— dinsdag 3 maart 2009, 16:04 | 9 reacties, praat mee

Hoe ziet de toekomst eruit?

En dan zit je er middenin: een echtgenoot (54) op-en-top journalist van een regionaal dagblad, een zoon (28), bevlogen journalist bij een ander regionaal dagblad en een schoondochter (21) die volgende maand haar HBO-diploma journalistiek hoopt te behalen. Daar zit je dan: een man die na 33 jaar baan kan verliezen, een zoon die zijn zevende (!) contract in zes jaar straks niet verlengd ziet worden en een schoondochter die volgende maand haar HBO-diploma Journalistiek hoopt te halen. Waar gaat het heen?

Regionale journalistiek is álles voor mijn man. Hij lééft ervoor, dag en nacht. Hij droomt er zelfs van. Hij moet er niet aan denken vóór zijn 67e te (moeten) stoppen. Na zoveel jaren geniet hij nog van elk stukje van hem dat in de krant verschijnt. Geen diploma, nee, dat werd nog niet gevraagd in die tijd. Hij is er gewoon ingerold. Dat kwam vaker voor als je schoolkrantredacteur was geweest. Van lokaal journalist ging hij vanzelf hogerop: regioredacteur, eindredacteur en chef van een regioredactie. En nu alweer bijna 25 jaar bij dezelfde krant…

Geen wonder dat onze zoon geïnfecteerd werd met dit virus. Hij voltooide wél een journalistieke opleiding. Een regioredactie, net als pa, dat leek hem het einde. Verslaggeving van raadsvergaderingen, spannende middenstandsperikelen, het ongewone van de gewone man op straat. Geweldig! Maar banen in de regionale journalistiek lagen niet voor het oprapen. Toch mocht hij er één jaar van proeven, omdat een verslaggever een ‘sabbatical’ nam. Hij smulde ervan. Blijven zat er niet in. Ze hadden hem er graag willen houden, maar er was een banenstop. Na dat jaar solliciteerde hij bij een stadskrant als jonge redacteur en werd hij aangenomen. Hij genóót, iedere dag weer. Hij bracht het zelfs tot chef-redacteur. En dan…. na drie jaarcontracten een vást contract. Schitterend natuurlijk, maar zo’n jonge ‘hond’ wil verder komen in het vak, toch?

En dan op een dag: Bingo! ‘Regionale krant zoekt jonge journalist’. Ambitieus zegt hij een vaste (!) baan op voor .... jawel, wéér een jaarcontract. Hij wil verder komen, dus hij durft dit aan! Een tweede jaar, wéér een jaarcontract. Dat gaat de goede kant op. Straks een vast contract en dan eindelijk een eigen huisje kopen en uit die verbouwde garage van 20m2. Niet dus.

Ook bij deze regionale krant staan er nu banen op de tocht. Zijn contract zal straks niet worden verlengd…...Bij de pakken neerzitten? Geen sprake van. Vóórdat het contract afloopt zet hij alles op alles om in het vak te blijven, want dat is zó mooi! Opnieuw een baan gevonden, weer een stadskrant. Geweldig! Hij gaat er binnenkort weer voor! En opnieuw een contract, nu zelfs maar voor een half jaar…. ‘Mam, het vak is zo verschrikkelijk gaaf!’. Ik kijk naar mijn twee ‘jongens’. Gepákt door het schitterende vak van journalist. De straat op, de krenten uit de pap halen, primeurs in de wacht slepen. Nog steeds staan ze ‘s morgens fluitend op en tikken hun stukjes vaak tot diep in de nacht. Ze genieten ervan. En als moeder en echtgenoot geniet ik mee.

En mijn levenslustige, ambitieuze schoondochter van 21 jaar? Volgende maand staat zij met haar diploma te trappelen bij de poort van journalistiek Nederland. Maar wie zit op haar te wachten? Gelukkig heeft ze een goed stel hersens en gaat ze in september aan de universiteit Communicatiewetenschappen maar verder studeren. Een studie waarvoor ze zich trouwens in de schulden moet steken, want ze heeft vier jaar studiefinanciering door de HBO-opleiding opgesnoept. En ze wil ook zo graag nog haar rijbewijs halen…

Hoe zal het in de toekomst gaan met mijn geliefden en hun geliefde vak journalistiek? Ik kijk naar mijn ‘mannen’. Ze hebben gelukkig vertrouwen in zichzelf. Met plezier blijven ze, dag in dag uit, hun stukjes schrijven in de krant. En mijn lieve schoondochter heeft met haar universitaire papiertje straks heel misschien een streepje voor. Wie zal het zeggen?

Annemarie is een pseudoniem. De echte naam van de auteur is bij de redactie bekend.

Bekijk meer van

regionale journalistiek

Praat mee

9 reacties

Pauline, 3 maart 2009, 21:12

Heel vervelend Annemarie, maar ik ben van mening dat je voor de zekerheid niet voor dit vak moet kiezen. Het gaat in alle branches moeilijk en wij zijn daar helaas geen uitzondering op.

Je schoondochter hoeft zich denk ik het minst zorgen te maken. Ja, erg jammer van die stufi, maar kom op! Ze heeft een HBO-opleiding en dan moet je het zelf zien te redden. Een studie CW is een luxe, een keuze. Als ze het zich niet kan permitteren, moet ze het niet doen.
En haar rijbewijs… Ach… je kan niet alles hebben. Want daarna wil ze een autootje en och, dat huis van je zoon moet natuurlijk ook gezellig worden ingericht.

