Door openheid over haar pro-choice standpunt sloeg Mandy Meijer een brug met anti-abortusorganisaties

Toen ik in mei 2025 bij mijn werkgever De Telegraaf met de pitch kwam voor een podcastserie over abortus, had ik er een hard hoofd in dat ik dit project zou mogen maken.

Het riep de vraag op: “Maar abortus is in Nederland toch goed geregeld, is zo’n podcastserie dan wel nodig?” Het was een goede vraag. Maar helaas is het zelfbeschikkingsrecht niet zo goed beschermd als het lijkt. En ja, aandacht voor dit onderwerp is nodig. En juist voor deze krant, met voor een groot deel conservatieve lezers, kan de aandacht hiervoor erg waardevol zijn.

Ik ben zelf het product van een onbedoelde zwangerschap die had kunnen eindigen in een abortus als mijn moeder had geweten dat ze die optie had. Maar dat wist ze niet, en ik groeide op met een alleenstaande ouder. Daarmee raakte ik al in mijn jeugd bekend met alle uitdagingen van het krijgen van een ongepland kind. Ik ben zelf dus absoluut vóór het hebben van een vrije keuze.

Waar ik had verwacht dat mijn sterke mening misschien het maakproces zou bemoeilijken, bleek het juist waardevol. Ik speelde open kaart met de tegenstanders van abortus over waar ik stond en ondanks dat we het niet eens werden, was mijn persoonlijke achtergrond een waardevol startpunt voor conversatie. Eén medewerker van Stichting Schreeuw om Leven vroeg mij: “Maar waarom zouden we dan niet focussen op het leven van alleenstaande moeders verbeteren, in plaats van het makkelijker maken om de zwangerschap af te breken?”

Ik beantwoordde dit met mijn eigen vraag: “Maar als de vrouw in kwestie het kind simpelweg niet wil, wil je haar dan dwingen de zwangerschap uit te dragen?” Ik kwam erachter dat het niet zo zwart-wit is. Je kan geen voorstander van abortus zijn en tegelijkertijd wel een voorstander voor vrije keuze.

Ik ben niet van mening veranderd door deze gesprekken. Maar ik begrijp nu wel dat er twee verschillende lijnen zijn: Er is de oprechte bezorgdheid van mensen die geloven dat abortus moord is. Maar er is ook de politieke polarisatie op alle gender-gerelateerde onderwerpen. Om die reden gaat mijn podcast niet alleen over het verbindende gesprek, maar ook om aandacht vragen voor de praktijken van een stichting als Civitas Christiana. Hun campagnes bestaan grotendeels uit het verspreiden van desinformatie met het doel om onderwerpen zoals abortus in de taboesfeer te houden.

Ik weet niet of het me gelukt is om het conservatieve publiek van De Telegraaf aan te spreken door het onderwerp persoonlijk te maken. Wat ik wel weet is dat ik de verbinding heb kunnen vinden met een ander geluid tijdens het maken van de podcast. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik de grens trek bij ‘Vrouwen moeten hun benen maar bij elkaar houden om geen kinderen te krijgen’. En ik hoop dat ook conservatieve luisteraars het met me eens zijn, dat dit geluid niet meer van deze tijd is.