Paul Kouwenberg (1941-2008)

Opvallend bij de begrafenis van Paul Kouwenberg waren – naast zijn oud-collega’s van de Volkskrant – de medewerkers van het technisch bedrijf. Niet onlogisch, want behalve journalist was Kouwenberg in zijn laatste vijftien jaar bij de krant vooral de grote regelaar, met contacten tot diep in de rest van het bedrijf.

Hij kwam in 1965 bij de krant als redacteur binnenland, na vijf jaar al klom hij op naar de plek van chef nachtredactie, waar bij het selecteren van het nieuws vooral een beroep werd gedaan op zijn journalistieke kwaliteiten. Een plichtsgetrouwe, integere, perfectionist die het zichzelf nooit makkelijk maakte. Maar ook onder de druk van de sluitingstijd bleef hij de aimabele collega, aan wie van de buitenkant nauwelijks te merken was, welke stormen binnenin hem woedden.

Zijn organisatorische kwaliteiten spitsten zich toe in zijn functie van redactiechef, waarin hij zich met alle mogelijke aspecten van het krantenbedrijf bemoeide. Hij dacht mee over de bouw van de nieuwe drukkerij van PCM, had de hand in de samenstelling van de vele nieuwe katernen die bij de Volkskrant ontstonden, had het toezicht op allerlei speciale uitgaven, maar ook op de aanschaf van nieuw meubilair. Van de vele kwalificaties die hem werden toebedacht, was ‘geheim kamerheer van hoofdredacteur Harry Lockefeer’ er een. Vele keren per week zat hij op diens kamer voor het doornemen van allerlei standen van zaken. In die tijd ligt ook de oorsprong van zijn vele contacten met de andere afdelingen in het bedrijf, van huishoudelijke dienst tot en met het advertentiebedrijf.

De laatste jaren had Paul het niet makkelijk. Ongetwijfeld is het ongeluk waarbij zijn zoon grotendeels verlamd raakte, daar een oorzaak van geweest. Maar ook de inhoud van de krant strookte niet meer met zijn opvattingen, te populistisch vond hij. Met enige opluchting moet hij met vut zijn gegaan, in 2001. Maar zijn pensioen was hem nauwelijks gegund: hij overleed op 20 februari aan kanker, 66 jaar jong.