— donderdag 8 augustus 2019, 09:53 | 0 reacties, praat mee

Sandrina Hadderingh: ‘Er zouden meer vrouwelijke hoofdredacteuren moeten komen’

© Jan van den Brink

‘Je kan het niet, je kan het niet.’ Dat zei het stemmetje in het hoofd van Sandrina Hadderingh (47) toen ze op het punt stond om hoofdredacteur te worden bij Omroep Gelderland. Ze luisterde er niet naar.

Als Sandrina Hadderingh (47) naar de laatste twee jaar kijkt, noemt ze zichzelf ‘een raket’. Eentje die snel gaat, hoog ook. Eigenlijk tegen haar plannen in. Ze had aan haar baas gevraagd of hij gek was geworden, toen hij zes maanden geleden vroeg of ze hoofdredacteur van Omroep Gelderland wilde worden. ‘Ik was net koud een half jaar hoofd nieuws, had daar van alles in gang gezet’, vertelt ze in haar kantoor. ‘Ik was toch helemaal niet klaar voor het hoofdredacteurschap?’ Bovendien was daar dat stemmetje in haar hoofd: ‘Je kunt het niet, je kunt het niet’. ‘Je mag best weten: ik heb een paar rommelige nachten gehad voordat ik ‘ja’ zei. Zo veel verantwoordelijkheid over zo veel mensen die hun hypotheek moeten betalen…’

Vrouw-eigen, die faalangst? Zo zou ze het niet willen noemen. Misschien wel Sandrina-eigen. Het was haar man die haar de doorslag gaf. Hij zei iets in de trant van: ‘Als je het nu niet doet, mag je nooit meer zeggen dat vrouwen niet aan de top komen, want dan heb je dat aan jezelf te danken.’ ‘Soms’, zegt Hadderingh nu, ‘heb je iemand nodig die je een spiegel voorhoudt.’

Ze vertelt haar verhaal vanuit haar kantoor op Gods Eiland in Arnhem. Vroeger bestond deze plek uit het klooster, de Mariaschool (voor de meisjes), de Andreasschool (voor de jongens), de pastorie en de kerk. De omroep, die 120 journalisten telt, zit in de oude schoolgebouwen, te herkennen aan de karakteristieke gevel en hoge plafonds. ‘Gods Eiland… Het klinkt verheven’, grinnikt Hadderingh. ‘Terwijl we ons juist zo tussen de Gelderlanders bevinden.’ Ze wijst vanuit haar kantoor door het raam naar de pastorie. ‘Er gaan trouwens spookverhalen de ronde, dat de deuren ’s nachts uit zichzelf open en dicht gaan.’

Haar Drentse accent klinkt onmiskenbaar. ‘Mooi hè? Ik vind het altijd prachtig dat ik aan mensen kan horen waar ze vandaan komen.’ Hadderingh groeide op als ‘plattelandsmeisje’ in een Drents dorp met 1500 inwoners. Haar ouders, inmiddels al zestig jaar samen, knokten om hoger op de sociale ladder te komen. ‘Mijn vader werkte bij een melkfabriek, mijn moeder kreeg altijd te horen van haar vader dat studeren niet nodig was. Maar ze schopte het tot coördinator in de thuiszorg.’

En jij bent de eerste vrouwelijke hoofdredacteur van een regionale omroep.
‘Ik moest zo lachen toen ik dat hoorde. De eerste vrouw… Ik voel wel: dit heb ik aan mijn ouders te danken. Zij leerden me wat hard werken is. Ik sta altijd aan. Laatst ging ik een weekend weg en kon ik even geen telefoon bij me hebben. Dat voelde raar joh. Ik moet er wel voor waken dat niet iedereen zo is. Leuk dat ik altijd energie heb, maar niet elke medewerker zit om elf uur ’s avonds nog op een appje van z’n baas te wachten. Laatst sms’te mijn man. ‘Kom je eigenlijk nog thuis?’ Ik was de tijd vergeten, het was al na zevenen. Sommigen krijgen er een burn-out van, ik gedij er goed op.’

Maar is het niet gênant, nu pas een vrouw?
‘Tuurlijk. Het is 2019, mensen! Het werd tijd! Er zouden veel meer vrouwelijke hoofdredacteuren moeten komen, 50/50 is een goede verdeling. Maar ik moet ook bekennen: ik vind het heerlijk, in dit mannenbolwerk vol mede-hoofdredacteuren, adjuncten en managers. Mannen zijn zo lekker direct. Voel ik me wel thuis bij.’
Hadderingh heeft altijd gezegd: ‘Ik word moeder en schrijver’. Beide is gelukt. Ze was 19 toen ze begon bij de Meppeler Courant en maakte ‘keurig’ de deeltijdopleiding journalistiek af. Ze werd gedreven door een haast obsessieve nieuwsgierigheid naar zo ongeveer alles en kwam in 1995 bij RTV Drenthe terecht, en in 2001 bij Omroep Gelderland.

