Zes vrouwelijke Vlaamse sportjournalisten praten over seksuele intimidatie

Sporza-journaliste Steffy Merlevede herinnerde zich een telefoontje met een technisch directeur bij een voetbalclub in eerste klasse die haar afpoeierde met de woorden: ‘Ik wil geen interview geven, en al zeker niet aan een wijf.’

Freelancejournaliste Hilde Van Malderen maakte mee dat een voetballer een interview afzegde omdat ze niets met hem wilde gaan drinken, en kreeg ongevraagd naaktfoto’s doorgestuurd van een analist. VTM-journaliste Soetkin Desloovere getuigde ook over oneerbare voorstellen uit het wielermilieu. ‘Het begint met berichtjes over hoe je eruitziet, maar na een tijdje gaat het over uitnodigingen om seks te hebben op hotel.’

Freelance wielerjournaliste Ann Braeckman had een gelijkaardig verhaal. Zij vertelde over een man uit de entourage van een grote wielerploeg die haar een exclusief interview met een renner zou bezorgen als ze zich zou aanbieden op zijn hotelkamer. Samen met Desloovere had Braeckman afgesproken geen namen te noemen, ‘omdat ze graag nog langer actief zouden blijven in het milieu.’

VRT-journaliste Inge Van Meensel noemde evenmin namen toen ze het had over intimidatie door een man – ‘een collega wil ik hem niet noemen’ – die haar kleineerde en pestte op de redactie, en die haar geen verslagen liet indienen voor zijn programma’s omdat hij ‘geen wijven in zijn show’ wilde.

Vlaeminck en praatgast Karl Vannieuwkerke noemden de naam dan maar in haar plaats, en wezen ex-VRT-journalist Carl Huybrechts aan. Die ontkent dat het seksisme was wat hem dreef. Hij vindt dat Van Meensel geen goede stem had.