Arvid van der Wolf (1950 - 2009)

Na een korte, heftige periode waarin diepe angsten en uiterste wanhoop zijn verder zo rijke leven opeens overschaduwden, besloot mensen-mens, echtgenoot, vader en journalist Arvid van der Wolf (58) op 31 maart dit jaar de regie over het einde van zijn leven in eigen hand te nemen. Verbijstering, ongeloof, verdriet overheersen maar tegelijkertijd is er het respect, het begrip voor de keuze die Arvid uiteindelijk maakte en die hem bevrijdde.

Al jaren voordat er sprake was van een internationale kredietcrisis hekelde de linkse, vrijdenkende en diepzinnige Deventenaar de vele uitwassen van het kapitalistische systeem. Al jaren voordat tijdschriften als Happinez en (tv) rubrieken als Hart en Ziel opgang maakten, was Arvid van der Wolf – ook journalistiek –  bezig met spiritualiteit en verdieping in de breedste zin.

Hij was, hij is en hij blijft mijn beste vriend en collega. Bijna veertig jaar was hij journalist, eerst bij de Zwolse Courant, later bij Kluwer’s Couranten Bedrijf, de Oostelijke Dagbladen Combinatie, Wegener. Honderden, duizenden artikelen schreef hij over beter, ander onderwijs, gezondheidzorg, een rechtvaardiger maatschappij. De laatste tien jaren, werkend op de Nieuwsdienst van de Stentor in Apeldoorn, vertaalde zijn zoektocht naar de zin van het leven zich in interviews met mensen met een bijzondere boodschap.

Bijzonder, dat was ook Arvid zelf: eerlijk, hard soms naar zichzelf en zijn omgeving, maar vooral toch mild, wijs, vol liefde en mededogen. Waar mensen het moeilijk hadden, dook Arvid op, luisterde écht en had een warm woord, een goed advies, zonder oordeel, maar altijd met compassie en betrokkenheid.

Een vakman in verdieping, een mens om zielsveel van te houden, een positief man die je nooit meer vergeet, zo leeft Arvid van der Wolf voort in onze harten en zo steunen wij, mét heel veel mensen, zijn lieve vrouw Gemmy en hun kinderen Melissa, Myrthe en Dagmar. Arvid, wij noemen je naam en zijn je dankbaar, voor altijd.

Nico Hoffer<