Heb je nooit gedacht: ik wil landelijk nieuws verslaan?
‘Absoluut niet. Je hebt als regiojournalist zo veel impact, want je schrijft over de gebieden waar je doelgroep leeft en waar je zelf woont. In mijn verslaggeversjaren hoorde ik weleens in de kroeg van politie- of justitiebronnen over invallen die de volgende dag plaats zouden vinden. Ja, dat is kicken. En dat heb je minder snel bij een landelijk medium.’

Welke zaak bleef je bij?
‘Ik versloeg voor RTV Drenthe de moordzaak rondom Andrea Luten: het meisje dat werd verkracht en gewurgd. Zo’n mooie meid… Vreselijk. Tuurlijk voelde ik ongemak toen ik die ouders moest bellen voor een interview. Maar ik leerde toen ook hoe graag mensen hun verhaal kwijt willen: wij houden hun geliefden levend.’

Helpt het dan ook dat je ‘van de regio bent’?
‘Dat is ons handelsmerk: we komen makkelijk binnen. Maar je moet er wel wat voor terugdoen. Ik zeg altijd tegen medewerkers hier: wij hebben een andere rol dan de landelijke media. Als hier mond-en-klauwzeer uitbreekt, rent iedereen op dat gebied af. Oók NOS, RTL Nieuws. Maar zij zijn er na twee weken weer weg. Wij moeten er volgende maand weer heen. Dus we moeten extra zorgvuldig werken.’

Haarvaten. Hadderingh noemt het woord een paar keer, en dan klopt ze met haar knokkels op de tafel om het kracht bij te zetten. Want: de journalisten van Omroep Gelderland moeten in haar ogen in de haarvaten van de regio kruipen. ‘We schrijven over die ene school die dicht moet, over overlast op die chill plek, over het vliegveld in Lelystad dat moet sluiten, over die juweliersoverval.’
Ze wijst naar een scherm boven haar bureau. Elke Gelderse gemeente heeft een kleur, die refereert naar hoe vaak een verslaggever daar de afgelopen week is geweest. ‘Zo weet ik waar we vaker naartoe moeten.’

Waar Hadderingh de laatste tijd mee experimenteert: gepersonaliseerd nieuws. Per IP-adres wordt gemonitord welke regio’s veelgelezen worden. Het werkt: de klikcijfers stijgen. Net als de radiocijfers. ‘We staan onder druk, maar staan er óók heel goed voor.’ Meer doen met minder mensen: het is ook voor Hadderingh en haar collega’s een uitdaging. Zo is er geen enkele journalist meer in dienst die maar één ding kan: elke redacteur kan filmen, schrijven en radio maken. Ook voerde Hadderingh het scrummen in. ‘We kijken continu welke kanalen we voor welk verhaal inzetten. Daar winnen we veel mee.’

Je werkte de afgelopen jaren bij Omroep Gelderland als verslaggever, researcher, documentairemaker. Hoe is het om nu om de baas te zijn?
‘Gek. Ik weet nog dat ik alvast in dit kantoor aan het werk was toen mijn voorganger (Marc Veeningen, red.) officieel nog hoofdredacteur was maar niet meer in dat kantoor kwam. Een collega vroeg: ‘Waarom ga je niet gewoon op die stoel zitten?’ Het voelde nog niet als mijn plek. Dat kwam pas na een paar weken.’
Ze strijkt even over de leuning van De Stoel. ‘Het is ook eigenlijk maar gewoon een stoel, hè.’

Wat haar wel opvalt: ze hoort niet meer alles. ‘Ik krijg nu nog maar weinig uit het roddelcircuit mee.’ Dat snapt ze overigens wel, hoor. ‘Mensen kijken toch anders naar me nu. We maken er ook grapjes over. Dan schuif ik bij mijn collega’s aan in de kantine, en dan is het ‘Sssst, de baas komt eraan’.’

