De mooiste dag
De vraag kwam als donderslag bij heldere hemel: of ik de nieuwe bruiloftrubriek wilde schrijven. Ik schrok, fronste mijn wenkbrauwen, knipperde drie keer en vroeg me af of ik deze vraag met ‘nee’ kon beantwoorden. Voordat deze gedachtegang volledig was afgerond, rolde het antwoord al over mijn lippen. ‘Natuurlijk wil ik dat, leuk.’
Net wat voor mij, een bruidsrubriek. Ik ben nogal een nuchter type, maar ga een uitdaging niet uit de weg. In deze opdracht zaten een paar interessante leerpunten, zoals het verbeteren van enthousiast stemgebruik, warmte uitstralen, me verplaatsen in andermans belevingswereld, een stukje human interest zeg maar.
Dus ik op pad om wedding wonderland te verkennen. Van trouwjurkinkopers via babsen, bruidsfotografen, trouwlocaties naar weddingplanners. Zelfs de trouwbeurs was onderdeel van mijn oriëntatieronde. ‘U gaat trouwen? Van harte!’, zei de ringenverkoopster naast de entree van de beurs. ‘Uhm, nee ik…’ ‘Ah natuurlijk, u oriënteert zich vast zodat u er klaar voor bent wanneer u wordt gevraagd?’ Daar eindigde mijn tour.
Mijn gloednieuwe netwerk hielp me al snel aan verse bruidjes die over hun grote dag vertelden. Aan mij de dankbare taak de verhalen terug te brengen tot verslagen van 150 woorden. En zo hang ik dan wekelijks aan de lijn, meestal op speaker zodat beide wederhelften mee kunnen praten. In de speaker-echo hoor ik mijn eigen stem: ‘Oké, ja, uhu.’ Dat kan opgewekter, denk ik regelmatig, je hebt het nota bene over de mooiste dag van hun leven. ‘Dat was vast heel bijzonder’, probeer ik. Het kost me de grootste moeite om in de roze wolk van het bruidspaar mee te zweven, maar als ik na een paar minuten eindelijk de juiste toon te pakken heb, gaat het als een tierelier. Want wie praat er nou niet graag over de mooiste dag van zijn leven?
Ik moet vooropstellen dat er veel mooie verhalen tussen zitten, maar de clichés kan ik niet meer horen. Helaas weet het type bruidzilla-achtige control freak ze er in rap tempo uit te persen. ‘Het klinkt misschien cliché, maar het was echt de mooiste dag van ons leven, hè schat?’ Of een van mijn persoonlijke favorieten: ‘De dag ging in een roes voorbij.’ En verder was het feest fantastisch want er werd gedanst. Het hoogtepunt was het moment dat de bruidegom de bruid voor het eerst zag. Alle spanning viel van hen af toen het ja-woord was gezegd. En ongeacht het ‘vanuit ouderlijk huis trouwen’, de limousine, het kasteel, de formele receptie met torenhoge bruidstaart en het gehannes met dag-diner-receptie-ceremonie en of feestgasten, hadden ze naar eigen zeggen vooral geen traditionele bruiloft. ‘We wilden het echt op onze eigen manier doen, zodat de bruiloft een persoonlijk tintje kreeg.’ Zie daar maar chocola van te maken week in week uit.
Praat mee