Zelfde naam, zelfde baan: Stephan en Jonas Jongerius
De nieuwe generatie kinderen die net als hun ouders in de journalistiek werken rukt op. Wat leren ze van elkaar en wat doen ze anders? Waar zijn ze trots op en wat zijn hun valkuilen? Vier koppels beantwoorden vragen zonder het antwoord van de ander te weten. Aflevering 1 met Jonas en Stephan Jongerius. De laatste werkt bijna 35 jaar als verslaggever bij het Brabants Dagblad. Zijn zoon Jonas loopt er stage en studeert aan de Fontys Hogeschool in Tilburg.
Dit artikel wordt met je gedeeld door NVJ-lid JolanDouwes. Ook lid worden?
Stephan (62): ‘Tja, hij komt net kijken, die jongen. Hij is een stuk handiger met apparaten dan ik. En ook met social media, al heeft hij dezelfde antipathie tegen dikdoenerij. Ik kijk met plezier naar de onbevangenheid waarmee hij alles aanpakt. Zo haalde hij met docent Theo Dersjant ons vakblad al eens met een productie over schrijfretraites. Mij is dat nu pas gegeven.’
Jonas (24): ‘Ik heb van mijn vader geleerd dat ik niet te snel tevreden moet zijn met een stuk. Er is altijd ruimte voor verbetering. Ook leer ik van hem kritisch te zijn, niet te snel op te geven en de juiste vragen te stellen.’
Stephan: ‘Terugkijkend had ik me meer willen specialiseren. Dat besef is gegroeid sinds ik in de onderzoeksredactie van de drie Brabantse kranten zit. De diepte ingaan, als het even kan onthullen: daarmee heeft de regiojournalistiek ook in de toekomst nog bestaansrecht.’
Jonas: ‘Op LinkedIn zag ik hoe lang mijn vader al bij het Brabants Dagblad werkt. Ik heb het erg naar mijn zin, maar ik wil niet op één plek blijven hangen. Ik denk dat ik meer leer als ik op verschillende plekken terechtkom.’
Stephan: ‘Ik ben een eeuwige twijfelaar, aan alles, ook aan mezelf. Pas de laatste paar jaar heb ik een basisvertrouwen ontwikkeld. Welk onderwerp ik ook aanpak, het komt altijd goed. De neiging om onderwerpen weg te relativeren en in cynisme weg te glijden, is ook een valkuil van me.’
Jonas: ‘Soms kan ik erg onzeker zijn over de ideeën die ik pitch of over de producties die ik maak. Als ik hoor dat ik het goed doe, kan ik alsnog denken: zeggen ze dit uit liefdadigheid?’
Stephan: ‘Poeh, waar ben ik trots op? Het maanddagboek dat ik – meer als ghostwriter dan als journalist – in december 2000 maakte met toenmalig premier Wim Kok. Een bijlage over het stervensproces van een oud-politiechef in een hospice. En onlangs het onderzoek dat ik met Judith Spanjers van Follow the Money deed naar de winsten van zorgbedrijven in Tilburg.’
Jonas: ‘Ik won een aantal maanden geleden een schrijfwedstrijd van Blendle. Mijn longread “Ik haat geluid” over misofonie werd er gepubliceerd. Op het stuk over schrijfretraites in dit magazine ben ik ook wel een beetje trots.’
Stephan: ‘Mijn droombaan? Lastige vraag voor iemand die net, onder mooie voorwaarden, 60 procent is gaan werken. Bij de nieuwsdienst hoop ik nog een paar jaar producties te kunnen maken die ertoe doen.’
Jonas: ‘Van te lang nadenken over de toekomst word ik bang. Ik vraag me af of ik zonder financiële zorgen in de journalistiek terechtkan. Als ik wat ouder ben, kan ik beter een bruin café beginnen. Lekker biertjes tappen, glazen poleren en lullen met mensen. Vervolgens schrijf ik een boek over de bezoekers van mijn kroeg. Ik hoef niet rijk te worden, ik wil gewoon dat mensen mijn stukken lezen.’
LEES OOK:
Zelfde naam, zelfde baan: Jeroen en Merel Wielaert
Zelfde naam, zelfde baan: Jan en Jop Eikelboom
Niet dezelfde naam, wel dezelfde baan: Arlette Dwarkasing en Juliët Boogaard
Praat mee