Maakt dat eenzaam aan de top?
‘Néé joh. Ik kan altijd overleggen met het management en mede-hoofdredacteuren. Ik ben maar een radertje in deze hele machine. Ja, ik bepaal de koers, maar het is een rol. Ik denk dat ik een scherpe hoofdredacteur ben. Ik moet wel uitkijken dat ik niet drammerig overkom. Maar ik ben ook open. Als iemand ergens niet op zijn plek zit, ga ik het moeilijke gesprek niet uit de weg. Dan wordt er maar gehuild, of met deuren gesmeten.’

Je bent één keer zelf ‘het nieuws’ geweest. Je stond jaren op de lijst om een zoon te adopteren uit Haïti, toen daar in 2010 ineens een aardbeving was.
‘Dat was bizar. Ik had geen idee of mijn zoon, die ik nog nooit had gezien, nog leefde. Ik ging meteen in de journalistenmodus. Geef me feiten, verdomme. Vanaf de redactie ben ik gaan bellen. Ik kwam in contact met een jongen die werkte in het kindertehuis waar mijn zoon verbleef. Hij kon ons vertellen: alles is goed.’
Was het niet gek dat privé en werk door elkaar liepen, toen je erover ging bloggen?

‘Ik ben nog nooit zo persoonlijk geweest. Aan de ene kant wilde ik mijn verhaal delen, maar ik voelde ook aan alles dat je op een bepaald moment moet stoppen. Ik weet als geen ander dat het nieuws soms de regie overneemt.’

Uiteindelijk kwam zoon Jean Gardy naar Nederland. ‘Dan heb je ineens een kleuter in je handen. Hier, alsjeblieft. Maar ik vond het fantastisch. Hij is nu 14, zit op een VMBO-school in Borculo, en hij vertegenwoordigt alles wat ik wilde, en meer.’ Even is ze stil. Een glimlach. ‘Het is zo’n leuk jong.’

Hij woont bij Hadderingh en haar man, in the middle of nowhere in een oude boerderij tussen Hengelo (Gelderland) en Zelhem, in de Achterhoek. De
dichtstbijzijnde buren wonen één kilometer verderop. ‘Die vrijheid die ik in Drenthe zo fijn vond, heb ik hier ook.’ Hadderingh wijst naar buiten, naar haar auto, waarvan de achterkant bedekt is met een flinke stoflaag. ‘Alsof ik een rally door de woestijn heb gereden.’ Die ‘woestijn’ is het zandpad waar Hadderingh dagelijks overheen crost om naar haar omroep te gaan. Met – als we dan even in clichés mogen vervallen – ‘veel plezier’.

En dat stemmetje?
‘In het begin was dat er af en toe. Ik besefte: als het mislukt, kan ik hier niet blijven. Maar nu zijn we ruim een half jaar verder. Vraag me nu nog eens of ik het kan.’

Kun je het?
‘Ja.’

Sandrina Hadderingh (1972), getrouwd, één zoon
1991-1995 Verslaggever bij ­Meppeler Courant/ Dedemvaartse Courant
1992-1996 School voor Journalistiek, Zwolle
1995 Verslaggever bij RTV Drenthe
2001-2017 Verslaggever, ­researcher, documentaire­maker en ­eindredacteur Omroep ­Gelderland.
2017-2019 Hoofd Nieuws Omroep ­Gelderland
Sinds februari 2019 hoofd­redacteur ­Omroep ­Gelderland

Praat mee

Colofon

Villamedia is een uitgave van Villamedia Uitgeverij BV

Postadres

Villamedia Uitgeverij BV
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam

Bezoekadres

Johannes Vermeerstraat 22
1071 DR Amsterdam

Contact

redactie@villamedia.nl
020-30 39 750

Redactie (tips?)

Dolf Rogmans
Hoofdredacteur, 020-30 39 751

Marjolein Slats
Adjunct-hoofdredacteur, 020-30 39 752

Linda Nab
Redacteur, 020-30 39 758

Lars Pasveer
Redacteur, 020-30 39 755

Trudy Brandenburg-Van de Ven
Redacteur, 020-30 39 757

Anneke de Bruin
Vormgever, 020-30 39 753

Marc Willemsen
Webontwikkelaar, 020-30 39 754

Vacatures & advertenties

Karen Bais
020-30 39 756

Sofia van Wijk
020-30 39 711

Bereik

Villamedia trekt maandelijks gemiddeld 120.000 unieke bezoekers. De bezoekers genereren momenteel zo’n 800.000 pageviews.

Rechten

Villamedia heeft zich ingespannen om alle rechthebbenden van beelden en teksten te achterhalen. Meen je rechten te kunnen doen gelden, dan kun je je bij ons melden.