Einde van een ‘techie’-tijdperk

Terwijl het tweetal zelfstandig door de straat banjerde en op verkenningstocht gingen (en alle stokken die ze vonden mee naar huis sleepten), stond ik zenuwachtig uit het raam te kijken. Ze komen vast terug, maar ze waren toch al vijf minuten weg!

Andere ouders op het schoolplein hebben daar een oplossing voor. Sommigen doen hun kinderen een horloge met een gps-sensor om, zodat ze de kinderen altijd en overal via hun telefoon kunnen volgen. Anderen naaien zo’n sensor in hun jas, omdat ze ook wel weten dat jonge kinderen niet per se heel netjes omgaan met hun spullen.

Die drang probeer ik te onderdrukken. Want zoals je al snel genoeg leert als je je veel met technologie bezig houdt: alles heeft een schaduwzijde. Een gps-sensor is handig, maar kan in theorie ook door derden uitgelezen worden. Vanwege die altijd aanwezige schaduwzijde heb ik twee verhuizingen geleden al mijn domotica / smart home gadgets achtergelaten.

Techniek is mooi, ik gebruik het dagelijks in mijn werk en probeer op deze plek lezers er al zes jaar lang van te overtuigen toch vooral heel veel met technologie, tools en gadgets te experimenteren. Maar waar ik op werkgebied de ‘tech boy’ ben, probeer ik tech privé niet al te veel te gebruiken. Ik ben daarin niet alleen: ik ken bijna geen enkele ‘techie’ die bijvoorbeeld herkenbare foto’s van zijn kinderen op sociale media plaatst.

Wat ik met mijn kinderen probeer (ze proberen wat meer los te laten), dat doe ik nu ook met tech als onderwerp. Deze column verschijnt vanaf nu niet meer eens per twee weken, maar eens per vier weken. Hetzelfde geldt voor de Villamedia Tooltip-video’s. Vanaf 1 mei ga ik me wat minder richten op tech en ga ik bij de NVJ onderzoek doen naar de journalistieke arbeidsmarkt. Over dat onderzoek, en ook over andere leuke dingen, blijf ik schrijven voor Villamedia. Jullie zijn dus nog niet helemaal van me af.