Mijn dood is niet van mij - In gesprek over euthanasie bij dementie

Na 45 jaar debat kan iemand met dementie nog altijd niet op tijd sterven. Daar praten we liever omheen. Door dat taboe denken ouderen dat de dokter wel zal ‘helpen’, geloven we dat een wilsverklaring bindend is voor artsen en verwacht de familie dat ze voor vader een beslissing mag nemen als hij dat zelf niet meer kan. Deze avond is een initiatief van schrijver en journalist Henk Blanken, parkinsonpatiënt met een grote kans op dementie. Blanken wil dat zijn vrouw hem kan helpen sterven als de tijd daar is en begint op deze avond daarom een openlijk gesprek met het publiek, andere patiënten, onderzoekers, dokters en mensen die iemand hebben verloren aan dementie.

Jaarlijks overlijden duizenden mensen diepdement, hoewel ze dat ontluisterende aftakelen per se wilden vermijden. ‘Als ik naar een verpleeghuis moet,’ stond in hun laatste wil, ‘wil ik sterven.’ Toch kregen amper honderd van hen euthanasie omdat iemand die te dement is, zijn wilsbekwaamheid verliest.

Wie dus niet te laat wil sterven, moet te vroeg. En daar gaat het tijdens deze avond over.

Gasten zijn onder andere Henk Blanken (schrijver en journalist), Hugo Borst (Hoofdredacteur Hard Gras, Schrijver en voetbalcriticus) en Frènk van der Linden (Publicist, freelance journalist).

Klik hier om te reserveren.