website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Een moeilijk maar mooi vak

Boudewijn Geels — Geplaatst op maandag 1 mei 2017, 14:00

© Truus van Gog

Opinie De rapportcijfers waren het lastigst. Ze moesten geen totale flauwekul zijn, maar waren wel tongue in cheek bedoeld. Dus gaf ik christenhunk Arie Boomsma een 8 voor ‘integer kijken’. Boudewijn Geels deelt voor de laatste keer uit.

Joost Niemöller, die er nogal opmerkelijke ideeën over de gekleurde medemens en de verknipte historicus David Irving op na houdt – en bij wie vergeleken Geert Wilders een blij ei is – had ik in februari een 9 voor ‘onthutsende uitspraken’ en een 10 voor ‘pessimisme’ toebedeeld. Doordat abusievelijk een oude versie was blijven staan, prijken er echter slechts een 8 en een 9 op het schoolbord. Helaas, want ironie kun je er niet dik genoeg bovenop leggen. Toen ik Annabel Nanninga een 2 voor ‘pleasen’ gaf, concludeerden sommige lezers dat Nanninga wat mij betreft méér moet pleasen. Quod non.

Het eindcijfer boven deze stukjes was simpelweg de som der delen gedeeld door vier. Als mijn pet die dag iets anders had gestaan, had Niemöller een 1 voor ‘subliem onderbouwde uitspraken over raciale kwesties’ en een 0 voor ‘optimisme’ gekregen.
Soms werd ik aangesproken op journalistenborrels: ‘Is het niet aanmatigend om cijfers uit te delen aan je collega’s?’ ‘Grotesk zelfs!’, antwoordde ik dan. ‘Maar het is een column. Je wordt geacht de knipoog te herkennen.’
Meestal ging dat goed. En dus ben ik bijna drieënhalf jaar doorgegaan. Maar nu is het genoeg.

Van hoofdredacteur Dolf Rogmans kreeg ik begin 2014 de vrije hand om wie of wat dan ook de hemel in dan wel aan flarden te schrijven. Daar dank ik hem voor. Om vast te stellen of ik ergens spijt van heb, las ik een aantal afleveringen terug.

Mijn eerste column ging over het sleets geworden Pauw & Witteman. Ik stelde voor om Jeroen Pauw het alleen te laten doen. Maar dan moest hij zich niets meer aantrekken van de kijkcijfers. Fuck Humberto Tan, zogezegd. ‘Wil Pauw maar één gast? Sta het hem toe’, schreef ik. ‘Heeft die gast maar twee google-hits? Dan zorgt Jeroen wel dat het er een dag later tweeduizend zijn. En zo niet, dan twitteren we gewoon dat P&W toch beter was.’

Inderdaad ging Pauw soleren, maar is zijn programma inderdaad beter dan Pauw & Witteman? De ene avond wel, de andere niet, is mijn analyse. Ik merk dat ik minder vaak kijk dan toen. Mede omdat ik Jeroen spannender vond als de onberekenbare bad cop naast de keurige Paul Witteman dan als de solo-host die iedereen aan tafel toch een beetje te vriend moet zien te houden.

Ook schreef ik over Voetbal International. Daar waren bulldozer ­Johan Derksen en fijnschrijver Michel van Egmond inmiddels afgezwaaid. Helaas is de pap anno 2017 nog dunner dan in 2014. Ik herken de cyclus van de laatste weekbladjaren van HP/De Tijd: dalende oplage = minder (advertentie-)inkomsten = minder redacteuren = minder tijd voor onderscheidende verhalen = meer opzeggingen, enzovoorts. En dan wel de abonnementsprijs verhogen van 120 naar 150 euro per jaar, zag ik onlangs op mijn bankafschrift. Maak er dan inderdaad, zoals al min of meer is aangekondigd, maar een maandblad van.

Zo’n frequentie zou voor Nieuwe Revu ook beter zijn, schreef ik drie jaar geleden. Dat vind ik nog steeds. Maar nu moet ik oppassen, want ik doe wel eens iets voor dat blad, en wij journalisten zijn absoluut niet minder snel gekwetst dan andere beroepsgroepen. Rogmans heb ik destijds dan ook voorgesteld om deze rubriek ‘Geels pleegt zelfmoord’ te noemen.

Nu denk ik: zou Rogmans in de veronderstelling hebben verkeerd dat er een réchtse column in zijn blad stond? In dat geval moet ik hem teleurstellen: ik ben nog steeds links. Alleen kan ik weinig met wensdenkers. Totdat de oude Willem Drees is herrezen, stem ik dus meestal mokkend op die amorele makelaarspartij van Mark Rutte. Liefst op allochtone vrouwen die zich hebben ontworsteld aan religieuze dwingelandij, zoals Ayaan Hirsi Ali en Dilan Yesilgöz.

Vaak kwam ik in de verleiding te schrijven over verkeerd begrepen solidariteit. Zo was er een sympathieke radiopresentatrice die, omdat ze ontzettend tegen racisme is (ben ik ook), gretig een merkwaardige, boze column over onderzoek naar shariarechtbanken retweette. De uitkomsten van dat onderzoek waren verontrustend. Dat beviel de columnist en de presentatrice niet, want kritisch onderzoek naar shariatoestanden = islamofobie = racisme, kennelijk. Maar dát stuk schreef ik niet. Geen zin in bonje met de presentatrice, die ik graag mag (en die ik dus geen confrontatie met een shariarechter gun) en van wie ik weet dat ze het goed bedoelt.

Dat geldt trouwens voor alle collega’s die ik de voorbije jaren heb besproken. We hebben een moeilijk, maar mooi en belangrijk vak en we proberen er uiteindelijk allemaal het beste van te maken. Iets dat we nog wel eens vergeten als we elkaar kampjes- en clubjesgewijs de hersens inslaan op Twitter.

Deze columnist stopt dus met uitdelen. Ik ben geen journalist geworden om mijn collega’s de maat te nemen.

Bovendien wil ik graag een paar vrienden overhouden.

1 reactie

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

  1. 1. J.C. Roodenburg, 1 mei 2017, 20:54

    Prachtig! Ik probeer met minder vilein nog steeds de linkse en rechtse collega’s de hersenpan in te slaan. In het journaille zijn er cowboys, serieuze journalisten, pessimisten en optimisten. Mar ik heb in mijn lange carrière (72 jaar) ook corruptie, jawel van journalisten, meegemaakt. Ik ben ook al oud genoeg geworden om mij niks meer aan te trekken van collega’s in ons vak. Als zij mij niet meer mogen, mag ik hen ook niet. In die volgorde. Zakelijk moet je wel met elkaar om kunnen gaan en vaak respect hebben voor elkaar. Tenminste als zij niet corrupt zijn…

OnlyHuman