannetje Koelewijn. En tenslotte, de rol van Van Weezel als informant is bepaald niet chique en collegiaal te noemen.
Harry van Dam

Ance van Zoderteur, 19 december 2012, 12:18

“Vragen als: vind Jannetje Koelewijn bij nader inzien dat ze toch heeft gelogen, of heeft hoofdredacteur Peter Vandermeersch afstand genomen van de conclusies van het rapport?”

Dit vind ik een zeer terechte en inhoudelijk interessante vraag - veel interessanter dan een welles-nietes verhaal, maar in het bovenstaande stuk komt hij niet als zodanig naar voren

H. van Dam, 20 december 2012, 15:18

Beste Frans Oremus,
Heel erg ben ik voor humor. Ik lach me graag helemaal slap en heb geloof ik ook wel gevoel voor de meer subtiele vormen van humor, zowel verbaal als schriftelijk. Maar om het stukje over Jannetje Koelewijn moest ik helemaal niet lachen, ook niet glimlachen. Ik vond het helemaal niet leuk. Dat kan best aan mij liggen; de humoristische component in de tekst is dan helemaal aan me voorbij gegaan. Wat dan overblijft, is toch echt niet meer dan een onaardig, acollegiaal en overbodig verhaal. Je hebt natuurlijk alle recht je bijdrage te verdedigen, maar opvallend is wel dat je daarbij uitsluitend zakelijke, inhoudelijke argumenten hanteert, terwijl het stukje kennelijk humoristisch was bedoeld. Je vraagt om een soort kader; wanneer kun/mag je humor wel of niet toepassen? Ik zou zeggen: als er geen aanleiding of noodzaak voor is (en daarvoor hoef je de lat helemaal niet zo hoog te leggen, er mag gelukkig veel), probeer dan niet lollig te doen ten koste van een ander. En nog een advies: kies bij het schrijven voor ironie/humor óf voor een feitelijk verhaal, een betoog met argumenten. Maar haal die twee stijlvormen niet door elkaar. Dat is nogal verwarrend voor de lezer.
Met vriendelijke groet,
Harry van Dam

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur

Linda Nab
Redacteur

Lars Pasveer
Redacteur

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur

Anneke de Bruin
Vormgever

Marc Willemsen
Webontwikkelaar

Vacatures & advertenties

redactie@villamedia.nl

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.