website over journalistiek

x

Villamedia heeft een app

 

Exclusieve inhoud Sluiten

Een NVJ-lid heeft dit artikel met je gedeeld. Gratis een maand alles lezen? Klik hier.

Een NVJ-lidmaatschap geeft je recht op:

  • Persoonlijk advies
  • Juridisch advies & rechtsbijstand
  • Perskaart
  • Korting op cursussen
  • Villamedia magazine

Word lid Verder lezen

Charles Groenhuijsen is optimistisch, behalve over de media

Jeroen Sprenger — Geplaatst op Friday 24 November 2017, 11:42

Opinie Zo optimistisch als de ‘vrolijke dwarsligger’ Charles Groenhuijsen in zijn boek ‘Optimisten hebben de hele wereld’ is over velerlei maatschappelijke ontwikkelingen, zo somber is hij over de bedrijfstak, waarin hij al zo’n 40 jaar zijn brood verdient. “De kracht van het businessmodel van traditionele media verdampt in razend tempo. Het vertrouwen van burgers in de gevestigde journalistiek daalt en is op een historisch dieptepunt beland. Ze naderen hun kodak-momentje, ze hebben het bordje ‘Doodlopende weg’ gemist.”

Groenhuijsen geeft daarmee te veel aandacht aan de schaduwkanten en vergeet dat in evenwicht te brengen met wat er werkelijk gaande is. Eén van zijn vele voorbeelden ontleent hij aan Rutger Bregman van De Correspondent. We worden overspoeld, signaleert hij, met berichten over vechtpartijen, bestormingen en scheldkanonnades naar aanleiding van de komst van asielzoekers.

“Ik heb geen voorpagina gezien over een bijeenkomst waar bewoners rustig met elkaar in gesprek gingen. Of over het zoveelste burgerinitiatief voor vluchtelingen.”

Goed nieuws is geen nieuws, is het aloude journalistieke adagium. Groenhuijsen overlaadt zijn lezers met tal van voorbeelden over recente ontwikkelingen die na een aanloopje in zijn ogen niet meer te stuiten zijn, over hun ‘tipping point’ heen zijn.

Zoals eerder aartsvaders van de futurologie Fred Polak in bijvoorbeeld De nieuwe wereld der automatie (1958) en Chriet Titulaer in Huis (1989) en Kantoor van de toekomst (1991) schetst hij prachtige horizonten en levert nog een schatting van de financiële voordelen ervan.

Hij kan de verleiding niet weerstaan ze bij elkaar te tellen. “Zo’n €170.000 miljard. Dat is meer dan tweemaal de huidige wereldeconomie.” Relativerend voegt hij eraan toe: “Dit bedrag is een grove indicatie.”  Maar dit mooie nieuws krijgen we in de traditionele media niet te lezen.

Het is verleidelijk alle voorbeelden kritisch na te lopen. Ik beperk me tot één. Groenhuijsen schetst de opbrengst van meer vrouwen op de arbeidsmarkt. “Een bescheiden rekensom komt uit op €10.000 miljard. No small change…”

Maar is het nu zo dat vrouwen die niet in het arbeidsproces zitten, niets toevoegen? De economische waarde van hun inzet in huishouden en opvoeding wordt pas economisch zichtbaar als kinderopvangmedewerkers en schoonmakers dat werk gaan overnemen. Niets mis met meer vrouwen meer aan het werk, maar wel met Groenhuijsens verlies- en winstrekening.

De reeks rooskleurige technologische ontwikkelingen voelt bijna net zo wee aan als de eveneens eindeloze klaagzang over de somberheid van de traditionele media. Voor hen heeft Groenhuijsen slechts één half lichtpuntje.

“Consumenten betalen wel voor online kwaliteit: The Economist doet het heel goed. Kwaliteitskranten als New York Times en Wall Street Journal ook. En in Nederland De Correspondent.” Voor het overige ziet Groenhuijsen “Nederlandse dagbladen goede dingen doen maar geen model hebben gevonden zonder print als bedrijf te overleven.”

Hoop heeft hij er ook niet op. “Nou ja, dan maar niet. Creative destruction weet u nog? Ook dát is een Tipping Point.”

Charles Groenhuijsen, Optimisten hebben de hele wereld, 96 redenen om opgewekt naar
De toekomst te kijken. Einstein Books, Den Haag 2017, 371p, hardcopy €20,-, smartbook (prijs onbekend)

3 reacties

Om te reageren moet je een Villamedia Account hebben en moet je eerst ingelogd zijn.

  1. 1. Charles Groenhuijsen, 25 November 2017, 12:41

    Flauw flauw: “Niets mis met meer vrouwen meer aan het werk, maar wel met Groenhuijsens verlies- en winstrekening”, schrijft Jeroen Sprenger.
    Het is niet mijn berekening maar die van onder meer McKinsey. En ik heb alle bronnen online gezet.              http://www.chgroenhuijsen.com/?p=2330  Had je dat onderzoek nagekeken, Jeroen?  Ja, toch? Maar hoe kom je dan tot je conclusie? McKinsey doet precies wat Jeroen suggereert in het door mijn geciteerde onderzoek: Kijken wat de méérwaarde is van (betaald) werkende vrouwen.  Ik ben zorgvuldiger met mijn info dan mijn zurige recensent.

  2. 2. JJC Sprenger, 27 November 2017, 11:13

    Charles Groenhuijsen demonstreert de lichtgeraaktheid van ‘de traditionele media’ zo gauw er kritiek wordt geleverd. Hij maakt er dus toch meer onderdeel van uit dan hij in zijn boek doet voorkomen. “Op zijn best 50 procent van de vrouwen wereldwijd participeert nu op de arbeidsmarkt”, schrijft hij, al of niet ontleend aan een McKinsey-rapport. Mijn stelling is, dat mag zo wezen, maar ook die andere 50 procent levert arbeid, maar dat wordt nergens economisch gewaardeerd. Als die wel op de arbeidsmarkt komt, dan komt die waarde pas tot uitdrukking doordat anderen dat werk - zorg, opvoeding, huishouding - wel betaald gaan doen. Een echt weerwoord van Charles hoort dus niet te zijn dat hij mij het bos van de biljoenen dollars (waarom niet gewoon euro’s)  instuurt, maar daar voor mij en alle andere lezers het twijgje plukt en toont dat McKinsey wel - anders dan ik vermoed - de kosten van de vervanging van onbetaalde door betaalde arbeid heeft meegenomen.

  3. 3. Charles Groenhuijsen, 27 November 2017, 17:25

    “In a “full potential” scenario in which women play an identical role in labor markets to that of men, as much as $28 trillion, or 26 percent, could be added to global annual GDP by 2025. “
    Als je het beter weet dan de opstellers van dit rapport moet je met argumenten komen.
    http://tinyurl.com/ycpsb93n 
    Ik ben niet lichtgeraakt, wél licht verveeld over niet je huiswerk doen.
    Als er iets mis is met mijn winst- en verliesrekening moet je dat aantonen.