Ik begrijp je angst en frustratie, maar zie het in perspectief. Als je zoon en schoondochter echt zo besmet zijn met het virus, komen ze er wel. Desnoods via een baan als bedrijfsjournalist of beginnen ze als freelancer om feeling te blijven houden met het vak. Je zoon kan zich overigens ook vestigen als kunstenaar á €450,- per maand, met de mogelijkheid lekker bij te verdienen als freelance journalist.

Met je man leef ik meer mee. Ik hoop van harte dat hij zijn baan kan behouden of anders positief genoeg is om het als een voordeel te zien. Na zoveel jaren ervaring is hij de ideale voorlichter, adviseur of interim-chef.

Geloof me, ik heb er ook jaren over gedaan om te komen waar ik nu ben. Het waren een aantal magere jaren, ook zonder rijbewijs of zekerheid. Maar als je iets écht wilt en je er ook voor de volle 100% voor wil gaan, komt het allemaal goed.

Petra, 4 maart 2009, 13:34

Tip voor de schoondochter: als je wil gaan studeren, neem dan een inhoudelijk vak. CW is goeddeels meer van hetzelfde, en nog ff en we kunnen de straten plaveien met cw’ers. Maar iemand die veel weet van een onderwerp heeft veel betere kansen in de journalistiek.

Jan, 4 maart 2009, 17:49

Ook ‘moeders’ kan een leuk stukje schrijven! Iemand die een vaste baan laat schieten om regiojournalist te worden heeft oogkleppen op. Als je in deze tijd toch nog communicatiewetenschappen gaat studeren, moet je ook niet zeuren. Ga iets doen waar echt behoefte aan is en schrijf ‘s avonds een leuke bestseller…

Hans Roodenburg, 5 maart 2009, 15:56

Een mooie mening over de ‘krantencrisis’. Maar waarom dit allemaal anoniem moet, ontgaat mij en maakt het hele verhaal uiterst zwak.

Peter Craghs, 5 maart 2009, 17:49

Voor je man het ergst, Annemarie, als hij op straat zou komen te staan. Hij heeft immers al jaren mogen genieten van dit mooie vak, en kan niet meer zonder. Voor de jongere generatie ligt het iets anders. Wie, zoals jouw zoon, een vaste baan wist te veroveren, had in deze tijd wel kunnen bedenken dat ambities ten onder kunnen gaan aan een sprong in het ongewisse. Daar staat tegenover dat jongeren mogelijk toch wat meer kansen kunnen pakken dan de ouwe rotten in het vak, die afgedankt worden. Ik schrik van je verhaal dat een duidelijk beeld geeft van het zware weer waarin veel collega’s - helaas, helaas -in dit tijdgewricht terecht kunnen komen. Een tijd waarin hele concerns als het ware ‘de grens over getrokken worden’ omdat ze het anders wellicht niet zouden redden.

reinske, 5 maart 2009, 19:41

er is altijd wel werk in de journalistiek, alleen de wereld verandert en helemaal op het gebied van communicatie en info voorziening. De tijden dat mensen alleen het Utrechts Niewsblad lezen zijn nu eenmaal voorbij. Tips voor alle partijen: blijf altijd open staan voor nieuwe ontwikkelingen, wees innovatief en onderscheid jezelf van de rest.
Kijk wat je op online gebied kan betekenen.
Webredactie is ook journalistiek en er is altijd werk in te vinden. Combineer desnoods vaste baan met je passie.
Schoondochter kan idd beter een specialisatie studie doen die ze later kan combineren met journalistiek. CW is heel algemene studie en nb studeren er jaarlijks veel cw meisjes af.
Focus, sluit je oren voor al het kredietcrisis geneuzel en -zoals barry stevens zegt-: ‘vooral doorgaan.’ suc6

Nick, 6 maart 2009, 11:25

Tja, survival of the fittest zullen we maar zeggen. Het is natuurlijk erg vervelend dat uw man wellicht zijn baan kwijtraakt. Aan de andere kant komen uw zoon en schoondochter nergens aan de bak omdat mensen als uw man vaak de hand boven het hoofd wordt gehouden. Als hij echt echt goed is, ontslaan ze hem niet. Maar als er jongere honden staan te trappelen die nu al met frissere en betere ideeen komen… tja…

Hans Berkhout, 9 maart 2009, 09:47

Ben het met Hans Roodenburg eens. Welke journalist(e) gaat er schuil achter deze bijdrage!!! Ik had vroeger ook een (behoorlijk succesvolle) rubriek die ik op deze manier schreef. Maar dat is 20 jaar geleden toen lezers er nog niet zo doorheen prikten.

Olivier, 9 maart 2009, 22:52

Wat een onzettend jankverhaal… Als je toch ziet dat elke reorganisatie iets dichter bij jouw bureau komt, ga je toch zelf ook nadenken? Moet ik niet eens iets anders gaan doen? En als zoonlief; zou ethtermedia voor mij niet meer toekomst hebben? Of internet? Punt is gewoon dat de media veranderen. Er zal altijd behoefte blijven aan journalisten. Je moet alleen niet in de illusie blijven dat we net als in de goede oude tijd allemaal krantje kunnen blijven spelen. Er zal een kleine groep actief blijven in de dagbladpers. Andere collega’s zullen elders werk moeten zoeken en kunnen daar ook boeiende loopbanen opbouwen. Kwestie van met je tijd meegaan.

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur

Linda Nab
Redacteur

Lars Pasveer
Redacteur

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur

Anneke de Bruin
Vormgever

Marc Willemsen
Webontwikkelaar

Vacatures & advertenties

redactie@villamedia.nl

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.